नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

कलानिधि दाहाल :

 झिल्झिलाकार झिल्काझैँ देखिने दुनियाँतिर
गाढा ज्योति बलुन् भित्री मान्छेका मनमन्दिर !
विकास बाहिरी हुन्नन् अन्तराकाश छन् सब
बले अन्तरमा दीप सर्वाँश बन्छ गौरव !!

देखिने चर्मको दृश्य मेटिने हुन्छ पल्पल
टेकिने पाउको चिल्लो घाउले बन्छ दुर्बल !
यिनमै किन मान्छेका गतिले गीत गाउँछन्
चकाचौध भए भित्र त्रिकाल झल्मलाउँछन् !!

निलो आकाश यो हुन्न हो, मान्छे ! भ्रमको घर
अन्धविश्वासका आँखा हल्लन्छन् बनी पुच्छर !
पटाका पड्किँदा हुन्नन् सङ्गीत सुन्न लायक
नालायक कहाँ हुन्छन् ? संस्कृति फलदायक ??

कवि हल्लुडझैँ हल्ली नलेखूँ हलुका कुरा
हातका स्पर्शले छाम्ने होइनन् मन पाखुरा !
सत्ताका स्याल आवाज जम्मै ठानूँ म पत्कर
यिनका मुखको स्वार्थी बोलीमा हुन्न सुन्दर !!

शक्तिमा टुकुचा हुन्छ पिउने जल मिल्छ र
प्लास्टिकफूलको बास्ना नाकमा कहीँ खिल्छ र ?
तनको सानमा सच्चा देखिने हुन्छ अर्थ र
चेतनाका बले भित्री ज्वाला सर्व मनोहर !!

न चाडका बुनी गाना गन्थने गीत गाउँछ
न विकृति सबै हुन् यी संस्कृति भन्न लाउँछ !
न तासका जुवाताना संस्कार ठान्छ संस्कृति
बाङ्गा वृक्ष भनी सोझा नछरौँ स्वाङ आकृति !!

धरा सौन्दर्यका फूल चुँड्नु महान हुन्छ र
सृष्टि सौम्य धुवाँभित्र छोप्नु बिहान हुन्छ र ?
सातोपुत्लो लिने हल्ला कुन संस्कृति हो भन
विद्वत् डाक्टर मस्तिष्क डिग्री तौल तिमी गुन !!

टीकामा मन देखिन्न मन टीका भए पर
सुदूर दूर देखिन्छ खाली निधार सुन्दर !
सप्तरङ्गी लगाएर मन इन्द्रेणी झर्झर
संस्कार बहने हुन्छन् संस्कृति बनी निर्झर !!

आस्थाका नाममा खोक्रा नाराले नझरौँ तल
मान्छे शान्त सबै बन्ने संस्कार गरूँ खल्बल !
दृश्यचाड कतै हुन्नन् चेतना दिलका धन
अन्धविश्वासका दाम्ला नियमापत्ति बन्धन !!

०००
कलेकुटी, काठमाडाैं