नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

बिन्दु दहाल मूकदर्शक :

म हिजोसम्म मूर्ख थिएँ
म लेख्थेँ तर मेरा सिर्जना कसैले पढ्दैनथिए
सायद ठान्थ्यो दुनियाँ पतझड जङ्गलमा
झरेका सस्ता पात जस्तै मेरा सिर्जनाहरू
म अर्थहीन ,महत्त्वहीन स्रष्टा थिएँ
मेरो कौडीको भाउ थिएन ।
मैले बिस्तारै परिवेश बुझेँ
थोरै खुराफात सिकेँ
थोरै ढाँटढुटको मन्त्र जप्न थालेँ
सेतोमा कालो , कालोमा सेतो दल्न थालेँ
हनुमान् को भूमिकामा सकीनसकी उभिन थालेँ ।
यति गर्न थालेको वर्षदिन के बितेको थियो
सरकारले मलाई प्राज्ञ घोषित गरिदियो ।
हिजोको म अज्ञ
रातारात प्राज्ञ भएँ
सबैले नमस्कार गर्न थाले
मेरा मूल्यहीन हिजोका पतिङ्गरे कविताहरू
गोरखा पत्र , मधुपर्क पत्रिकाहरूले
खोजीखोजी छाप्न थाले ।
अहिले मेरो भाउ बढेको छ
छापावाल सुनको जस्तै ।
म यस्तो प्राज्ञ भएँ कि
म हिँडेको बाटोमा भुस्याहा कुकुर रहेछ भने
उसले पनि मलाई धुरन्धर प्राज्ञ आउनुभएछ भनी
पुच्छर हल्लाउँदै चुपचाप बाटो छोडिदिन्छ ।

०००
दमक, झापा