नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

 लक्ष्मी रिजाल :

“ढुङ्गा नफाल !” रुपनगर चोकभरि चिच्याहट फैलियो । अफवाहले दुई टोलबीच आगो सल्काएको थियो । पसलका सटर झरे, झ्यालहरू बन्द भए, र मानिसहरू हातमा ढुङ्गा बोकेर आमनेसामने उभिए ।

त्यही क्षण भीड चिर्दै एउटा सानी बालिका दौडिई । उसको हातबाट औषधिको झोला खस्यो । “हजुरबुबा… बचाइदिनुहोस् !” उसको रुवाइले चोक थर्रियो ।

ढुङ्गा उठाएका अर्जुन एकाएक रोकिए । उनले बालिकालाई काँधमा बोके । अर्को टोलका सलीमले झरेको औषधि टिपे । दुवै सँगै अस्पतालतिर कुदे । भीड स्तब्ध भएर पछिपछि लाग्यो ।

आपत्कालीन कक्षको ढोका बन्द भयो । बाहिर अर्जुन र सलीमको निधारबाट पसिना सँगै झरिरहेको थियो । केहीबेरपछि चिकित्सक मुस्कुराउँदै बाहिर निस्किए, “समयमै ल्याउनुभयो, अब खतरा टर्यो ।”
चोकमा फर्किँदा कसैले ढुङ्गा उठाएन । सबैले चुपचाप आफ्ना हात खाली पारे ।

त्यो दिन जित कसैको धर्म, जात वा टोलको भएन; जित त सङ्कटमा पनि मान्छेलाई मान्छे देख्ने मानवताको भयो ।

०००
२०८३/०४/२१
रुपनगर, सप्तरी