नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

कलानिधि दाहाल :

बेथिति छन् ममा धेरै म-नै सुध्रिनु पर्दछ
सिइएका सबै काला दाग उध्रिनु पर्दछ !
ममा सफाइले छोए बिग्रने हुन्न क्वै कतै
सुधारका सबै धक्का म नै दिऊँ जताततै !!

कस्तो खराब मान्छे म निन्दाका ओठ नित्य छन्
बद्ख्वाइँ अन्यका लागि मेरा यी गोठ नित्य छन् !
भेडाबाख्रा भई जम्मा गर्दछु अन्यका कुरा
आफैँ नीच बनेको छु घृणाको धारिलो छुरा !!

भाँडो फोहोरमा खाना पकाए भात के हुने
पस्कँदा गन्धले आफ्नै नाकको सासमा छुने !
गाली तुरुन्त उफ्रन्छु अर्कोमा रीस छर्दछु
आफैँ खराबको अर्कामा गालीका दाग भर्दछु !!

लठेब्रा छन् सबै सुन्ने हो हो मख्ख म पर्दछु
अझै आक्रोशको पाथी कालो रङ्ग म भर्दछु !
छु सेतो एउटा रङ्गमञ्चमा खेल्छु नाटक
भोजभतेरको भाते छु कालो खुल्छु फाटक !!

दाँत देखाउँदै पुग्छु ठाउँ त्यस्तै छु नायक
नबुझ्नेको म हूँ साँढे चिप्लो यो ओठवाहक !
स्वास्नी बिराम निख्लाम लम्पसार छ यो घर
मनोरोगी छु कालो म कलेँटी ओठ जर्जर !!

तैपनि छन् यता आसेपासेका भीडमा छु म
वा ! वा !! हजुर क्या भन्छन् चौपट्टै भीडमा छु म !
नबिक्ने कामका रित्ता थोत्रा भरी भराउमा
कार्यालय सजाएर गर्छु भाषण भाउमा !!

ठग जिब्रो छ,छन् ओठ छल चौपट्ट नाँच्दछन्
कुहेको छु सबै भित्र दाँत लहर हाँस्दछन् !
क्या हुनुहुन्छ सङ्केत भेडा ताली बजाउँछन्
महिना दिन रुन्छु म दिन एक हँसाउँछन् !!

ढाँटले नै छु खाएको रक्तप्रवाह छन् अरू
अर्काकै धन शृङ्गार सजिएको छु आबरु !
लाज घृणा सबै भागे यही संस्कार हूँ खडा
तर नायकझैँ नाँच्छु मञ्चमा छु म नै बडा !!

कालो खुँदो सरी चिप्लो सेतो कालो म ठान्दछु
हात्ती तर्साउँने छुद्र गजो जिब्रो म मान्दछु !
लाज पचेपछि लाज कहाँ जन्मन सक्छ र
झुठको मुटुमा कालो सेतो लाउँछ चक्कर !!

०००
कलेकुटी, काठमाडाैं