नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

बालकृष्ण खनाल :

आगोपोल्छ भनी बुझेपछि पनी, आगो समायौ किन।
रुन्छौआज तिमी विलाप गरि त्यो, सम्झेर कालो दिन।।
छोडी गर्न विलाप माझ मनको, बिर्सी पुराना दिन।
जेजे भो सब त्यो अकल्पन थियो, सम्झी रहन्छौ किन।।

जान्दैनौ पहिला र काम गरछौ गर्नै नहूने तिमी।
पोलेको घरमा बसेर तिमीले,रुन्छौ खरानी चुमी।।
आगो बोल्छ चटान ठोकिन पुगे,भन्ने बुझेनौ किन।
सत्ताको रथमा चडेर घनले, हानी दियौ जुन दिन।।

भाग्यौ लाज पचाइ लाज नभका, फर्केर आयौ किन।
तातो सङ्ग तिमी डराउन परे, जनता ततायौ किन।।
शान्तीका दुत बुद्ध जन्म थल यो, मान्छे थिए सज्जन।
अच्चाक्ली हुन गो तबै जन उठ्यो कोर्धी हुँदा शासन।।

माफी माग छिटो गर्‍यौ गलत जो, भन्दै झुकाई सिर।
गर्नेछन् तब माफ भाइ भतिजा, बिर्सेर आफ्नो पिर।।

जानेको छ जती सुजाव जनको, आफ्नो अनुभव सब।
गर्छौ राजनिती तिमी अझकती, बूढो भएनौ अब ?
सत्ता छोड रमाई जाउ घरमा, आराम गर्ने गर।
के पढ्दा मन हुन्छ शान्त अब ता, खोजेर त्यही पढ।।

०००
टिकापुर, कैलाली