नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

सम्झिन्छन् अझ गाउँका तरुलता तिम्रो बिहेको दिन
ए काकी “पति“ हुन् परन्तु मुखले “बाबा“ भनेकी किन {{read_more}}
छाडा भै कति हिँड्दछ्यौ सहरमा थोरै लजाऊ अब
पाखे हूँ म त, हौ तिमी सहरीया, जिब्रो जँचाऊ अब
।१।

नाता देख्छु अचम्म लाग्छ घरमा “छोरा र छोरी“ किन
बाबाको जुन जन्मिए सुतसुता हुन् “भाइ बैनी“ भन
हावा पश्चिमको चल्यो उडिसक्यौ फर्केर आऊ अब
पाखे हूँ म त,हौ तिमी सहरिया जिब्रो जँचाऊ अब 
।२।

बाँबाँबाँ जब भन्दछ्यौ सहरमा हल्ला गरी बेसरी
झल्को आउँछ गोठ खर्क घरको बाछी कराएसरि
फाँसी माथि परम्परा चढिसके सक्छ्यौ बचाऊ अब
पाखे हूँ म त, हौ तिमी सहरिया जिब्रो जँचाऊ अब
।३।

बाबाकै यदि याद आउँछ भने खोजे भयो साइत
उल्टो चक्र लिएर फेसन भनी फर्के भयो माइत
भो पच्दैन विदेशको छ मसला आफ्नो पचाऊ अब
पाखे हूँ म त,हौ तिमी सहरिया जिब्रो जँचाऊ अब
।४।

हुन् श्रीमान् अथवा म बुझ्छु पति हुन् बाबा र ड्याडी किन ?
नाङ्गै नाच्दछ नृत्य आधुनिकता संस्कार आफ्नो चिन
प्यारी फूल बनी अबेर नगरी बारी सजाऊ अब
पाखे हूँ म त, हौ तिमी सहरिया जिब्रो जँचाऊ अब
।५।
स्पञ्चेश्वर–६, बिजुल, बैतडी