नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

होम सुवेदी :

२०२९ देखि २०३९ सम्मको कमल बाबु र वासुदेव मास्टर साहेबको कारिन्दो म । यस अवधिका सम्झिसक्ने सम्झिनसक्ने कति कुरा छन् छन् दिमागमा । तिनमध्येको वासुदेव लुइँटेल जसलाई प्रेसका कर्मचारी, टाइपफाउन्ड्री र पुस्तकालयका हामी सबै कर्मचारी मास्साहब भन्थ्यौँ उहाँले आँसु निकाली निकाली हाँसेका दुई घटना म झलझली सम्झन्छु ।

३१ साल मुङ्सिरको कुरा हो । जाडो खुब थियो । एक दिन के मुड आएर हो मास्साहबलाई हामी केही कर्मचाररूलाई सिनेमा देखाउने सुर चढेछ । त्यो बेला पाटनढोका निरको सिनेमाहल (त्यसको नाम भुलेँछु) मा चलेको थियो ‘कोराकागज’ भन्ने हिन्दी सिनेमा । सिङ्गो पाटन बजारभरि एक सिनेमा हल थियो अनि काठमाडौंमा दुईटा मात्र ।

कुनै बेला सिनेमाहल कुन सहरमा कति छन् भनेर पनि सहरको उच्चाइ नापिन्थ्यो । म बनारसमा पढेको र भर्खर काठमाडौं आएको मान्छे । वनारस ३३ ओटा सिनेमा हल भएको सहर तर यत्रो राजधानी काठमाडौँमा भने तीन ओटा सिनेमा हल मात्र ! भनेर हामी थकथकाउँथेँ ।

अँ हामी बार बजेको सिनेमाको सो हेर्न गयौँ । म, मास्साब, गणेश कम्पोजिटर, बलराम साहुजी लगायत अरु केही साथीहरु पनि थियौँ । सिनेमा सुरु भो । उ बेलाका सिनेमाहरूमा एक जोडी नायक नायिका एक थान भिलेन, एक जोडी सहनायक सहनायिका र एक थान विदूषक हुनै पर्ने । यो पूर्वीय नाट्यसिद्धान्तकै छेउछाउको प्रविधि हो ।

नायकसम्म सम्झन्छु । भिलेनको थियो सायद प्राण वा प्रेम चोपडा ता हो नि उ बेलाको भिलेन भनेको । यस सिनेमामा थिए थिएनन् थाहा भएन । गायक किशोरकुमारका भाइ थिए हिरो । अरु भिलेनबाहेक कोको थिए थाहा भएन अहिले । सिनेमा अहिले पनि छँदैछ होला हेरे भैइहाल्छ । हास्य कलाकारमा कि मेहमुद कि असरानी कि मुकरी वा यस्तै कोही हुनु पथ्र्यो ।

सिनेमा सुरु भो । चाख मानेर हेर्न थालियो । केशवराज पिँडालीको ‘अन्तदेखि सुरु’ उपन्यास जे हो कथा त्यही हो । यो सिनेमा पछि यो उपन्यास छापिएकोले यही सिनेमा हेरेर पिँडालीले यो उपन्यासको कथा चोरेछन् भनेर मैले लेखेको पनि छु । अनि त्यसै उपन्यासलाई ‘जीवन रेखा’ भन्ने सिनेमा पनि बनाइयो ।

सिनेमामा भित्रको कथामा कुनै कार्यक्रम हुँदैछ । सो कार्यक्रममा आउने पाहुनाको स्वागत गर्न राखिएको छ हास्य कलाकारलाई । हामी हेर्दैछौँ । आफ्नो परिचय दिँदै र पाहुनाको परिचय लिँदै सो हास्यकलाकार वा विदूषकले पाहुनाहरुलाई स्वागत गर्दैछ । अलेलि हाँस्ने खुराक पनि दिँदैछ । यसै बेला उसले एक जोडीको स्वागत गर्छ, आफ्नो परिचय दिन्छ नवागन्तुकलाई सोध्छः
“आप का नाम ?”
उत्तर मिल्छ ।
“आप की पत्नी का नाम ?”
उत्तर पाउँछ
“आप की बेटी का नाम ?”
उत्तर पाउँछ ।
“आपलोगोँ की सादी हुई ?”
यसपछि उत्तर के थियो केही सुन्न पाइन्न मास्टर साहस पेट बाउँडिने गरी यस्तरी हाँस्नु भो कि वरिपरि बस्नेहरूलाई नै अप्ठेरो भो । त्यो दृश्यका साथ हाफ टाइम हुनै लागेको थियो । हाफ टायम भएपछि तिमीहरू सबै हेरिसकेर आउनु म जान्छु भन्दै उहाँ निस्कनुभो ।
मास्टर साहबको यो उन्मुक्त हाँसो थियो ।
अर्को यो भन्दा जोडको पुर्लुक्क हुने गरी आँसु पुछी पुछी हाँसेको हाँसो पनि छ । त्यो पछि लेखूँला ।

०००
भद्रपुर, झापा ।