नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

डा. शरद परासर मरहट्टा :

डेबिट्–क्रेडिट्, हिसाब–किताब झन्झटिलो थियो,
आर्थिक वर्ष तमामले पीडा अझ दियो।
असारको खेतिपाती सक्यौं हिजो साँझ,
माताजीले हप्काउँदै भन्नुभयो आज :

“सानो छँदा सिकाएकी हो कि हैन मैले ?
आज साउने संक्रान्ति हो — लुतो फालिस् तैँले ?”

“लुतोमय भयो गाउँ, लुतोजस्तै मत,
कार्यालयभित्र लुतो, लुते अदालत।
अस्पताल लुतो बोक्छ, मन्त्रीहरू बोक्छन्
‘छैन लुतो यहाँ!’ भन्दै मुखियाँले खोक्छन्।”

“सानो छँदा सिकाएकी हो कि हैन मैले ?
आज साउने संक्रान्ति हो — लुतो फालिस् तैँले ?”

“सुकेलुतो कन्याएर कहिलेसम्म बस्छस् ?
फोहोरको डंगुरमा अझै कति हाँस्छस् ?
हिम्मत छ कि छैन तेरो पाइला अघि चाल्ने,
लुतो–रूपी अगुल्टोलाई कान्लोबाट फाल्ने फाल्ने ?”

“सानो छँदा सिकाएकी हो कि हैन मैले ?
आज साउने संक्रान्ति हो — लुतो फालिस् तैँले ?”

०००
नर्थ क्यारोलिना, अमेरिका
(जुलाई १७, २०२५ / साउने सक्रान्ति, २०८२)