नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

शिवलिङ्ग अगाडि ठिङ्ग उभियो । दुई हात जोरेर नमस्कार गर्यो । यताउति हेर्यो । टुक्रुक्क बस्यो । पलेटी कस्यो । जुरुक्क उठ्यो । माथि हेर्यो । ठुलो घन्ट तुर्लुङ्ग झुण्डिएको थियो । तल शिवलिङ्ग ठिङ्ग थियो । यताउति हेर्यो । कोही थिएन । थियो भने एकान्त थियो । कोही थिएन । शिवलिङ्गमा पैसा भेटी प्रसाद केही चढेको थिएन ।
माथि हेर्यो । माथि घन्ट थियो । घन्ट ठूलो थियो । यति भए दुई दिनको ‘दारु’ चल्थ्यो । तर घन्ट धेरै माथि थियो । त्यत्तिकै निकाल्न सकिन्नथ्यो । फेरि यताउति हेर्यो । कोही थिएन । केही थिएन ।
ऊ शिवलिङ्ग माथि चढ्यो । घन्टमा हात पुग्यो ।
शिवलिङ्ग बोल्यो– भक्त, म खुसी भएँ । के वरदान माग्छस् माग ।
ऊ हतारहतार ओल्र्यो । बोल्यो– केही चाहिएन प्रभु ! मलाई प्रभु पाए पुग्यो ।
– केही त माग । अरूले दुधसुत, फूलपात नैबेद्य र भेटी चढाउँछन् । तैँले त आफ्नो सिङ्गो शरीर नै चढाइस् । म प्रसन्न भएँ । केही त माग !
उसले निर्णय लिन सकेन । सहज रूपमा भन्यो – बस त्यही माथिको घन्टा भए पुग्छ, प्रभु !
‘बोन्साइ’ लघुकथा सङ्ग्रह(२०६८) बाट