नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

डा. विदुर चालिसे :

समाजमा लिङ्ग छुट्टिदैनथ्यो । तर सबैको थियो ।

– खरानीको दशा थाहा छ ?

– सन्तापको भर्भराउँदो आगो।”

सिरानीको मोह चढेकाहरू एकपटक मलामीमा हिँडेका थिए । लासले आँ मुख बाएको देखेर फकिर्नीले सोधी ।

– यसको गन्तब्य थाहा छ ?

– ‘अहँ थाहा छैन

– लौ। बाँचिरहो त ।

उनीहरू सबै मुर्दासहित घाटमा पुगेर मुर्दालाई चितामा राखे, उसको कृत्य, कुकृत्य सबै मनमनै सम्झेर मौन धारण गरे अनि उसलाई दागबत्ती दिए। हुहुरी बल्न थाल्यो। जल्यो । खरानी भयो। सकियो। तब मलामीले थाहा पाए ।

– जिन्दगीको अन्तिम गन्तब्य ।”

फर्केका मौन मलामीलाई फकिर्नीले फेरि सोधी ।

– युध्द थाहा छ ?

बिस्तारै सबैले सुस्त लघुभाषामा टाउको हल्लाए ।

०००
काठमाडाैं