नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

मुन पौडेल :

खोजी पस्यो भने भगवान् त भेट्न सकिएला, नोकर मरे भेटिँंदैन । खोज्दा-खोज्दा लखतरान भइयो, तर नोकर भन्ने बस्तु कतै देखिएन । जति समय लगाएर नोकर खोजे, त्यति समय लगाएर अरू कुनै काम गरेको भए ठूलै उपलब्धि हुन्थ्यो होला । अफिस जाँदा चोर जस्तो आँखा दोडाउँदै हिँड्यो, बेलुकी अफिस छुटेपछि कुनाकानी, बसपार्क, होटल चहार्दै हिड्यो, पाइहालिन्छ कि कतै कुनै चाउरे भनेर के पाइन्थ्यो ? उल्टो आफैँलाई नोकर राख्न खोज्ने मानिस पो भेटिन्छन् अरू । जुत्ता खिइयो, आँखा कमजोर भयो तर नोकर पाउने कुनै लक्षण देखिएन । अरू त अरू खोजीराछ त बिचरा लोग्नेले’ भनेर स्वास्नीले भन्दिएकी भए पनि त चित्त बुझ्थ्यो नि । तर उनी त उल्टो टोकस्ने बाहेक केही गर्दिनन् । उनको सधैँको गुनासो घर पुग्नेबित्तिकै सुरु भैहाल्यो- “दिनभरि काम गर्दागर्दा ढाड फुट्ला जस्तो हुन्छ, भाउन्न भएर आउँछ । एउटा नोकर खोजेर ल्याउनुस् भन्दा सक्ने होइन । म त सक्दिनँ हजूरको कोचे घरधन्दा गर्न ।” दिनभरि अफिसमा गधा जस्तो कामले लाछियो, बेलुकी नोकर खोज्यो । नपाएपछि श्रीमतीको गनगन र कचकच सुन्यो, सुत्यो । यसै गरी घिस्रिरहेको थियो आफ्नो ठेलगाडा ।

शनिबारको दिन एकब्यानै श्रीमतीले हिटलर पारा देखाइहालिन् । एक कप दूध नभएको चिया ठ्यास्स राखेर अन्तिम ‘अल्टिमेटम’ प्रसारित गरिन्- “आज बिहानैदेखि गइबक्स्योस् नोकर खोज्न, तर एउटा कुरा सुनिबक्स्योस्, आज पनि नोकर ल्याबक्सेन भने चाहिँ आधा काम हजूरले नै गर्नुपर्छ । खाएको भाँडा म पखाल्छु कालो भाँडो हजूरले मस्काउनुपर्छ । फेरि भनिन भनिबक्सेला, बेलैमा भनिदिएकी छु । ‘हामीले मात्रै गर्नु’ भन्ने केही छैन ।” श्रीमतीको अमृत वचन सुनेर आफ्नो मुख कराही जस्तो कालो भयो । सबै थोक गरेकै थियो, एउटा कालो भाँडा माझ्न बाँकी थियो, त्यो पनि किन छुट्ने । श्रीमती र म सँगसँगै घरबाट निस्क्यौँ, श्रीमती आठ बजेको सिनेमा हेर्न गइन् आफू नोकरको खोजीमा ।

कहाँ खोज्न जाऊँ नोकर ? यता कति भौतारिँदे हनुमानढोकानेर पुगे । नोकर होलान् जस्ता कोही देखिँदैनन् कसलाई सोध्नु ? एउटा अलि झ्याउरे खालको केटो देखेर सोधेको त ‘साले ? तैँंले मलाई नोकरी लाग्ने जस्तो देखिस् ? तँजस्ता त दसवटालाई नोकर राखेको छु मैले’ भनेर झण्डै मारेथ्यो । ज्यान बचाउनाको सास्ती । एउटाले अलि मन गरेको थियो, तर उसलाई तलब नै सेक्सन अफिसर जति दिनुपर्ने अरे । सानो लुरे केटा देखेर फकाएको त खिल्ली उडाउँदै हिँड्यो- “हजुर म त एक दिनमा भारी बोकेर दुई सय कमाउँछु हजूर कति कमाउनुहुन्छ ?” केही नलागेपछि यसरी नोकर पाइँदैन, बरु अखबारमा एउटा विज्ञापन दिए पाइन्छ कि भनेर पुगेँ अखबारको कार्यालय । आफ्नो पाँचपाने लेखको बदलामा चार-पाँच लाइनको विज्ञापन कसो नछपाइदेला अखबारले भनेको त बल्लतल्ल तीनवटा लेखको बदलामा छाप्न तयार भए । नोकरहरूको अन्तर्वार्ता नहुञ्जेल मेरो कालो भाँडा माझ्ने म्यादलाई पनि श्रीमतीको अदालतमा छोराछोरी, सालासालीले सोर्स-पैरवी लगाई बल्ल-तल्ल बढाउन सफल भएँ ।

निर्धारित दिन र समयमा तीनजना प्रत्यासी, दुई केटा र एउटी केटी आए । पहिलो केटाका शर्तहरू सुन्दै मेरो होस उड्यो तलब इत्यादिको कुरा त परै जाओस्, उसलाई स्टारको सबै च्यानल हेर्न सकिने भिन्दै टि.भी चाहियो रे । घरमा भने दूरदर्शनबाहेक केही थिएन । अर्को केटाको त झन् हप्तामा दुई दिन मासु, मासको दाल नखाने, चामल बासमती हुनुपर्ने अचम्मका शर्तहरू थिए । आफूलाई मनसूली खान त धौधौ थियो, उसलाई बासमती ख्वाउनुपर्ने । यस्ता नोकर कसरी पाल्नु ? केटीचाहिँ त झन् हेर्दै नखरमाउली, नक्कली । टिसिक्क परेका लुगा लगाएको, सोह्र सिँगार गरेकी । नोकर होइन, हिरोइन बन्न हिंँडेकी जस्ती । उसको शर्त झन् अद्भूत थियो । जति लिपिस्टिक क्रिम-पाउडर र फरिया म श्रीमतीलाई एक वर्षमा किन्दिन्थेँ, त्यसको डबल उसलाई एक महिनामा नै दिनुपर्ने अरे ! केटी त झन् हुँदै नहुने । तर यसै केटीलाई हतियार बनाएर कालो भाँडाबाट मुक्त हुने ‘आइडिया’ भने मैले सोचेँ र श्रीमतीनजिक पुगेँ ।

“अब बल्ल तिमीलाई आनन्द हुने भो । महिनाको चारवटा फरियाँ, दुईवटा लिपस्टिक, दुई बट्टा क्रिम पाउडर इत्यादि दिएर जम्मा ५ सय रुपैयाँ दिए पुग्छ रे यो नानीलाई । सफासुग्घर छिन्, राम्री छिन् । तिम्रो जीउ मिचिदिन्छन्, कम्मर थिचिदिन्छिन्, तिमी माइत गएको बेलामा भात-सात पकाइदिन्छिन्, मलाई पनि आनन्द हुन्छ ।” श्रीमतीले त्यो केटीलाई देख्नेबित्तिकै भृकुटी खुम्च्याइन् र मलाई च्याप्प समातेर कोठाभित्र लगिन्- “यस्ती देख्दैमा चनमती केटीलाई म त राख्दिनँ । हजूरले के सोचेर यसलाई राख्ने भनेको ? एक त त्यति खर्च पनि दिन सक्दिनँ, अर्को यसले त मेरो घरै बिगारिदिन्छे । हजुरलाई नोकर खोज्न पो भनेको, सौता खोज्न हो ?” मैले मनमनै दङ्ग पर्दै भनेँ- “के कुरा गरेकी तिमीले ? बल्लबल्ल नोकर खोजेँ, तिमीचाहिँ सौता ल्याएको भन्छ्यौ । म त अब नोकर-सोकर खोज्न सक्दिनँ यसैलाई राख्छु ।” श्रीमतीलाई पुगिगो, आखिर आइमाई न ठहरिन् क्वाँ-क्वाँ रुन थालिन्- “हजुर यो नक्कलीलाई राख्ने भए बसिबक्योस् यसैसँग, हामी माइती जान्छौंँ ।”

“ल हेर, आफैँले भनेको होइन, नोकर खोजेर नल्याए भाँडा माझ्नुपर्छ भनेर ? अब जसलाई पाएँ त्यसलाई ल्याएँ । यसमा रुने के कुरा छ ?” म आफ्नो उद्देश्यतिर लागेँ ।

“भन्दिएको पो त, हजुरलाई कसैले भाँडा मझाउँछ । मलाई चाहिँदैन नोकर-सोकर । धपाइदिबक्स्योस् त्यस नखरमाउलीलाई ।” श्रीमतीजी बल्ल लाइनमा आइन् । “अनि फेरि मलाई नोकर खोज्दे भनेर कराउने होइन नि !” मैले बाचा गराउन खोजेँ । “मैले भनिहालेँ नि, मलाई चाहिँदैन नोकर भनेर ।” श्रीमतीले ठोकुवा गरेपछि मैले आनन्दले जुँगा मुसार्दै त्यस केटीलाई बिदा दिएँ र नोकर खोजी गर्ने लुतो पन्छाएँ ।

०००
‘सफलताका तीन मन्त्र’ हास्यव्यङ्ग्यसङ्ग्रह (२०५५)