नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

आर.सी. रिजाल :

अफिसबाट श्रीमान आउनासाथ रिताले– ” कान्छो देवरले बिमारी बाउलाई उपचार गराउन काठमाडौं ल्याउँदै छ्न् रे ! जान्ने भएर हजुरको ज्याद्रो घिट्घिटे बाउलाई हाम्रोमा राख्न नबोलाइस्योस्। बाउलाई सिधै अस्पतालमा भर्ना गर्न भनिस्योस्। बुवाको शेषपछि जिउनी हसुर्ने कान्छाकान्छी? खाँचो लागिराछ खर्च ब्यहोर्न र स्याहार्न, म त सक्तिनँ भनिन् ।

श्रीमानले — समस्यापर्दा आफन्तकाँ नआएर कहाँ जाउन त ? पोहोर तिम्रो आमालाई हामीकैं राखेर उपचार गराएको बिर्सियौ भने।

रिताले — मेरो आमासँग हजुरको बाउको तुलना गर्न मिल्दैन । हजुरका जेठान, सालो बिदेसमा भएकाले आमा स्याहार्नु मेरो बाध्यता थियो। फेरि उपचार खर्चभन्दा बढी रकम उनीहरुले पठाएका थिए । कान्छो देवरले क्रिया खर्च जोगाउन खोज्या जस्तो छ। हजुरको खोपडीमा त गिदीभन्दा बढी लिदी थोपरिस्या जस्तो लाग्छ भनिन् ।

श्रीमानले — साह्रै छुच्चो त हुनुभएन भने।
रिताले — हजुर त खाँटी गोबरगणेश होइसिन्छ।हामी छुच्चो हुनै पर्दैन। ऎलेको घरबेटीले हामी बाहेक आफन्तलाई समेत कोठामा नराख्ने सर्तमा बहाल दिएको हुन् भन्दिस्योस् । समयमा विवेक पुर्‍याउन नसके आफैंले दुख बेसाउनु पर्छ। कस्तो लाग्यो मेरो बिचार ? भनिन्।

श्रीमानले — जे सुकै भन। भोलि सामाजिक लाजगाल तिमिले पनि सहनु पर्ने हुन्छ भन्दै कोठाभित्र छिरे।

०००
मकवानपुर