नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

उसले मेरो कवितालाई
‘वाह’ भन्यो

ताली बजायो
उत्साहले करायो

जब मैले पढ्दै गरिरहेँ कविता
ऊ कराइरह्यो
‘वाह,
‘वाह’

उसको आँखामा थियो
कविताको आनन्द

उसले मुन्टो हल्लायो
र लय हाल्यो

जब मैले पढ्दै गरिरहेको
कविताको अन्तिम हरफहरुबाट
निस्क्यो पसिनाको हरक
र उसको कोटको पफ्र्युमलाई
मिचेर
कवि गोष्ठीभरि उठ्यो
कविताको सास

उसले दुवै हातले छोप्न पुग्यो
आफ्नो भद्र नाक

र ऊ हतासिएर
निस्क्यो कवि गोष्ठीबाट बाहिर

‘झूर,
साह्रै झूर ।’

ऊ बर्बरायो ।