नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

लक्ष्मी रिजाल :

​”तिमी यो चुलोको अँध्यारोमा कतिन्जेल कुहिरोको काग बन्छ्यौ, फूलमाया ?” गाउँकी अगुवा सुभद्राले हठात् दैलो उघार्दै भनिन्, जहाँ एउटा चम्किलो अर्थ लुकेको झैं भान हुन्थ्यो ।

​फूलमायाले आँखाको आँसु पुछ्दै भनिन्, “दिदी, यो सरकारी ओभानो प्रमाणपत्रले मेरो भोक मेटेन, न त यो समाजको कुरुप नजर नै बदलियो ।”

“त्यो ओभानो कागजको खोस्टोलाई सिरानी हालेर मात्र हुँदैन, अब आफैं आगो बन्नुपर्छ ।” सुभद्राले उसको हात समात्दै दृढतापूर्वक गोडाहरू अगाडि बढाइन् ।

गाउँको चौतारीमा जम्मा भएका श्रमजीवी महिलाहरू माझ पुगेपछि फूलमायाको मौनता एकाएक बदलियो । उसले भनिन्, “हामीलाई अल्छी बनाउने सर्टिफिकेट होइन, श्रम र सीपको क्रान्ति चाहिएको हो ।”
​गाउँका टाउकेहरूले गिज्याउँदै थपे, “आइमाईहरूले विद्रोह गरेर समाज चल्छ र ?”

​तुरुन्तै, फूलमायाले हँसिया र कोदालो उचालेर सामूहिक कृषि क्रान्तिको बिगुल फुक्दै दृढ स्वरमा भनिन्, “सामुदायिक विद्यालयले बेरोजगार उत्पादन गर्ने कुरुप कारखाना चलाए पनि हाम्रा यी पसिनाका मसीले आत्मनिर्भरताको नयाँ र सुनौलो इतिहास लेख्नेछन् ।”

०००
२०८३ असार २ गते ।
रूपनगर, सप्तरी ।