गद्य मुनामदन
स्वर्गीय महाकवि लक्ष्मीप्रसाद देवकोटा जीवित भएका भए कस्तो ‘मुनामदन’ लेख्थे हँ ? अँ, पुरानै ढाँचा–काँचाले भने
पुरा पढ्नुहाेस्ब्यर्थ छ
हिमाल चढ्छु भनेपछि थर्थराउनु ब्यर्थ छजानै परे नदि पारि लर्खराउनु ब्यर्थ छ । आफ्नु घरमा नअटेर
पुरा पढ्नुहाेस्काङ्ग्रेस न वामे !
मेरो देश बनाउने काङ्ग्रेस न वामे !कोही चोर कोही डाँका, दुनियाँले छामे जो आए\'नि केही हुन्न,
पुरा पढ्नुहाेस्बन्ने भो अब रौरव !
अभद्र जनका सन्धी, भद्र हुन्न कसै गरी । भद्रमा श्रेय -कल्याण, शिव हास्छन् सधैं भरी ।।
पुरा पढ्नुहाेस्नारा
नाराले त भरिन्न पेट किन खै दिन्छन् र नाराहरु ।चर्का भाषण हुन्छ लाग्छ नभका झार्छन् कि
पुरा पढ्नुहाेस्नबुझेको कुरा
यहाँ सत्यको हार हुन्छ नबुझेको कुरासत्य कुरा कस्ले सुन्छ ? नबुझेको कुरा सक्छौ तिमी झुट बोल्न,
पुरा पढ्नुहाेस्हाम्रो राजनीति
नैतिकता कता ? हुने, हाम्रो राजनीति हिमाल पहाड तराई रुने, हाम्रो राजनीति स्वर्गजस्तो सारै सुन्दर यो
पुरा पढ्नुहाेस्मुर्दा सपना
अाजभाेलि भालेहरू बास्दैनन्किनभने तिनीहरूलेबिहान हुने कुनै लक्षणदेखेकै छैनन् ।बरु लाटाेकाेसेराहरू भनेनिकै कराउन थालेका छन्यसरी कि मानाैं
पुरा पढ्नुहाेस्पहिले म अनि तिमी बन
पहिले म अनि तिमी बन या तिमी अनि म बन्छुपहिले महामहिम मलाई भनअनि पछि म तिमीलाई
पुरा पढ्नुहाेस्भानुभक्त
नानी, तिमीले चिनेनौ ?म उही बूढो भानुभक्त चुदी रम्घाको आदिम मान्छे !बिर्के टोपी ,लबेदा सुरुवाल र
पुरा पढ्नुहाेस्



























