नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

राजनीति शास्त्रको परीक्षाको अन्तिम घडीमा लुरूलुरू कक्षामा आउने विद्यार्थीसँग सिक्ने इच्छाशक्ति कति हुन्थे ? उनीहरूकै मेहनतमा भर पर्ने विषय हो । {{read_more}} तर पनि उच्चतहमा अध्ययन गर्नेहरूसँग निर्णय क्षमता आजका विश्वविद्यालयका विद्यार्थीहरूको चुनौतीको विषय थियो । प्राध्यापकहरू यस बारे खुबै चिन्तित थिए ।
“टाइप सकियो ?”
“सकिनै आँट्यो सर !”
“कहिले सकिन्छ त ?”
“हप्ता दसदिनमा होला सर !”
“छिटो सक्नु नि !”
“कोशिस गर्छु सर !”

यस वातचितपछि विद्यार्थीले ‘शोधपत्र’ लेख्न थाल्यो । शोधको भाषा, सम्भावित उत्तर बारे अनभिज्ञता जनाउने शब्दहरू ‘हुनुपर्छ’, ‘हुनसक्छ’, ‘होला’, ‘यस्तै’, ‘यस्तै यस्तै’, ‘यस उसले’, ’कोशिस’, ‘आँट्यो’, ‘भइहाल्छ नि’ एवं ‘सम्भवत’ जस्ता शब्दहरूको प्रयोग भएको देखिन्थ्यो । खुब मेहनत गरेर लेखेको ठानिने औपचारिक शैक्षिक तहको ‘शोध’ यस्ता भाषाको प्रयोगले तथ्यपरकतामा भन्दा पनि अनुमानित एवं कल्पनात्मक विवरणको फेहरिस्तका रूपमा शोधपत्र दर्जिन्थ्यो ।

“शोध पत्र सकियो ?”
आफ्नो विद्यार्थीलाई प्राध्यापकले सोधे ।
“उम ! सक्न त सकियो सर !”
प्राध्यापकले विद्यार्थीको कुरा बुझे । सँगै ल्याएको शोधपत्र हेरे । यसो उसो पल्टाए अनि दङ्ग परे ।
“कहाँ टाइप गराएको ?”
“साथीहरूले गराउने साइवरमा !”
“कट पेस्ट, नो रेफरेन्स !”

प्राध्यापकको कुरा सुनेपछि विद्यार्थी उनको अगाडि हात मोल्न थाल्यो ।
“सर ! हजुरको क्लास नै लिन भ्याइन !”

प्राध्यापकले कुनै उत्तर दिएनन् । विद्यार्थी खुब पछि लाग्यो । त्यो दिन सकियो । भोलिपल्ट विद्यार्थी विहानै प्राध्यापककोमा पुग्यो ।

“सर ! मैले हजुरको क्लास त अलिअलि लिएको थिएँ, तर बिर्सएछु सर ! सर एक पटकलाई हेरिदिस्यो सर !“
विद्यार्थी अनुनय विनय गरिरहेथ्यो । उसको शोधपत्र स्वीकृत नहुन्जेल “हुन्छ, ‘हस’, ‘हजुर’, ‘भइहाल्छ नि’ भाषामा चिल्लो घस्दै पछिपछि थियो । प्राध्यापक चुप थिए । धेरै नै गरेपछि उनलाई पनि टेन्सन भएछ क्यारे !
“के ल्याङल्याङ गरेको ?, अर्काे लेखेर ल्याउनु !”

त्यहाँबाट हराएको विद्यार्थी अचेल राजनीति शास्त्र पढाउँथे सडकमा ! प्राध्यापक यतै गुमनाम थिए अनि सडकमा शोधको भाषा उडन्ते थिए । ल्याङल्याङ चलिरहेको शास्त्रार्थ व्याख्यासँग ।