नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

यी पङ्क्ति लेख्न जमजमाउने लेखन्ते पनि एक लठुवा नै हो । ‘काम कुरा एकातिर कुम्लो बोकी ठिमीतिर’ गर्नेहरूलाई व्यङ्ग्यशास्त्रमा बडो प्रष्टसँग ‘लठुवा’ भनेर परिभाषा गरिएको छ । पत्यार नलागे णत्वमा राखेर त्यो शास्त्रको पाना पल्टाएरै पढे पनि हुन्छ । मुलुकले यत्रोबिधि उन्नति प्रगति गरेर समृद्धिको शिखर चुमिरहेको यो घडीमा कुरै नबुझि कलमलाई ‘लाठो’ बनाउँदै जथाभावी प्रहार गर्नखोज्ने लेखक भनाउँदाहरू साँच्चिकै ‘लठुवा’ हुन् । शास्त्रले नै भनेपछि त मान्नु पर्‍यो नि ! ‘कि ज्ञान जान्नू, कि भनेको मान्नू’ । ज्ञान पनि नजान्ने र भनेको पनि नमान्ने लठुवा लेखकहरूलाई त उहिले उहिले झापा मोरङतिर उत्पादन हुने गरेको, खाडीमा कुहाएर मुङ्ग्राद्वारा पिटिने ‘पटुवा’ पिटे झैं पिट्नु पर्ने !

हैन, यी लठुवाहरूको शुद्धि र बुद्धि कहिले फिर्ने हँ ? मुलुकमा यत्रो ठूलो परिवर्तन भएको छ, झलमल्ल गणतन्त्रको घाम लागेको छ, जनकल्याणका लागि सरकारै सरकार बनेका छन्, मन्त्री नै मन्त्री बनेका छन् । सांसदै सांसद चुनिएका छन्, चुनेका छन् । जता गयो उनीहरूकै सवारीले बाटो काटिसाध्य न छेकिसाध्य ! बाटै नभएका भीरतिर, पुल बनिरहेका छन् । नाली फराकिएर बाढी बन्दै सडक पसिरहेका छन्, हालेको पिच दुई महिना नभै पुकुपुकु उप्किँदा छन् । लाखौँ रुपयाँको बजेट निखारेर चारहाते स्वास्थ्य भवन खडा भइरहेका छन् । भ्यूटावरहरूको कुरै नगरौँ । यत्रतत्र सर्वत्र विकास र निर्माणको मुलै फुटिरहेको र मुलुकमा रामराज्य ओइरिरहेको यथार्थलाई अनदेखा गरी क्यै भएको छैन भन्न मिल्छ ? केही भएन भन्दै कविता कथ्ने, गीत बनाउने बाङ्गा बाङ्गा निबन्ध लेखेर उछितो काड्दै सामाजिक सञ्जाल नामका असामाजिक मिडियामा छारस्ट गर्ने अराजनीतिक यी लठुवाहरूको अरु कामै केही छैन कि क्या हो ? परिवर्तनपछिको शान्त मुलुकलाई अशान्त पार्नखोज्ने यी प्राणी कहाँबाट अवतरित भएका हुन् हँ ? यिनलाई त लौरो लगाएर लखेट्नु पर्ने भो ।

अहिले यी पङ्क्ति लेख्दै गरेको एउटा लठुवाले २०५० सालतिरै ‘लौरोगाथा’ लेखेर कुर्सी र पदमा बसेकाहरूको व्यर्थै लेथ्नु काढेको थियो । आजको दुनियाँमा अनाचार, भ्रष्टाचार, पापाचार, दूराचार नहुने कुनै देश छ ? छ भने त्यो देश देश नै हैन, लौ जा ! दिव्य तीस वर्षअघिदेखि भ्रष्टाचार गर्दै पदमा विराजमान हुन् वा पदमा नहुन् तिनलाई लौरै लौरो लाउनु पर्छ भनेर लेख्ने लेखन्तेकै उलामालामा लागेर अहिले केही लौरोधारीहरू चुनावमा उठेछन् । कति त अब आउने चुनावमा उठ्ने ताहुमाहुर गर्दै छन् रे ! ‘लौरोगाथा’ यिनीहरूको सिद्धान्त, दर्शन, रणनीति, कार्यनीति सबै हो रे ! । उनीहरूका घोषणापत्रमा समेत लौरोकै महिमा गान गाइएको देखिन्छ ।

यसरी लौराधारीहरूको बर्चस्व बढ्नु भनेको अबको नेपालमा अमनचयन खलबलिनु हो । ‘जिसका लाठी उसका भैँसी’ । भैँसी, गाई, बाख्रालाई लखेट्ने वा पिट्ने पुनित कार्यमा संलग्न हुने गरेको लाठी अर्थात् लौरो लिएर राजनीतिमा आउन खोज्नु यो देशकै निम्ति साह्रै ठूलो अपसकुन हो । यो अपसकुनलाई बेलैमा रोक्नु वा छेक्नुको अर्को विकल्प नै छैन । कृपया, ए जनता जनार्दन ! लौरोलाई छेक, रोक । नत्र यो लौराले हाम्रो सुखको स्वर्गमाथि धावा बोल्ने छ, हाम्रो अस्तित्वलाई पोल्ने छ, हाम्रो इज्जत र आबरु खोल्नेछ र चरम नाङ्गो पारेर चरचरी चिर्दै हाम्रो बोसो झिकेर उसको पसिनामा घोल्ने छ । अहा…हा.. । यस्तो दुर्गति कसरी सहन सकिएला ?

लौ न, लौरो सम्झँदा नै आङ जुरूङ जुरूङ हुन थाल्यो । धराने धूलोबाट उठेको एउटा लौरो धूलैमा लडिबुडी गर्दै छ । उसलाई त्यत्रो पद-प्रतिष्ठा, शान सौकत, प्राडो-पजेरोले पटक्कै पगालेको छैन । हैन त्यो लठुवा त कहिले पाइप र ढुङ्गा बोक्दै गरेको देखिन्छ । कहिले बगरका छाप्रातिर पाप्रा टाँसिएको अनुहार लिएका मजदुरसँगै गिटी कुट्दै गरेको भेटिन्छ । यता काठमाडौंको फोहरबाटै खडा भएको अर्को लौरो यै फोहरलाई मोहर बनाउँछु भन्दै दगुरेको दगुर्‍यै छ । पश्चिमतिरको अर्को लौरे हमालले पनि कमाल देखाउँन थालिसक्यो । यी लौराहरूका यस्ता कुकृत्यले त हामी सुकिला मुकिला बौराहरूको दौरा फोहर पार्दिने भए । हाम्रो त सर्वस्व र वर्चस्व नै पिँडालुको पातबाट पानी झरे झैं झार्दिने भए । हामी त एकलौटी दलीय बत्थु बोका थियौँ, अनाहकमा खसी पार्दिने भए ! के साँच्चि अब हाम्रा दिन गए ? हन, यी ज्याद्रा लौरा कताबाट आए ?

सिंहदरवारको धूरीबाट हामी घोषणा गर्छौ- अब आआफ्नो ठाउँबाट लौराहरूलाई निषेध गर । लौराहरूलाई उठ्नै नदेऊ । बरु मुर्दावादका चर्को नाराले कुट । यी लौराहरू लौरा हैनन् विषालु साप हुन्, तिनलाई चुट्नुसम्म चुट । यिनको गाथा गाउँदै कविता लेख्नेहरूका कलम थुत, यिनको प्रशंसामा गीत र गजल पोष्ट गर्ने साइट र सञ्जालका ल्याप्टपहरू जफत गर । युट्युब र फेसबुकहरूमा हुक हाल । हाम्रो स्वर्गको सिंहासन ताक्ने यी लौराहरूलाई घेराबन्दीमा राख, चल्न चटपटाउनै नदेऊ । यिनीहरूको चटपटले हाम्रो ऐशआराममा छटपट पैदा गरेको छ, यिनका तथाकथित लौरो दर्शनलाई झटपट मैदा पिसे झै पिस । धूलो पार । बाँसुरी खोस, जसको सुरिलो धूनमा मान्छेहरू लठ्ठिन लागेका छन् । च्याब्रुङ, खैजँडी र मादलहरू फुटाल, जसको एकै घिन्ताङमा गरिब दुखीहरू बाउँठिन थालेका छन् । लौराको यो उपद्रवलाई रोक ।

सिंहदरवाको खोपीबाट हामी ऐलान गर्छौ- हाम्रा आदर्शका धरहरा ढलाउने गरेर लौराहरू उठेका छन् । लौराहरूमाथि जाल हान, भाँजो हाल, घेराबन्दी गर, शंख फुक, चेपुवामा पार, निचोर, चिथोर । जबरजस्त भाँच, टुक्रा टुक्रा पार । यिनीहरूको अस्त्तिव नामेट गर, बाल्नु परे बाल, पोल्नु परे पोल, गोल पनि बाँकी नराख, खरानी पार । खरानीमै पनि परानी छिपेको हुनसक्छ, पानीले पखाल र सुलुल्ल बगाऊ । जरा बाँकी रहनै नदेऊ, उखेल । लौराको अस्तित्व यसरी उठेमा अब हाम्रा सुकिला दौराहरूको अस्तित्व धरापमा पर्ने सुनिश्चित छ । हामी कहिल्यै पनि नबौरिने गरी निख्रिने छौँ । सकिने छौँ, सिद्धिने छौँ । तीस वर्षदेखिको हाम्रो गोरखधन्दा सबै समाप्त हुने छ ।

सिंहदरवारको धुरीबाट गरिएको यो उत्तेजक घोषणाले दलीय दौराहरू लौरादेखि कति आतङ्कित भएका छन् भन्ने प्रष्ट हुन्छ । यो घोषणा सुनेर यी पङ्क्तिको लेखक नामधारी यो लठुवालाई चाहिँ गौरवबोध भएको छ । किनभने लौराको तागत, लौराको शक्ति र लौरे क्षमता यति शक्तिशाली छ भन्ने कुराको भेउ नै पाएको रहेनछ । अब हेर्नु छ सुकिला मुकिला दौरा र धूलोबाट उठेका धुस्रेफुस्रे लौराहरू बीचको लोमहर्षक लडाईं ।

०००
फित्कौली अड्डा, कलङ्की, काठमाडौं
२०७९ साउन १७

सुलेख, अङ्क १२०, ०७९ भदाै