नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

दाहिने कानको अप्रेसन गर्न गएका विरामीलाई देब्रेतिर अप्रेसन गरिदिएको समाचार एउटा अखबारमा छापियो, हेरियो पढियो तर अचम्म भने कति पनि लागेन । किनभने यहाँ दैनिकजसो यस्तै हुने गर्दछ । विरामीले अप्रेसन गर्ने अन्तिम समय अर्थात बेहोस गर्ने औषधि सुँगाउने बेलासम्म पनि आफ्नो व्यथा भएको ठाउँको जानकारी दिए पनि डाक्टरहरू मान्नेवाला छैनन् । मानून् पनि किन ? व्यथा कहाँ छ भन्नेबारे त डाक्टरले पो जान्दछन् कसरी विरामीले जान्नु ? विरामीले आफै जान्ने भए किन दशथरीको परीक्षण गर्नु पथ्र्यो । फेरि डाक्टरले त रिपोर्टको आधारमा पो उपचार गर्छन् त विरामीले भनेको भरमा हुने हो र ?

नेपालका डाक्टरहरू यसरी नै प्रशिक्षित भएका र हुँदै आएका छन् । हेपाटाईटिसको टिका लगाउँदा सुईले हड्डी छेड्ने गरी लगाइदिएर इन्फेक्सनले कुम सुनियो भने बोन क्यान्सर भएको भनी क्यान्सरको उपचारतिर लाग्छन् । निमोनियाँ बिग्रिएर फोक्सो दुख्यो भने क्षयरोगको औषधि ख्वाएर विरामीलाई सधैंका लागि निको गरी दिन्छन । देब्रे मृगौलामा भएको पत्थर दाहिनेतिर खोज्छन् । किन नखोजून् आखिर देशको उपचार गर्ने विद्वान् भनाउँदा डाक्टरहरूले नै यस प्रकारको उपचार विधि अपनाएपछि । देशको मुटुमा प्वाल परेको कति समय भैसक्दा समेत कुनै ठोस अप्रेसनको तयारी छैन । जहिले पनि अमेरिकाको केन्द्रीय ल्यावमा पठाएको देशका नमुनाहरूको रिपोर्ट ल्याउन ल्यावब्वाई दौडेको दौडेकै छ तर रिपोर्ट कहिल्यै सही ल्याउने हैन । ल्याएर पनि ल्यावलाई ठूलै बेफाईदा, फेरि विरामी निको भैहाल्यो भने उसको व्यापार नै चौपट हुने ।

जनतालाई राम्ररी थाहा छ समस्या कहाँ छ भनेर तर के गर्ने जनतालाई कसले पुछ्ने । एकातिर दुखेकोमा अर्कोतिर निचोरी दिने, अर्कोतिर दुख्यो भने झन अर्कैतिर सुई दिने गरेर देश थिलथिलो पारिसके । असी प्रतिशत जनताले बुझिसके अब बीस प्रतिशत मात्र बाँकी छन् त्यै बीस प्रतिशत पनि तालिमको फेजमा रहेका छन् । त्यसपछि त यी विषय विशेषज्ञहरूले उपचार गर्ने मौका त के विरामीलाई छाम्नसमेत पाउने छैनन् ।

विरामीको सेवा गर्ने नाममा जसरी दिन दुगुना रात चौगुना अस्पताल र नर्सिङ्गहोमहरू खुलेका खुल्यै छन् ठीक त्यसै गरी देशको उपचार गर्ने नाममा अनेकथरी परीक्षकहरू उम्रेका उम्रै छन् । कोही तराई निचोर्छन् कोही चुरेभावर त कोही के के वान के के वान । आखिरमा कसैले व्यथा पत्तो लगाएका होइनन् । टाउको दुख्दा औषधि गर्ने विधि नयाँ खाले सिकेका छन् । बच्चा पेटमा रहँदा सबै पोषक तत्वहरू नाभीको माध्यमले आमाबाट बच्चामा जाने कुराको राम्रो ज्ञान भएर होला सिटामोलको धुलो नाइटैमा दलिदिन्छन् । गजबै छ यिनको विद्वता । यस्तो पाराले विरामी घट्नु त कता हो कता बरु झन् बढ्ने भने निश्चित छ ? सबै खाले डाक्टरहरूको बेलैमा आँखा खुलोस् यही कामना छ ।

गल्कोपाखा, काठमाडौँ
‘फित्कौली’ अङ्क १५ बाट