नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

लक्ष्मी रिजाल :

म को हुँ ?
म त्यही झुल्किएको घाम हुँ,
जसले सधैँ तिम्रो झ्यालका पर्दाहरू उघारिदिन्छ,
तर तिमीले सधैँ मलाई ‘भान्साको धूवाँ’ मात्रै देख्यौ ।

म त्यही माटोको सुगन्ध हुँ,
जसले तिम्रो कुर्सीको जग थामेको छ,
तर तिमीले सधैँ मलाई ‘पैतालाको धुलो’ मात्रै सम्झ्यौ ।

हे नयाँ शासकहरू,
तिमीहरूले कसम खाँदै गर्दा
सिंहदरबारका भित्ताहरू मुस्कुराएका होइनन्,
ती त अघिल्ला झुठहरूको प्रतिध्वनिले थर्किएका हुन् ।

याद राख,
यो पटक तिम्रो विजयको उत्सवमा बज्ने शङ्खध्वनि होइन,
मेरो रित्तो गाग्रीले ढुङ्गामा
ठक्कर खाँदा निस्किएको आवाजमा ब्युँझनु पर्नेछ ।

मेरो फरियाको टालेको फेरोमा देशको भूगोल बेरिँदा
तिमी भने अझै सत्ताको भागबण्डाको
‘अङ्कगणित’ मा हराइरहेका छौ ?

मलाई अब आश्वासनको गुलियो चास्नी होइन,
पौरखले भिजेको रोटीको स्वाद चाहिएको छ ।
मलाई तिम्रो भाषणको ‘सगरमाथा’ होइन,
मेरो घरको चुल्होमा बल्ने ‘शान्त ज्वाला’ चाहिएको छ ।

सावधान !
म सहनशीलताको पर्याय मात्र होइन,
म त कालीको त्यो संहारक रूप पनि हुँ-
जसले अन्यायको वेदीमा
आफ्नै रगतको बलि चढाउन सक्छ ।

यदि तिम्रा कलमहरूले भोका पेटहरूको
भोक मेटाउन सकेनन् भने,
यदि तिम्रा पाइलाहरूले दूरदराजका गाउँका
धुलाम्मे बाटाहरू कुल्चिएनन् भने,
बुझिराख-
इतिहासको यो कठघरामा
तिमीलाई उभ्याउने पहिलो हात मेरै हुनेछ ।

मेरो सिउँदोको सिन्दूरले मात्र होइन,
मेरो आँखाको विद्रोहले अब यो देशको भविष्य लेख्नेछ ।
नयाँ सरकार !
तिमी सत्ताको सुगन्धमा नमात्तिएर,
एकपटक सडकमा निस्किएको यो ‘नारी हुङ्कार’ लाई सुन ।

किनकि,
जबसम्म एउटी आमा निर्धक्क भएर निदाउँदिनन्,
तबसम्म तिम्रो ‘नयाँ युग’ को घाम
केवल एउटा सुन्दर भ्रम मात्र रहनेछ ।

०००
२०८३ असार १२ गते
कञ्चनरूप-१२, रूपनगर, सप्तरी