नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

खगेन्द्र नेउपाने :

गएँ
बसें
ताली बजाएँ
तर क्यै बुझिनँ ।

कति सानु टाउको मेरो
कति सानु कद
कति चाउरे छाती
कति झ्याउरे पद
आफैं धामी आफैं बोक्सी
वीरे मसान पूजिन
गएँ
बसें
ताली बजाएँ
तर क्यै बुझिनँ ।

आफू कुर्शीमा नपुग्दा
जुठेल्नाबाट जस्केलो चढ्ने
आफ्नु अभिष्टको चौतारीमा बसेर
सस्वर हनुमानचालिसा पढ्ने
पाए लस्किने
नपाए ठस्किने
कतै लछार्ने
कतै पछार्ने
कतैलाई उकासेर कतैको झ्याँको झार्ने
मौसमी आदर्शको अन्तरङ्ग सुजिन
गएँ
बसें
ताली बजाएँ
तर क्यै बुझिन ।

झोला बोकेर
सडक किनारामा उभिएकै थिएँ
समयानुचित सलाम दिएकै थिएँ
तर उनकै कारले बेस्सरी हिलो छ्यापेर गयो
मेरो अन्तर स्वाभिमानको बेहाल भयो
तर तिनै ठूला टाउकाहरुले
हाम्रालागि उन्नत गित गाएको सुनें
एउटा धनी लेखकले गरीबको क्रान्ति पुस्तक लेखेर
नोबेल पुरस्कार पाएको सुनें
गएँ
बसें
ताली बजाएँ
तर क्यै बुझिन ।

संसदीय शासनका मसिहाहरु
कुर्सीकाे अभावमा रोएको पनि देखें
समाजवादी ब्यानर
सामन्तवादी साबुनले धोएको पनि देखे
गएँ
बसें
ताली बजाएँ
तर क्यै बुझिनँ ।

०००
गाैरादह, झापा