नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

डा. विदुर चालिसे :

जाेसिने आँट र जाेस्याउने ठाँठ छ
पढ्छाैँ, साेच्छाैँ र लेख्छाैँ भविश्यकाे कथा,
सम्झन्छाैँ, देश र यसकाे महिमा,
छातीमा हात राख्छाैँ र भन्छाैँ
लहै युवा हाे, हामी बुढाे छैनाैँ ।
अराजकता छ, सम्हाल्न खाेज्छाैँ
विदेसिने गनगन सुनेर हैरान हुन्छाैँ
देशकाे मार्गचित्र हामीभित्र खाेज्छाैँ
र आव्हान गर्छाैँ-
युवाहरू राेकिउन देशमै !
श्रमिकहरू खाेस्रुन् देशकाे बाँझाे !!
युवाकाे फाइफुइँ र परिकल्पना सुन्छाैँ
भविश्यकाे जिम्मा लिने आफै संकल्प गर्छाैँ ।
यता हेर्छाैँ, उता हेर्छाैँ र जता हेर्छाैँ
खाली खाली छन् श्रम शिविरहरू
अराजकता, अभद्रता र अशिष्ट वचन सुन्छाैँ
हतास हुने र हडबढाउनेहरू छेउ पुग्छाैँ-
“आफ्नै देश बनाउन मन लाग्छ ।”
शरीर हेर्छाैँ र पनि जवान चेतनाले
घच्घच्याइरहन्छ हामीलाई- बुढाे भएकै छैन ।
युवाहरू बुध्दि बिग्रेर बुध्दि सपार्न पलायन भए
श्रमिकहरूले सुखकाे कल्पनामा दुख बाेके
जान्नेहरू त जान्ने नै भए, जहाँ पनि बिक्लान्
उनीहरूलाई देशकाे के मतलब !
नजान्नेहरू बरालिएर चाैपटै छ
घर खाली छ, आली आलीमा पहिराे
र बाँझाे बारि छ, देश अब उजाड भाे !
पर्दैन युवा, माटाेलाई माया गर्न
धर्तीका महान श्रमिकहरू
तिमीले पनि खन्ने विदेशकाे बाँझाे माटाेमा
पुर्खाकाे साहस र बलिदान भेट्छाैं त ?
या दासताकाे चाेकर !
नाेकर भएकाे भेट्छाैं या नाेकरी,
भन्छाै- “मजबुरी” र देशतिर फर्केर थुक्छाैं ।
देश बनाउनु छ- हामीलाई
सकलकर्मी कसरी शरीरले बृध्द हुन्छ र ?
त्यसैले हामी बुढाे हाेइनाैँ, छैनाैँ ।
अन्तिम सास कहाँ फेर्ने इच्छा छ ?
सायद भन्छाै हाेला-
“अन्तिम सास त देशमै छाेड्छु !”
छाेड्ने सास र अन्तिममा पिउने थाेपामा
हिमालयकाे हिउँ हुन्छ या नालीकाे पानी ?
फाेहरकाे दुर्गन्धित धूँवाहरू हुन्छन्
या कस्तुरी मृगकाे मगमग गन्ध !
अनि सयपत्री, मखमली र सुनगाभाका साैन्दर्यहरू
या गुलाफ, जाई, जुई र पारिजातका सुगन्धहरू !
देश सजाउने र बनाउने अब हाम्राे कर्तव्य हाे ।
तिमीहरूलाई माटाेकाे माया नभए पनि के भाे त
हामीलाई त यतै जब्बर भएर मर्नु छ ।
बाँचुन्जेल पनि किन बुढाे हुने !
किन याे भएन, त्याे भएन भनेर देशलाई सराप्ने !
सराप्नेहरू सराप्दै गरून्
हामी देश बनाउँदै गर्छाैँ ।
देश बनाउने र माटाे सजाउने,
विकास फलाउने र समृध्दि उमार्ने
अनि मस्तले सुख भाेग गरेर बाँच्ने
अटल इच्छा र अठाेट छ ।
पवित्र हिमालकाे स्वच्छ ।

०००
काठमाडाैं