नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

सहर, भोज गर्छ 
प्लेटमा चौटाहरूको उरुङ लगाउँछ
घरमा भए चुसेर खान्थ्यो {{read more}}
भोजमा भने आधा फाल्छ 
फोहर फाल्ने पेटीमा 
खाना हैन विवेक हाल्छ ।

सुदूरका 
अनकण्टार गाउँहरू छन् 
बस्ती हैनन् 
भोक र रोगका पहाड छन्
कागतमा छापिएका 
विकासका सूचक त छन्
तर प्रोजेक्टरले भित्तामा ग्राफ देखाउने 
उज्यालोजति पनि किरणहरू छैनन् 
सहरले 
एकछाकमा फालेको खानाले 
चार छाक अघाउने 
सेपिला पेटहरू मात्र छन् ।

सहर– 
पाइन्टमा वास्तुकलाको झ्याल हाल्छ 
तेह्र नपुग्दै स्टेजमा क्याटवाक् थाल्छ 
गाउँ– 
नियमले हटाएको छाउगोठ फेरि बनाउँछ 
भार भएका हुन् कि चेली र बुहारीहरू 
झ्याल त कहाँ हुन्थे छाउगोठमा 
भित्ताका प्वालबाट बिखालु सर्प छिराउँछ 
अहा ! 
सम्म छन् छापिएका प्रगतिका पानाहरू 
तिनीहरूमा असमानता सोझै हराउँछ ।

ए हजुर ! 
हाम्रो छोरा हाइअस्कुल पास करेको छ 
सुन्छु कि मघेसको पनि कोटा गरेको छ 
तीन बार त भइसक्यो ऊ फयेल भएको
जिमीदारको छोराले कोटा खाएको छ

न हुम्लासम्म छ समृद्धिको न्यानो
न महोत्तरीले पाएको छ शीत छेक्ने छत
घामै नभएको त कहाँ हो र 
पुग्ने गरी पहार कहाँ छ र ?

लागोस् एउटा घाम 
सगरमाथाको टुप्पोबाट
मिथिला, लुम्बिनी र खप्तडहरूमा 
आनन्दको झुल्का पारेर 
सबैका शिरमाथि बराबरी 
सुखको किरण छरेर ।

सातदोबाटो, ललितपुर