नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

गजल आचार्य :

“सर, आज किन कक्षा यति रमाइलो लाग्यो ?” मैले झस्केर सोध्दा उहाँ हत्तपत्त हाँस्नुभयो, “किनकि आज तपाईंहरूबाट म पनि सिक्दैछु नि, बाबुनानी !”

कक्षा हँसिलो भयो । गुरुले किताब खोलेर होइन, हाम्रो अनुहार हेर्दै सुरु गर्नुभयो- “आज कसको जिज्ञासा ठूलो छ ?”

पछाडिबाट मनिषा उठी, “सर, किन केही शिक्षकहरू कहिल्यै खुसी देखिन्नन् ?”

एकछिन रोकिए, गुरुले मार्करका सहायताले बोर्डमा एउटा ठूलो घाम बनाउनुभयो । “अध्यापन त्यो घामजस्तै हो,” उहाँले भन्नुभयो, “जसले आफैँ उज्यालो नभई कसलाई उज्यालो दिने ?”

मैले लजाउँदै भनें, “तर गुरु, केहीले त हामीलाई पिट्छन्…”

गुरुको स्वर नरम तर दृढ भयो, “पढाउन नसक्नुको पीडा कहिलेकाहीँ कठोरतामा झर्छ, तर असल शिक्षक शक्ति होइन, सम्भावना देख्छ । कमजोरलाई राम्रो, राम्रोलाई उत्कृष्ट बनाउँदै लान्छ ।”

कक्षा एकाएक स्तब्ध भयो । र, सरले अन्तिम वाक्य फ्याँक्नुभयो- “बाबुनानीहरू, हृदय उज्यालो पार्न सक्ने शक्ति शिक्षकले तपाईँहरूबाटै लिन्छन् ।”

०००
२०८२/८/११
कक्षा-६