नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

आर.सी. रिजाल :

बिहान मोबाइलमा कुरा भएअनुसार दिउँसो एकबजे बच्चु कटुवाल लठ्ठी टेकेर रामबाबुलाई भेट्न पुग्छन्।उनिहरुबिच यस्तो भलाकुसारी हुन्छ-:
कटुवालले – तपाईहरुले जेष्ठ नागरिकलाई सचेत तुल्याउने संस्था स्थापना गर्नु भएको सुनेर बधाईदिन आएको भने।

रामबाबुले– बधाई त मोबाइलबाटै दिए भैहाल्थ्यो नि। किन बसभाडा तिरेर सकिनसकि आउनु पर्‍यो भने।

कटुवालले- हेर्नुस् रामबाबुजी म सामान्य बिहानबेलुकी हातमुख जोर्न पुग्ने स्थितिको मान्छे हुँ। मैले पाउने बृद्धभत्ता विभिन्न सामाजिक संघ संस्थालाई अर्पण गर्दै आएको छु। बुढेसकालमा आफूलाई आत्मसन्तुष्टि हुने कार्य गर्दा मलाई रमाइलो लाग्छ । त्यसैले थोरै भए पनि यस पटकको भत्ता तपाईंको संस्थालाई दिने निर्णय गरेँ भने।

रामबाबुले – तपाईंको बिचार सुन्दा “धन हुनेको मन छैन, मन हुनेको धन छैन” भन्ने भनाइ याद आयो । तपाईं जस्तो साधारण व्यक्तिबाट प्राप्त रु. बाह्र हजारलाई मैले त बाह्र लाख जत्तिकै ठानेँ। हाम्रो समाजका आफूलाई मैहुँ भन्नेहरु लाजै नमानी सरर कारमा चढेर बृद्धभत्ता बुझेको र त्यसको दुरुपयोग भएको देख्दा साह्रै थकथक लाग्छ भने।

कटुवालले – मैले त मान्छे भएर जन्मेपछि आफूले सक्दो कर्तव्य पालन गर्न खोजेको मात्र हुँ। चुरो कुरा तपाईहरु जस्ताले गरेका यस्ता परोपकारी कार्य निहाल्ने र सहयोग पुर्‍याउने काम सकारले गर्नुपर्ने हो। यही भत्ताकै कुरा गरौँन कुन स्तरका ? कस्ता व्यक्तिलाई ? कसरी कति भत्ता दिने ? कुनै नियम कानुन छैन। केबल ६८ बर्ष भए पुग्यो।अस्ति बैंकमा कुबेर साहुलाई भेटेँ। त्यत्रो पसल छ, अनि महिनाको ४/५ लाख त घरबहाल उठाउछ होला। तपाईंहरु पनि भत्ता लिन आएको भन्दा बुढी चाहिँले ङिचिक्क हाँसेर – सरकारले दियो हाम्ले लियो भनिन् ।

रामबाबुले – तपाईंको भनाइ अनुसार भत्ता सहि व्यक्तिलाई उपलब्ध गराउने हो भने पालिका स्तरबाटै छनौट गरिनुपर्छ । यसो गर्दा आवश्यक पर्ने गरिब परिवारले बढी रकम पाउँथे अनि उहाँहरुको साधारण औषधिमुलो र नुनतेलको गर्जो पनि टर्थ्यो। नत्र उहि “धन देख्दा महादेवको तीन नेत्र” भनेझैं कसैले छाडदैनन् भने।

०००
मकवानपुर