नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

चाेलेश्वर शर्मा :

अनाम ! मेरो गाउँको कुनै नाउँ छैन। यो वल्लो गाउँदेखि पल्लो हो। पल्लो गाउँदेखि वल्लो। तल्लो गाउँदेखि माथिल्लो । माथिल्लोदेखि तल्लो। नाउँ नभए पनि गाउँ छ। यो गाउँ छिमेकी नगरबाट टाढा भए पनि नक्सा र सरकारी लेखापढीका आवश्यकतामा नजीक छ तर न्यूनतम सुविधाबाट सधैं वञ्चित, सधैं टाढा ।

घरहरू नै गाउँ हो । यस्तै एक-दुई हजार घर टेढामढा उभिएर बजार नगर / शहर हुन्छ नेपालमा। अरू केही हुनुपर्दैन। मेरो गाउँमा साना ठूला पचास घर हुनन् । प्रत्येक पाँच घरमा तीन घर बन्द छन्। अथवा तिनमा सिट्टो व्यक्ति छ जो आपनो जीवनको उपलव्धि आधा समय कसैलाई कोसेर र आधा झोंक्राएर /निदाएर मूल्याङ्कन गरिरहन्छ । तर विगतको मूल्याङ्कन गरेको हो वा बाँच्न बाँकी दिन गनेको हो उसैलाई थाहा होला। अधिकांश घरका व्यक्ति हङकङ / वम्बई/कलकत्ता / दिल्ली / काठमाडौं अथवा यिनैका नाउँमा भारत नेपालको कुनै ठाउँमा दिन गुजारिरहेका छन् । अरू घरहरू गुल्जार छन् । तर गाउँ झैं गाउँलेको पनि नाउँ छैन । गाउँ झैं गाउँले पनि यति अविकसित छन् भनिसाध्य छैन । तिनका नाउँ कतै पुरुषार्थ/पुरस्कारका काममा वा सुन/लागु औषधि/काठ/युवतीका निकासीमा पैठारीमा समेत कहिल्यै सुनिन्न ।

कृषि नितान्त उपेक्षित भए पनि नेपाल कृषिप्रधान कहलिन नछोडेजस्तै मेरो गाउँ पनि कृषिप्रधान छ । देश कृषिप्रधान भएपछि मेरो यो सानो गाउँ नहुनु प्रधानताको अवहेलना हुने । नत्र यसलाई कृषि कर्मसँग टाढाको पनि नातो रहन छोडेजस्तो छ। गाउँलेहरूले कसरी काम नगर्ने हो भन्ने राम्ररी जानेका छन् । तिनले ‘कृषिप्रधान’ को उच्चारण ‘कुर्सीप्रधान’ गर्छन्। दुई-चार घरमा केही कुखुरा छन् र कुखुराहरूले नै कृषिप्रधानताको धर्म थामिदिएका छन्। कुनै दिन पन्जाव, हरियाणाबाट आएर उसिनिएका/अम्लेट बनाइएका फुलले पनि गाउँको कृषिप्रधानता थामिदिनेछन्- मलाई विश्वास छ । गाउँका सबै मानिस किसानका सन्तान छन् । गाउँमा खेतीलायक जग्गा पनि छ । निश्चय नै, जग्गा नभए गाउँ खालि कागजमा रहन्थ्यो । त्यसो त धेरै कुरा कागजमै रहेर पनि हामीले चित्त बुझाएका छौं ।

गाउँको कृषियोग्य भूमि सबै बाँझो रहन्छ सगौरव । र त्यसको अधिकाश कृषककै सन्तानद्वारा फुटवल, क्रिकेट वा अन्य क्रीडा-मनोरञ्जनमा उपयोग हुन्छ । घरसँगै वा टाढा गोठ पनि छन् । तर धेरैजसो गोठ पनि खाली छन् । दुई-चारमा कुखुरा-पालन गरिएको छ । र कुनै कुनै गोठमा स्यालहरूले गोष्ठी-मन्त्रणा गरेर कुखुरामाथि आक्रमणका व्यूहरचना गर्छन् । धेरै स्यालहरू योजना मात्रमाभन्दा कार्यमा विश्वास राख्छन् र गोष्ठीका अमूल्य विचार-योजना त्यसै साँझ कुखुरामा उतार्छन्। यसले पनि गाउँलेलाई फाइदा भएकाे छ । गाउँलेहरु त्यति चलाख भएका छन् जति कुनै पनि स्कूल-क्याम्पसमा पढेर भइँदैन आजभोलि । तिनैमा यदाकदा छिमेकको जङ्गलबाट काजमा खटिई आएका चितुवा, वाघले पनि प्रमुख अतिथिका रूपले गाउँका ससाना जन्तु जलपान वा खाजा-स्वरूप ग्रहण गरी मेरो गाउँलाई आतिथ्यको अवसर दिन्छन् । तर आजसम्म कुनै चितुवा-वाघले कृतज्ञता प्रकट गर्दै गाउँलेसँग हात मिलाएको थाहा छैन । एक-दुई पटक गाउँलेले मैत्रीमा बढाएको हात चितुवा-वाघले अझै फिर्ता दिएका छैनन् ।

गाउँलेलाई गाई-भैंसी पाल्न फुर्सत् छैन । विशुद्ध दूद्ध-घ्यू ती गाउँले कसैलाई पच्दैन । पन्ध्र-वीस प्रतिशत दूध वा आठ-दश प्रतिशत रक्सी अल्कोहल। मिसाएको पानीसम्म भगवान् श्री पशुपतिनाथका असीम कृपाले सञ्चै पचाउदै छन् । दुखले गाई-भैंसी पाल्नु र गोरस खाएर पैदल हिंड्‌नुभन्दा गाईभैंसी र अझै घरखेत समेत बेचेर रक्सी खानु र मोटरसाइकल चढ्नु बुद्धिमानी/ प्रतिष्ठा ठहरिन्छ मेरो गाउँमा। मलका रूपमा गोबरको प्रयोग गरेर परम्परागत/अविकसित हुन पनि रुचाउन्नन् यिनले । गोठमा गोबर पनि छैन । गोठ र तिनका वरिपरिका क्षेत्रको पुरातात्त्विक अध्ययन गर्दा सिन्धुघाटीका सभ्यताको प्रारम्भभन्दा केही पछिसम्म मेरा गाउँलेले पशुपालन गर्थे भन्ने कुरा प्रमाणित भएको छ । त्यसैको परिणाम अझ तिनले टाढैबाट गाईभैंसी चिन्छन् । कुकुरलाई गाई वा भैंसी वा घोडा नै पनि भन्ने भूल गरेका छैनन् ।

गाउँको हावापानी राम्रो छ । गाउँबाट दक्षिणमा महाभारतको लेक देखिन्छ । तर उत्तरमा हिमाल देखिन्न । केही देखिनु नदेखिनुले गाउँलाई केही फरक पर्दैन। जस्तो भए पनि राम्रै छ। कुनै नाइनास्ति छैन। पानीका सम्बन्धमा गाउँ भाग्यमानी छ । कुनै समस्या छैन । धारा-कुवामा पानी लिन, भर्न जाँदा आउँदा पानीको अनिवार्यता र अरू कुराको पनि चर्चा चिन्तन गर्न पर्याप्त समय पाइन्छ। गाउँलेहरू त्यस बेला पानी/जीवन/धन/मन/सन्तान/प्रेम/विवाह जे मन लाग्छ चर्चा गर्छन् । चर्चा पानी वाहेक जेसुकैमा गरियोस् पानी मिसाएर गरिन्छ । जलस्रोतको धनी देशमा यति सुविधा त हुनै पर्यो । सबै कुरामा पानी मिसाउनु देशको खास विशेषता भएको छ । दूध पन्यालो, पैसा पन्यालो, कुरा पन्यालो, सेवा पन्यालो, इमान पन्यालो, प्रेम पन्यालो, नीति पन्यालो । राजनीति पन्यालो, धर्म पन्यालाे, दर्शन पन्यालो । धारामा बाहेक सबै ठाउँ पानी प्रचुर प्रवाहित छ । अब नेपाली नसानसामा पनि रगतभन्दा पानी नै बग्न रुचाउँछ। बगेकै पनि छ। प्रायः किशोर-किशोरी धारा-कुवाबाट पानी भरेर घर फर्कंदा तिनमा शारीरिक परिवर्तन पनि देखा पर्ने गरेका छन् । किशोरका दाह्री जुँगा र किशोरीका वक्ष-नितम्बबाट ती परिवर्तन स्पष्ट देखिन्छन् । धारा-कुवाको जे जस्तो स्थिति छ त्यसले तिनलाई अब चलनचल्तीका धारा-कुवा भन्नुभन्दा पुरातात्त्विक महत्त्वका वस्तु, स्थल घोषित गरिनु बढी उपयुक्त हुन्छ । धारा-पानीका यी नमूनाले एक सय वर्ष काटिसकेका पनि छन् ।

हरियो वनलाई सर्वसम्मत रूपबाट नेपालको धन मानिएकाले वनको सरक्षणमा दत्तचित्त गाउँलेहरूले तमाम वन फाँडेर वैङ्कमा धन रोपेका छन् र बन चाहि वैङ्कका खाताहरूमा झाँगिदै गएका कुरा पासबुकहरूले देखाउँछन् । अब गाउँमा कुनै पनि गाउँलेको दृष्टिपथ कुनै पनि रूखले छेक्दैन । छेक्ने डर छैन । दूरदर्शी भएका छन् ती । मानिस भएपछि दूरदर्शी हुनै पर्छ । यसवारे गाउँले एकमत छन् ।भग्नावशेषले, खण्डहरले महल-भवनका भव्यताको अनुमान गर्न सकिएझैं मेरो गाउँका बाटाघाटा/पानी/स्कूलका शिलान्यास / उद्घाटनका लेखोटहरू हेरिसकेपछि यस ठाउँमा विकास धेरै पटक आवतजावत गरिसकेको अनुमान गर्न सकिन्छ ।

गाउँलेहरूले खेतवारीमा सफलताका साथ काँस-सिरू उमार्छन् । र बाँकी समयमा नेपाली सबैले गरेझैं विकासका कुरा गर्छन् । हुन पनि तिनका शरीरका हाडका टुक्राटुक्राले विकास बोलिरहेका हुन्छन् । तर पनि शायद विकासको अर्थ तिनी आफैलाई थाहा छैन । तिनले दिन पनि पर्याप्त नछिप्पिदै रात परेको ठानेर रक्सी वा छिप्पिएको जाँड खान्छन् । र जाँड-रक्सीले छोडिसकेपछि नजीकैको एस्प्रिन अस्पताल जान्छन् । दुई-चार जना नछोड्‌दै पनि जान्छन् र अस्पताललाई अङ्ग्रेजी सुनाउँछन् धाराप्रवाह । तिनले खाएको रक्सी र बोलेको अङ्ग्रेजी पनि गाउँमै बनेका हुन् । रक्सी खाएका बेला तिनको श्वासक्षेत्रभित्र पर्ने सबै अर्द्धवेहोश हुन्छन् भने तिनको अङ्ग्रेजी जसले सुन्छ त्यो प्रायः वेहोश हुन्छ, जतिसुकै टाढा बसेको होस् । यसबाट गाउँका रक्सी र अङ्ग्रेजी दुवै सक्कली हुन् भन्ने प्रमाणित हुन्छ । तिनलाई रक्सी-जाँडले छोड्दा अङ्ग्रेजीले पनि छोड्छ । यो निकै गम्भीर कुरो हो । मलाई लाग्छ नेपालमा अङ्ग्रेजी भाषाको खास समस्या पनि यही हो गाउँको, शहरको ।

खेलकूदमा मेरो गाउँ होनहार छ। बाबुआमाले खेतीपातीतिर मन नलगाएपछि बाँझिएका जग्गामा ती गाउँलेहरू क्रिकेट खेल्छन् । फुटबल खेल्छन् । तिनले इमरान /गावस्कर/पेले/मेराडोना हुने सपना पालेका छन् । नेपालमा जन्मनु र पनि मेराडोना / इमरान हुने सपना पाल्नु तिनको विशेषता हो । नेपालका विशेष गरी बजार, नगर, शहर र यिनका सक्रमणक्षेत्रका किशोर-किशोरी यस महत्त्वाका‌ङ्क्षाबाट पीडित छन् तापनि तिनलाई हेरेर कुनै पनि गाउँलेले गर्व गर्न सक्तछ । सुकिला लुगा, फुटबल/क्रिकेट/फिलिमको गफ र चम्किला जुत्ता मात्र तिनका दृष्टिमा मान्छे हुनुको अर्थ हो ।

जुन बेला बाहिरका मान्छे बाटाघाटाको हावापानीको कटु वचनको असुविधाको चिन्ता नगरी हात जोडेर नम्रता र दाँत जोडेर निर्लज्जता प्रकट गर्दै नौनीका/व्वाँसाका प्रतिमूर्ति बनेर आउँछन् त्यस बेला गाउँलेले चुनाउ भन्ने महामारीले गाउँमा प्रवेश गरेछ भने थाहा पाउछन् र तिनले आफसँग बाँकी रहेको बारे पनि इमान/धर्म/विवेक त्यसै गरी सुकाउँछन् जसरी चीनको आक्रमणबाट आतङ्कित कुख्नाले आपना चल्लाहरू लुकाउँछ । मेरो गाउँ शहर जङ्गल दुवैतर्फबाट आडित छ। यम महामारीविरुद्ध आजका गाउँलेले देखावटी प्रदर्शनको नाटकको खोप लिइसकेकोले यसले गाउँमा कुनै नोक्सान गर्दैन । धेरथोर जाँड-रक्सी/भात-तरकारी आदि-इत्यादि चाहिं गाउँलेले चुनाउ नाउँको दशाैं ग्रहका नाउँमा चढाउँछन् । त्यस बेला गाउँ रङ्गमञ्च झैं लाग्छ। ग्रामीण वातावरण नाटकीय हुन्छ ।

आगन्तुक उम्मेदवार नेता नायक झैं, विदूषक झैं गाउँलेहरू सारा अन्य पात्र । ती विदूषकहरूले गाउँको पानी/बाटो/कृषि/स्वास्थ्य / शिक्षा/कुखुरा रक्सी/युवतीहरूका विषयमा साढ़े चिन्ता गर्छन् । थोरैले पछिल्लामा विशेष जोड दिएको पनि देखिन्छ । यसअघि गाउँमा विकासको कुनै काम पनि नभएको घोषणा गर्दै ती आफू प्रत्येक गाउँलेका अगाडि पग्लेको नौनी भएर भुईंमा पोखिन्छन् । दाँत जोडेर हाँसिरहन्छन् । तिनले हात जोडे दाँत र दाँत जोडे हात जोडेजस्तो देखिन्छ । केही समयदेखि नयाँ चलन देखा परेको छ । आफूलाई एकमात्र साँचो, निस्स्वार्थ जनप्रतिनिधि ठान्ने अनेक स्वयम्भू राजनीति / सामाजिक कार्यकर्ता सेवक/उद्धारकको नयाँ मोडेलको एक थान मकुण्डो गोजीमा राखेर गाउँ पस्छन् र गाउँलेसँग भेट गर्नुअघि गोजीबाट मकुण्डो झिकेर धारण गर्छन् । जब तिनीहरूले गाउँलेको दुःख र कष्टपूर्ण जीवनको स्मरण दिलाउदै रूस चीन अमेरिका बेलायतका जनताको उदाहरण दिईदिई धाराप्रवाह बाेल्छन् त्यस वेला मात्र गाउँलेलाई आफू गरीव, दुःखी भएझै लाग्छ। अघिपछि होइन ।

प्रत्येक चुनाउका बेला गाउँ जाग्छ। जस्तो नेपालको चलन छ, मेरा गाउँलेहरूले पनि उम्मेदवार प्रतिनिधि/नेताछाप व्यक्तिसंग बसेर प्रेमपूर्वक रक्सी खान्छन् । रक्सी त के कुरा कसैले प्रेमपूर्वक सित्तैमा खुवाउँछन् भने विष पनि खान्छन् जसले तिनलाई रक्सीका साथ भेट्छ त्यति वेला ती रक्सीको गिलास छोएर किरिया खान्छन्- ‘भोट तपाईलाई नै दिन्छु ।’ त्यस बेला तिनको अनुहारका चिराहरूमा ‘कागजका चिक्रटामा एक-दुई ठप्पा लगाउन केको कचकच जति ठप्पा लगाए पनि हामीलाई के फरक पर्छ र ?’ टासिएझैं लाग्छ । टीभी स्क्रिनमा आउने कुनै विज्ञापन भै । तिनले चुनाउका दिन रक्सीले सन्चै राखे सबैलाई आफ्नो भोट दिन्छन् । कसैको चित्त दुखाउन्नन् । थोरै रक्सीले छोएपछि मेरा गाउँलेहरू दयालु हुन्छन् । तिनलाई र तिनका घैँटालाई भगवान्‌ले चिरञ्जीवी बनाऊन् ।

गाउँका युवक-युवती पर्याप्त जागरूक भएका छन् । तिनले पचासौं जोर सर्ट, सयौं जोर स्कर्ट र तीसौं जोर जुत्ता राख्छन् । दिनमा छब्बीस घण्टा फिलिम र फोटाका कुरा गर्छन्। प्यान्टको मोहरी सुकाउँछन्, फुकाउँछन् । स्कर्टहरू छोट्याउँछन् । कति खुम्च्याउँदा सुती ज्याकेट मियामी भाइस (Miami Vice) को डन् जन्सन (Don Johnson) को जस्तो हुन्छ, खुम्च्याउँछन् । युवतीहरू कानमा चाँदी (Oxidised Silver) का पानका पातका आकारका जालीदार इर्यारिड र गलामा मसिनो सिक्री लगाएर झल्काउँछन् र त्यससँगै हातमा चौडा जालीदार कडा लगाउँछन् । केश फिंजाउँछन्, स्याहार्छन् । वक्ष नितम्ब कस्छन्, फुकाउँछन् । त्यसैमा तिनका कला साहित्य संस्कृति छ । चिन्तन मनन छ । जीवन/मरण छ। तिनका प्यान्ट माइकल ज्याक्सन्। Michael Jackson) का झैं गोलीगाँठाभन्दा दुई-चार इन्त्र माथि नै बस्छन्। कमेजभित्र गन्जी त्यस्तै र त्यसे गरी लाउँछन् जस्तो जसरी सिल्भेस्टर स्टालोन् । Sylvester Stallone । ले लगाउँछ ।

तिनलाई सौम्य रङ्ग मन पर्दैन । भड्किला चहक रङ्गमा तिनको विशेष रुचि छ- नीलो, रातो, हरियो, पहेंलो । तिनले लगाएका लुगा एउटै कीलामा टङ्चाएका पाल ( Conical Bell tent) जस्ता लाग्छन् । लुगा कम । लुगाका रङ्ग-बनोट जे जस्ता भए पनि युवक-युवती सबैले छाती/वक्ष खोल्ने तरीका एउटै हुन्छ, कलात्मक । यथार्थमा ती मान्छे कम प्रदर्शनी अधिक लाग्छन् । पूरा शरीरमा पूरा एक प्रदर्शनी । केश एक मण्डप । मुखमण्डल एक। घाँटी गर्धन । रङ्ग-रोगन र पुछपाछ । हातका औंला, नड औंठीहरू/छाती/बक्ष/पेट/पीठ/जाँघ/नितम्ब खुट्टा । एक एक मण्डप । क्यासेट बजेजस्ता प्रदर्शनीको सङ्गीत। आधुनिक । तिनले सगरमाथाको उचाइ, फेवा र राराको गहिराइ, छहराहरूको ध्वि, डाँफे-मुनालको रङ्ग र हरियो वनको दन्त्यकथामा प्रेम र पानी छर्केर माइकल ज्याक्सन वा मेडोना (Madonna) शैलीमा गाउँछन्- लाइक अ भर्जिन ( Like a virgin)। सुनेपछि हार्दिक प्रसन्नता हुन्छ मलाई । तिनीहरू जे जस्तो ढङ्गमा चिच्याए पनि तिनलाई गीत भन्ने चलन आम छ । देशको युवावर्गको मूलप्रवाहमा तिनीहरू पनि प्रवाहित छन् । जब तिनीहरू हिंड्छन् प्रदर्शनीस्थल नै हिंडेजस्तो लाग्छ । गतिशील, सङ्गीतमय । आई एम् नट् अ विग् डील् (I am not a big deal) टा रा रा टर रम् टर रम् रम् ।

जुन भित्तामा बाबु-बाजेले मकैका झुत्ता/धानका बालाका कलात्मक पुतली/खुर्सानीका माला/लसुन-प्याजका मूठा/कर्कलाका चुल्ठा/लुगाफाटा वा त्यस्तै केही झुन्ड्याउँथे तिनैमा तिनले श्रीदेवी/मिथुन/कपिल/गावस्कर /म्याराडोना/पेले/मेडोना झुन्ड्याउँछन् । र घिरौंलाका झिक्रा ठडिने खेतबारीमा टीभीका झिक्रा । र घरका जुन द्वारमा/भित्तामा/पूजास्थानमा वाबुबाजेहरूले श्रीगणेशायनमः / ऋद्धिसिद्धि शुभलाभ गौरीशङ्कर/ ०/स्वस्तिक वा त्यस्तै केही लेख्ये, यिनमा लभ् इज् गड् (Love is God), लभ् इज् लाइफ (Love is life ), लभ् (Love) लेख्छन् । तिनले पढेजतिमा सम्झेका अङ्ग्रेजी यति हो तापनि जीवनको सार सम्झेका छन् । सुखी जीवन जिउन धेरै अङ्ग्रेजी जान्नैपर्छ भन्नेहरूलाई यी प्रश्न भएका छन् । यथार्थमा प्रेम बुझ्नु नै ससार बुझ्नु हो । गाउँले परम्परागत युगकै प्रेम-सम्बन्धमा विश्वास राख्दछ । लुकीचोरी प्रेम गर्ने तर सबैलाई थाहा हुने प्राचीन नियममा गाउँले विश्वास राख्छन् । त्यसैमा सन्तुष्ट पनि छन् ।

मेरो गाउँ साधारण छ । कते अस्वाभाविकता देखा पर्दैन । गाउँमा हिजो जसरी सूर्योदय भयो आज जस्तै गरी भयो । उस्तै रुपमा ऋतुहरुका परिवर्तन भएको छ हुन्छ । बसन्त उस्तै सिगारिएर आउँछ र शिशिर उस्तै नाङ्गिएर जान्छ । ग्रीष्म उस्तै तात्छ । वर्षा वसन्त र शरद फुल्छ । हेमन्त कठ्याङ्ग्रिन्छ। उस्ते उस्तै । गाउँका दई-चार अम्बाका बोट र युवतीमा त्यत्तिकै समयमा फल लाग्छन् र त्यत्तिकै असमयमा टिपिन्छन् जति समयमा अघिका अम्बा र युवतीमा पनि लाग्थे र टिपिन्थे । किशोर-किशोरीहरू युवक-युवतीहरू त्यसै गरी प्रेमको उधारो नगद लेनदेनमा अति मस्त हुन्छन् जसरी हिजो हाम्रा तिनका बाबुबाजेहरू हुन्थे । हिजो बाबु-बाजेहरूले गोविन्द भज्थे । आज गोविन्दा भज्छन् तिनीहरू । बाबु-बाजेहरूले जुन काम अङ्ग्रेजी उच्चारण नजानेरे, नगरेरै प्रेम ठहऱ्याए हुरुक्क हुँदै गरे तिनै काम अड्ग्रेजीका तोप पड्काएर र फिल्मी गीतले वातावरण भत्काएर हुन्छन् । र परिणाम त्यही हुन्छ जो बाबु-बाजेका पालामा हुन्थ्यो । युवती स्त्री/सुन्दरीहरूले सन्तान जन्माउन आज पनि त्यति नै समय लगाउँछन् जति यिनका अगाडिकाले लगाउँथे । सके यति नै समय किराँत मल्लकालमा पनि लाग्थ्यो। केही परिवर्तन छैन ।

गाउँ प्यान्टका मोहरी सुकाइरहेछ, फुकाइरहेछ, स्कर्टहरू छोट्याइरहेछ-छोट्याइरहेछ । इरिङ झुलाइरहेछ । हातका कडा घुमाइरहेछ । भित्ताभरी बुस स्प्रिङ्गस्टिन (Bruce Springsteen) र म्याडोना (Madonna) उभ्याएर सङ्गीत उफारिरहेछ । गाउँ क्रिकेट खेलिरहेछ। गाउँ फुटवल भलिवल अङ्ग्रेजी उफारि रहेछ। उफ्रिरहेछ । गाउँ आपनै बाँझा खेत र चौरहरूमा दौडिरहेछ। गाउँ गफमा बसिरहेछ । जाँड-रक्सी बनाइरहेछ । खाइरहेछ। झगडा गरिरहेको छ। प्रेम गरिरहेको छ । सन्तान जन्माइरहेको छ । हाँसिरहेको छ । सन्तान नजन्माएर रोइरहेको छ । भगवान् सम्झिरहेको छ । गाली गरिरहेको छ ।

तर गाउँ नै हराउँदै छ भन्ने ठान्नु झूठो हुनेछ । गाउँ हराउने कुरै छैन। गाउँको धरती त उर्वर छ । गाउँले पनि त्यत्तिकै उर्वर छन्। निरन्तर नेपाली माटो र पानी जस्तै मेरो गाउँले बिदेशिए पनि गाउँ रित्तो, जनशून्य, निर्जन हुने कुरै छैन। आबाद छ। आफूबीच भगीरथ जन्मने विश्वास पालेर गाउँलेहरू बाँचेका छन्। गाउँलेहरुको विश्वास त विदेशिएको छैन। विश्वास छ बाँझा खेतबारी, अम्बाका रित्ता बोट र युवतीका ओठमा रससञ्चार हुनेछ । विश्वासमा नै संसार बाँच्छ ।

गाउँमा कुखुराहरू बासिरहेका छन् । दिनहरू उदाइरहेका छन् । स्यालहरू कराइरहेका छन् । दिनहरू अस्ताइरहेका छन् । यो साधारण छ । यसका सबै कुरा साधारण साधारण छन् । बाँझा बारी, सुख्खा खेत, अम्बाका रित्ता बोट, युवतीका फिका हाँसो, सुख्खा धारा पानी सपना विपना र मानिस । साधारण साधारण । अनाम अनाम। मानिस अनाम । गाउँ अनाम ।

यस गाउँको गीत कसैले गाउँदैन । मेरो गाउँको नाउँ छैन ।

०००
आधुनिक नेपाली हास्यव्यङ्ग्य (२०६०)