नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

भोजराज रेग्मी मुखाले :

“भाइ ! भिनाजु रोगी हुनुहुन्छ, देखेकै छस् । मलाई खेतीपाती र वस्तुभाउ सम्हाल्दै भ्याइनभ्याई छ । छोरीहरू त एक डोकै भए पनि सप्पै राम्रा र खाइलादा भकाले एकेक वटा लोभी आए, टप टप टिपे लगे । सजिलै भो । यो पिउसाको पीरले पो मलाई गालिसक्यो । यसो एउटा जागिरमा पनि झुण्डिई हाल्यो । आफ्नी स्वास्नी पालिहाल्छ । अब त बूढो हुन पनि आँटिसक्यो । यो लिखुरे भान्जोलाई एउटी राम्री जन्तर लाइदिनु पर्‍यो । लुन भाइ, अल्लि जाँगर लाएर खोज्‌– खोज् !”

आ… ! दिदी, तपाईंका नाकनिके छोरालाई सक्तिनँ म केटी खोज्न । कतै डल्ली भई भन्या छन् । कतै खल्ली रैछे भन्या छन् । कतै काली त कतै सेती भन्या छन् । कतै कम पढेकी, कतै धेर पढेकी रैछे, मलाई हेप्छे भन्छन् । कतै स्याउली जस्तै, कतै उत्ताउली जस्तै भन्याछन् । हुनेखानेको देखाउन लग्यो, यस्ता धनीमानीका घरमा मानमनितो गर्दैनन् भन्छन् । हुँदा खानेकामा लग्यो, ससुराली जाँदा मीठोमसिनो पनि आफैले बोकेर जानुपर्ला जस्तो अरे ! यस्ता नमूना लोग्नेमान्छे त यो दुनियाँमा हत्पती अन्त भेटिदैनन् पनि होला ! यिनका केटी खोज्न थाल्या बेलाँ भर्ना भाको भए म ऐलेसम्म केजाती हो सकिवरी डाक्टर भैसक्थेँ । एकचोटी त तपाईंकै छोरीज्वाइँले भाँजो हालेर हुन दिएनन् । भो म सक्तिनँ अब । मैले हर्दा बोलेँ ।”

मैले आफ्नी दिदीलाई त्यस्तो निर्मम जवाफ दिएर हिँडेको अस्ति जस्तै लाग्छ तर बीस वर्ष भइसकेछ ।
भिनाजु पहिलै बित्नु भो, दिदी परार । इम्प्रेसन र डिप्रेसनको चक्करले भान्जी भनाउँदोको जागिर पनि टुट्यो । पेवादाइजो भनेजति पाइएन भनेर भान्जाका दिदीबैनीका खालले पनि मारीमेटी गरेर आउनै छाडे । तिहारमा पनि सम्झिन छाडेछन् । नजिकका दाजुभाइ र गाउँले पनि अक्कडो र अपुत्रो भनेर वास्ताव्यास्ता गर्दैनन् । घरको दैलो खोल्ने र लाइदिने पनि कोही भएनन् ।

पैँतालीस वर्षे पाङ्दुरे भान्जाको एक्कासी माया लागेर आयो मलाई । उनको घर र मेरो घर पैदल आधा घण्टाको दूरीमा । लकडाउन भए पनि शहर हैन, गाउँ नै हो भनेर म एकदिन दिउँसो चोरबाटो समातेर भान्जाको घर गएँ । ऊ दिउँसै गाँजा तानेर बस्या रैछन् । मलाई देख्ने बित्तिकै क्वाँक्वाँ रून थाले । मैले पनि मन थाम्न सकिनँ । अङ्गालो हालेर एकछिन दुवैजना रोयौँ । आँसु थामिएपछि छ्याङ्ग भो ।

“अब यसरी सधैँ चल्दैन भान्जा ।”
“के गर्नॅ त मैले अब ?” भान्जाको रून्चे स्वर निस्क्यो ।
“बिहे गर्नैपर्छ नि !” पुरानै कुरोको पोको फुकाएँ मैले ।
“मेरो भाग्यमै नभाको कुरो, अब झन् के हुन्थ्यो ?” उनी तर्किन खोजे ।
“तिमी अक्कडाको डरले तिम्रै भाग्य बस्न नसकेको हो । अझै केही बिग्रेको छैन, गरीखाने खेतबारी छँदैछ । लोग्नेमान्छे रोगले नच्यापुन्जेल बूढो भैहाल्दैन । भनेको मान्छौ भने अझै उमेर गाको छैन ।” भान्जाको मनको ढुकुरलाई पासो थापेँ मैले ।

पैलोपटक हिमाल देखेको पर्यटका जस्तै मुसुक्क हाँसे उनी, म चैँ पग्लिएँ घाम देखेर ।
त्यो रात म त्यहीँ बसेँ । फर्‍याकफुरूक गरेर भान्सा पनि उनैले तयार गरे । त्यतिन्जेल मैले पनि एकादुई ठाउँमा फोन गर्न भ्याएँ । भान्साको मेलो सकेर हामी कामकुरोतिर लाग्यौँ ।
“अनि केटीचैं कहाँकी नि ? मामा ।”
“तिमीलाई मिल्ने केटी त बढुवा भएर आइमाई भइसकी । अब त केटी हैन, तिमीलाई त घर सम्हाल्ने आइमाईको खाँचो छ, बुझ्यौ ?”
“मान्यौ भने तिम्रो जिन्दगी बन्छ, नत्र उही हो । बाङ्गालाई तताएरै सोझ्याउनु पर्छ भन्ने मैले लोहारेसँग सिकेको थिएँ ।”
“मामाले जे भने पनि मान्छु म ।”

सोझ्याएरै ठाउँ मैले भने– “यो फोटो हेर त ।” फेसबुकमा एउटीको फोटो देखाएँ ।
“हैन, यिनलाई त मैले पैले पनि देखे जस्तो लाग्छ त ।” भान्जाले घुटुक्क थुक निलेको चाल पाएँ मैले ।
“मन पर्‍यो कि परेन ? पैले त्यो चैँ भनन ।” मैले उनको पुच्छर निमोठेँ ।
“मन परेरै त भनेको नि । को हुन् त यिनी ? भन्नू न त भान्जा तातिएको मलाई मन पर्‍यो ।
“हो, बल्ल तिमी ठाउँमा आयौ ।” तातेको फलाम पिटेँ मैले ।
“यो मान्छे मेरी जेठीसासूकी भान्जी हो, तिमीलाई पैले देखाको । मान्छे त राम्री हो नि, तिम्रा आँखामा फुलो परेर नराम्री देख्यौ त्यो बेला !”
“बिहे भैसक्यो होला नि त ?”
“बिहे भाको हो तर लोग्ने मुर्दारले हेला गरेर नि !”
“ए !”

“अनि, बिजोग भएर माइतीमै रैछे । दाजुले बस बिसौनीमा पानपसल खोल्देको रैछ । एउटा दलालको फन्दामा परेर झन्नैले इण्डिया पुगिन छ । कसोकसो उम्केर आइछ । अहिले उसैको मामाकाँ सिलाइबुनाईको काम गरेर बसेकी छ । मैले पनि उसको आनीबानी थापाको छु, शङ्का फिटिक्कै गर्नॅपर्दैन ।”
“बूढी भैसकी होली ?”
“तिमीभन्दा दुईचार वर्ष कान्छी नै होली । आइमाई महिनावारी हुन्जेल तरूनी नै हुन्छन् । अब यसपाली बिहे गरे, आघौँ बाउ भैहाल्छौ नि !”
“उसले चैँ मान्छे त मामा ?”
“त्यो कुराको टेन्सन नलेउन, म मनाइहाल्छु नि ।”
“खै !”

“अब पनि खै र खुई गर्‍यौ भने म पनि फर्केर आउँदिन ।
“लकडाउन पो खै कैले खुल्ने हो पो भन्या त !”
“खुल्ला नि त ! यो खुल्ने बित्तिकै कामकुरो छिनिहाल्नु पर्छ, बुझ्यौ ?”

“बरू, अम्मलसम्मल चैँ छोडी हाल है भोलिदेखि नै । अँ, अनि सफासुग्घर भएर बस्ने गर । यो पाराले हुँदैन ।”
“हस् मामा ।” भान्जा फेरि निर्दोष बालक भए ।

बाङ्गा भान्जालाई यसरी तताएर पिटेर कोदाली बनाएँ, अब उनको जिन्दगी पक्कै आवाद हुन्छ ।

०००
२०७७/०२/०३ शनिवार ।
जङ्गबहादुरकाे फ्रेन्डरिक्वेस्ट (२०८१)