नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

बालकृष्ण खनाल :

जोडी हात नुङेर बाँस जसरी, बिन्ती बिसा चाउरे।
तेरो मालिकले तँलाइ अब ता, पाल्ने छ हो दाउरे।।
चाटी मालिकको झुठो र टपरी, गर्छस् बखान चाउरे।
तेरो मालिकले चड्यो सिखरमा, धोती समा बाउरे।।

आफ्ना मालिकको गु द्धार पनि धो, सम्झेर काँसी सरि।
यो सन्जाल भरी बिपक्ष जनको, गाली नदे मनपरी।।
जे देख्छन् जनले उहीँ त मनले, भन्छन् बिचाराहरू।
हुन्छन् यो भवमा नसोच सबको, दासी त जस्ता अरू।।

बुझ्दैनस् त कुरा बुझाउँ कसरी, तेरो छ उल्टो गिदी।
दासीले अरुका कुरा जतनले, सुन्दैन सित्ती मिति।।
तेरो मालिकको चिनिस् कि अब ता,को रैछ यस्तो भनी।
सेवा दुस्मनको हिजो कति गरिस् छोरो समानको बनी।।

बुझ्दैजा अझ के हुनेछ घरमा,लागे उसैको पछि।
लैजाला धनसम्पती मुलुकको, साम्राज्यवादी पसि।।
सङ्केत् हुन्छ बिहाननै त दिनको, कस्तो हुने हो भनी।
लाग्नू पर्छपछी बुझेर सबको, बाठो चनाखो बनी।।

चाला छैन निको बुझौँ कि अब ता, मान्छे तिमी हौ भने।
मानेनौ तिमिले कुरा रतिभरी, मैले उहील्यै भने।।
गोर्खे नाम चल्यो सबै मुलुकमा, हामी बन्यौँ लाउरे।।
तेरो मालिक दुष्ट रैछ बुझियो, धोती समा बाउरे।।

०००
टिकापुर, कैलाली