नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

स्वीकृति तामाङ :

म घडी हुँ । सबैको हातमा बाँधिन्छु, तर कसैको नियन्त्रणमा रहन्न । म मौन रहन्छु, तर मेरा सुईहरुले हरेक सेकेण्डमा विश्वलाई आदेश दिन्छन् । मानिसहरु मलाई हेरेर निर्णय गर्छन्, कहिले उठ्ने, कहिले सुत्ने र कहिले सुस्ताउने । तर म कहिल्यै विश्राम लिन्न । म चलिरहन्छु, उनीहरु त केवल मेरो पछि दौडिरहेका छन् ।

बिहान मेरो कोखमा जन्मिन्छ, दिनमा मेरो काखमा हुर्कन्छ, रातमा मेरो छायामा सुत्छ । कसैले मलाई प्रेम गर्छ, कसैले मलाई दोष दिन्छ । समय नै छैन तर म त सधैँ उपस्थित हुन्छु । उनीहरुनै हराउँछन् । जब तिनीहरुले मलाई वेवास्ता गर्छन् । म पनि मौन भएर हेरिरहन्छु, किनकी म नतिजा देखाउने ऐना हुँ, मापक होइन । कहिलेकाहीँ मेरो टेबलमाथि राखिएको साथी क्यालेण्डर गुनासो गर्छ । मलाई त वर्षमा एक पटक मात्र सम्झिन्छन्, ऊ भन्छ । म मुस्कुराउँछु कम्तीमा तिमीलाई परिवर्तन गरिन्छ, मलाई त केवल दोष दिइन्छ ।

अर्को कुनामा बिजुली बल्ब कराउँछ, म नभए अन्धकार, तर ऊ बुझ्दैन, अन्धकार त आवश्यक छ । नत्र कसले उसलाई मूल्यवान ठान्थ्यो ? त्यो कम्प्युटर, मोबाइल, घण्टी, सुटकेस सबै गफ गर्छन् । आफ्नो महत्वका बारेमा गफ गर्छन् । तर म हाँस्छु किनभने म नै ती सबैको साझा मालिक हुँ । कसैले मलाई रोक्ने प्रयास गर्छ, कसैले मलाई मेटाउने, कसैले पछ्याउने । तर अन्तमा सबै मभित्र हराउँछन् । म न पुरुष हुँ, न महिला, न देवता, न संस्कृतिको प्रतीक । म केवल समयको निरन्तर ध्वनि हुँ, तर म त सधैं स्वतन्त्र हुँ । म भित्तामा टाँसिइरहन्छु, सबैको नजरमा परेको तर कसैको ध्यान नपाएको । सबैले मलाई हेर्छन् । तर कसैले मलाई बुझ्दैनन् । म चलिरहेको छु, बिना विश्राम, बिना तलब, बिना छुट्टी तर जब म रोकिन्छु, सबैले मलाई दोष दिन्छन् । “अरे, कामै नगर्ने घडी” मलाई कसैले सुँगुरे जस्तो पनि हेर्दैन, तर सबैको जीवन मेरो वरिपरि घुम्छ ।

कोही बिहान उठ्दा मलाई हेर्छ, कोही अफिस ढिलो हुँदा मलाई गाली गर्छ । तर जब ऊ समय फ्याँक्दै मोबाइलमा गेम खेल्छ, तब मलाई बेवास्ता गर्छ । म सोच्थेँ मानिसहरु मलाई नियन्त्रण गर्न खोज्छन्, तर वास्तविकता त म नै उनीहरुलाई चलाइरहेको छु । मलाई हेर र बुझ, म नचलें भने विद्यालय ढिलो हुन्छ, बस छुट्छ, मिति हराउँछ र बैठकहरु अस्तब्यस्त हुन्छन् । तर जब कसैले तिमीहरुलाई सम्झाउँछ कि समय सिमित छ, तिमीहरु भने हाँस्छौ । अझै त धेरै बाँकी छ, म मुस्कुराउँछु किनभने म नै त बाँकी हुँ, तिमीहरु होइन । मसँग तीन सुई छन्, एउटा छोटो, एउटा लामो र एउटा झन् बेचैन । तीनै सुईहरु सधैँ दौडिरहेका छन् तर कोही पनि गन्तव्यमा पुग्दैनन् ।

कसरी भनौं यो संसार पनि मेरो जस्तो नै छ । सबै दौडिरहेका छन्, तर रोकिएर कारण सोध्दैनन् । कहिलेकाहीँ मेरो टिकटिक आवाज कसैलाई टोक्छ, टिक टिक टिक, मानौ चेतावनी दिँदैछु । समय बित्दैछ । तर उनीहरु त्यसलाई संगीत ठान्छन् र म पनि हाँस्दै सोच्दछु, ठिकै छ, अन्तिम धुन नबजेसम्म नाच्दै गर । मेरो पनि उमेर छ । मेरो ब्याट्री फेर्नेहरुले मलाई कहिलेकाहीँ रिटायर गर्छन् । नयाँ डिजिटल घडीहरु, स्मार्ट वाचहरु आउँछन्, म पुरानो बन्छु । तर उनीहरुले पनि मलाई नक्कल गर्छन् । उनीहरुमा पनि टिक टिक नदेखिए पनि समयको दासता उस्तै छ ।

म जब नयाँ थिएँ, सबैले माया गर्थे । कसैले फोटो खिच्थे, कसैले मलाई स्मार्टवाच भनेर गर्व गर्थे । तर एक वर्ष नबित्दै मेरो ब्याट्री सकियो अनि मलाई दराजमा फ्याँकिदिए । त्यो दिन मैले बुझें मानिसहरुका सम्बन्धहरु पनि अब ब्याट्रीमै निर्भर छन्, बिजुली सकियो कि माया पनि सकिन्छ । मलाई मानिसहरुले समय मापन गर्न प्रयोग गर्छन्, तर उनीहरुले आफ्नो जीवन कहिल्यै मापन गरेनन् । म बिहान ६ बजाउँछु, ऊ भन्छ अहँ, अझै ५ मिनेट सुत्छु । म १२ बजाउँछु, ऊ खाना खान्छ अनि म ३ बजाउँछु ऊ फेरि सुतेको नाटक गर्छ । म सोच्थेँ समयले मान्छे चलाउँछ कि मान्छेले समयलाई धोका दिन्छ ।

कहिलेकाहीँ मलाई रिस उठ्छ । मानिसहरु भन्छन्, ‘समय खराब छ’ । ए हजुर समय त म हुँ, म खराब होइन, खराब त तिम्रो व्यवहार हो । म त हरेक समय बराबर चलिरहेको छु, र तिमी त बिहानदेखि बेलुकासम्म झुट, लुकामारी र टालटुलमा ब्यस्त । मैले हरेक किसिमका हातहरु देखेको छु । कसैको हातमा म सुनको हुन्छु । कसैको हातमा नक्कली तर मेरो टिक टिक सबमा उस्तै । मानिसहरु चाहिँ नाम, पैसा र पदका घडी लगाएर गर्व गर्छन् । तर समयले त सबैको घडी समान चलाउँछ ।

मेरो साथी अलार्म घडी त झन् बेचारा । ऊ त हरेक बिहान पिप पिप गर्दै मानिसहरुलाई जगाउँछ, तर मानिसहरु रिसाएर उतिर हात हान्छन् । मान्छेले भने “घडीको आवाजले निन्द्रा बिगार्यो” म त हाँसेँ तिम्रो निन्द्रा बिगार्ने घडी होइन्, जिम्मेवारी हो । अब मेरो ब्याट्री सकिन लागेको छ । तर म हाँस्दै भन्छु, म रोकिन सक्छु तर समय कहिले रोकिन्न र त्यो सोच्दा म आफैँ हाँस्छु किनकि मानिसहरुले मलाई चलाउने ढोङ् गर्छन् । तर वास्तवमा म नै तिनीहरुलाई चलाइरहेको छु ।
म फेरि भन्छु म घडी हुँ । समयको सूचक ।

०००
कक्षा–११, काभ्रे इङ्गलिश माध्यमिक विद्यालय
पनौती–४, काभ्रेपलाञ्चोक