नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

बिहान उघ्रेपछि लब्ली डाँडोमा मर्निङवाकमा उक्लनेहरूको लर्को लाग्छ । आज म पनि लर्कोमा परेँ । हिजोअस्ती यतिखेर म फर्किसकेको हुन्थेँ ।

हतारोमा डाँडो उक्लँदा स्वाँस्वाँ हुनु स्वभाविक नै भयो । छाति पनि गरुङ्गो भएर आयो । रुख नभएको पहिलो विसौनीको चौतारोमा एकछिन अल्झिएँ । हिजोअस्ती म यहाँ अल्झिन्नथेँ माथि थाप्लोमा पुगेर मात्र रोकिन्थेँ ।

चौतारो वरपर छरपस्ट रामदेव स्वामीका चेलाचेलीहरू घरी यताको घरी उताको नाकको प्वालको पोर्रा फुलाउँदै “स्वींफ्वीं, स्वीफ्वीं” गरिरहेका थिए । कोही अटाइ नअटाइ खाएर फुलेका पेट “ख्वार्लाक-ख्वार्लाक” हल्लाइरहेका थिए । “हाहा हा, हाहा हा” गर्दै डाँडो नै थर्कायमान हुने गरी रावण हाँसो हाँस्नेहरूको संख्या पनि कम थिएन ।

चौतारोमा बसेर व्यायाम गरिरहेकामध्ये एकले हत्केलाको सूर्ति दुई औँलाले चेपेर ओँठमा कोच्दै भने- “यार आज त अचम्मकै सपना देखियो नि ! ?”
“कस्तो सपना देख्यौ र त्यस्तो ?” नाक थुन्दै, छोड्दै “स्वींफ्वीं स्वींफ्वी” गरिरहेका नजिकैका साथीले जिज्ञासा राखे ।

अलिपर लम्तन्न परेर घरी दायाँ गोडा, घरी बायाँ गोडा तलमाथि गरिरहेका साथीले जिस्काउँदै भने- “के सपना देख्थ्यो यसले ? उही राष्ट्रपति, प्रधानमन्त्री बस्ने कुर्सीको सपना देखेको त होला ?”
“नकरा तँ, बिहान-बिहान उडाउने कुरा गर्छस् ।” सपनाको कुरा गर्ने साथी अलि झर्किए ।
“के उडाउने कुरा ?” गोडा उडाइरहेका साथी गोडा झारेर पलेँटी कस्दै भने- “तँ बिहान उठेदेखि बेलुकी नसुतेसम्म हाय कुर्सी ! हाय कुर्सी ! भन्दै बर्बराइरहने अनि कुर्सीको सपना देखिस् होला भन्दा झर्किने ? तँलाई थाहा छैन मान्छेले विपनामा जे कुरा बढी सोच्छ सपनामा त्यही कुरा प्रतिविम्बित हुन्छ भन्ने कुरा ।” दोस्राले भने ।

“आ.. ! छोडिदेऊ त्यो कुर्सी सुर्सीको कुरा..” बायाँ हातले बायाँ नाकको प्वाल थिच्दै स्वींफ्वीं गरिरहेका साथीले भने- “त्यो राष्ट्रपति बन्ने भन्नेकुरा त भित्ते भैसक्यो । अब नयाँ कुरा गर भाइ नयाँ कुरा । समयले नयाँ कुरा मागिरहेको छ । हाउहाऊ ह्वेरह्वेर माउस सन रन प्यालेश ।”
“के भनेको त्यो ? हाऊ हाऊ ह्वे ह्वेर ……।”
“के भन्नु नि ? कस्ता-कस्ता कहाँ गए, मुसाको छोरो दरबार भनेको ल ।”
“हो, मैले सपनामा देखेको पनि त्यही मुसीको कुरा हो ।”
“सपनामा मुसीको कुरा ?” आश्चर्य मान्दै गोडा उठाउने साथीले सोध्यो ।

“त्यै त म भन्दैछु ।” मुसीको सपना देख्ने साथीले सपनाको बयान गर्न थाले- “बिहानीपखको सपनीमा एउटी जवान मुसी दुलाबाट निस्की । मलाई नजिकै देखेर सोधी- “संसारमा सबैभन्दा शक्तिशाली को छ ? म त्यसैसँग बिहे गर्छु ?” मैले भनेँ- “सबैभन्दा शक्तिशाली त ‘समय’ छ । समयले राजालाई रङ्क, रङ्कलाई राजा बनाईदिन्छ । समयले मान्छेको अहङ्कार पगालि दिन्छ । समयले मान्छेलाई आकाशबाट पाताल झारिदिन्छ, पातालबाट आकाश उठाईदिन्छ ।” उसले भनी- “समयको कुनै भरै छैन म समयसँग कसरी बिहे गर्न सक्छु ?”

“त्यसो हो भने सूर्यबालाई मनाई हेर, सूर्य सारैै तेजिलो छ । जगजगी पनि छ ।” मैले भनँे ।” “हुन्न हुन्न, सूर्यमा त ग्रहण लागिरहन्छ हुन्न ।” भनिन् । त्यसो भए बादलसँग बिहे गर भनेँ । “हुन्न हुन्न बादल पनि घरी यता घरी उता बर्सन्छ, रित्तिन्छ” भनिन् । त्यसपछि पहाड देखाएँ । “पहाड जड छ, चलमलाउनै सक्तैनन् हुन्न” भनिन् । त्यसो भए त्यो हरियाली दिने रुखसँग बिहे गर न त भनेँ । “रुखले हरियाली दिन्छ भनेरमात्र के गर्नु ? कतिखेर पात झरेर नाङ्गेझार हुन्छ, थाहै हुँदैन । फेरि जरो भित्रभित्रै कताकता घुसेको हुन्छ थाहापत्तै हुँदैन । हुन्न, त्यो पनि हुन्न” भनिन ।

त्यसपछि मैले ‘आँधी-हुरी’लाई देखाएँ । आँधी-हुरीले आफू समयको अधिन रहेको कुरा बताए । समय कतिखेर हुरीबतास भएर आउँछ ! म हुरी बतास भई दिन्छु । समय कतिखेर आँधिबेह्री भएर आउँछ म त्यतिखेर आँधिबेह्री भैदिन्छु । त्यसैले मेरा लागि समय बलवान हो । समयबिना म केही पनि होइन । अन्तत समय नै बलवान देखियो । समयको अगाडि मुसीको पनि केही लागेन । मुसी दुलाभित्रै पसी । थाहा छैन दुलाभित्र मुसीले कोसित बिहे गरी ? या अझै बिहे गर्ने समय जुराउँदै छे ।”

“अचम्म ! यो त हामीले भोगेको राजनीतिजस्तै पो भयो, यस्तो पनि सपना हुन्छ ?” गोडा उचाल्दै गरेका साथीले दायाँ गोडा उचालेको उचालै गरेर सोधे ।

नजिकैको साथीले प्रतिकृया थप्दै भने- “हाम्रा लागि राजनीति पनि त, त्यै मुसीको बिहेजस्तै त हो नि ! प्रजातन्त्र, लोकतन्त्र, गणतन्त्र जे तन्त्र भने पनि त्यै सपनै त हो । ती तन्त्र कहिले सार्थक भएका छन् र ?”
“त्यही सार्थक नभएर त मुसीको बिहेको सपना देखेको होला नि त ।” सबै हाँसे ।

अधिल्लो साथी अलि गम्भीर भएर भने- “हुन पनि हाम्रो देशको राजनीतिमा कुनै पनि तन्त्रहरू कहिल्यै पुरा नहुने मुसीको बिहेजस्तो मात्र ठूलठूला सपना देख्ने र देखाउने मात्र भएको छ ।” सबले एकसाथ सहमती जनाए ।

पोखरा