नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

माधव पोखरेल गोज्याङ्ग्रे :

तिम्रो शान र ठाँट छैन गतिलो लाटो बनेको कति
आत्माले किन हो ? समाजतिरको सोच्दैन एकै रति
पीडामा रहने ति मानवहरू रोएर बस्ने यता
आगो बाल्न सधैँ हतार किन हो ? छौ मस्त आफैँ उता ।

आशा थ्यो सबमा बिहान पखको, राती भयो के गरी
कालो रात सरी भयो सकलको त्यो बास उठ्दा घरी
रोएका महिला र बालकहरू पीडा भयो साथमा
सुत्केरी अनि बृद्ध जेष्ठ जसको बासै गयो रातमा ।

आमा बा परिवार साथ रहने सिद्धान्त राम्रो थियो
पापीले सब बास ध्वस्त हुन गो बेहाल पारी दियो
रोगीको घरबासमा सकस भो पीडा खपेका कति
बृद्धाबृद्ध र अशक्त बालकहरू छट्पट् गरेका अति ।

खुल्ला ठाउँ छ छैन बास उसको आकाश छानो भयो
कालो रात कटाउनै छ जसरी सन्तान रोगी भयो
जग्गाहीन भएर बाहिर कतै छाप्रो थियो स्वर्ग झैँ
लुट्यो डोजरले बिहान नहुँदै आँखा रुझे शोक झैँ ।

सारा सम्पति मासियो क्षणिकमा भत्क्यो सबै साधना
वर्षौ वर्ष लगाउँदै परिश्रमी ठेला उठे हातमा
भत्केका सपना उठाउन यहाँ जाने भयो जीवन
पीडा खप्न सकेन रात भरि नै बग्यो उसै जीवन ।

००० 
उदयपुर