नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

टङ्कबहादुर आले :

केटाः
हिजो भन्दा आज दिन धुमिएको छ किन
यत्नले सजाको त्यो रुप कुमिएको छ किन
ए हावा भन्देऊ उसलाई दीर्घ रीसले रोग हुन्छ
निन्द्रा आएन कि आँखा सुनिएको छ किन ?

केटीः
ए चरा भन्दे त्यो मुसोको मुख हेर्नु छैन
लड्नै खोज्ने त्यो टुसोको मुख हेर्नु छैन
हामी आफ्नै पनमा रम्ने मनुख्य परियो
हावा थाम्न नसक्ने बुटोको मुख हेर्नु छैन ।

केटाः
उफ्फ ! कसैलाई त सुबुद्धि देऊ ईश्वर
ख्याम्सो छुइन पाउँदैनौ कि भेउ ईश्वर
हुने खानेको छोरो परियो ढाँट्या होइन
साह्रै चिप्लो पर्‍यो कि खोलाको लेउ ईश्वर

केटीः
गम्दा त ढङ्गको लागेन मलाई
त्यो पक्की रङ्गको लागेन मलाई
भनेर के गर्नु नि भित्र अर्कै हुन्छ
भोलि त उमङ्गको लागेन मलाई ।

केटाः
जे कुरा पनि भोगेर पाइन्छ
नपाइने फल ढोगेर पाइन्छ
मनले बोलाउदा ढुङ्गा बोल्छ
यो जमानामा के सोचेर पाइन्छ ?

केटीः
अहो ! कुरा त भुटुन परे जस्तो होला
कसैको थानी बायु सरे जस्तो होला
भविष्यमा मुटु खाला सोला हान्ला
जानि जानि यो नाम दरे जस्तो होला ।

केटी : (मोबायल हेरेर दगुर्दै )
आम्मै ! चार बजेछ बुबाले मार्ने भए ।

केटाः आऊ बस ब्यागैमा घुर्र पुर्‍याई दिए ।

०००
सिन्धुली