नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

त्रिलोचन ढकाल :

‘कस्तो मूर्ख मान्छे !’

‘पढ्न भनेर पठाएको त झन् मूर्ख ! बिए पास गर्नभन्दा डिग्रीमा मूर्ख, पि.एच.डी-मा मूर्ख !’ फत्तबहादुर दिग्दार मान्दै दुवै लपेटामाथि गाला अड्याएर झाेक्राएका थिए।

‘किन झोक्राएको फत्तबहादुर दाजु ?’ पुरेत बाजे टुप्लुक्क पुगे।

‘हजुर कता नि ?’

श्राद्ध गराउन हिँडेको भन्दै पुरेत खुरु खुरु हिँड्न थाले। उनीलाई बढी हतार रहेछ। पुगी हाले। फत्तबहादुरलाई केही सोध्न मन लागेको थियो। यो बुझेपछि, जतिसुकै हतार भए पनि पुरेत फरक फर्केर हाजिर भए।

‘श्राद्ध गर्दा के फाइदा हुन्छ पुरेत बाबु ?’

‘बा-आमालाई खर्च पर्च पठाउने हो। यहाँ श्राद्ध गरेर पिण्ड दान दिएपछि उनीहरूलां वहाँ जे चीजको आवश्यकता छ त्यही रुपमा पाउँछन्’, फत्तबहादुरको अनुहार उज्याल भयो। आफ्नो समस्या हल हुने आशाको त्यान्द्रो समाएर सोधे, ‘पक्का पाउँछन् बाबु ?’

‘उतिबेलै प्राप्त गर्छन्। यहाँ पिण्डदान गरेपछि उनीहरूले जे चाहन्छन् त्यही रूपमा तुरून्त पाउँछन्।’

फत्तबहादुरको अनुहार चम्किलो भयो। गालामा टाँसिएका हात निस्किए। उनले भने ‘मेरो छोरा दिल्लीको जवहारलाल नेहरू विश्वविद्यालयमा पढ्दै छ। आजै पचास हजार रुपियाँ पठाइदिन भनेको छ।’

‘गरौं !’ उनले थपे, ‘आउनुहोस् पुरेत बाबु ! उसको नाममा श्राद्ध गरौं र पचास हजार पिण्ड अर्पण गराैँ !’

०००
फापरथुम-स्याङ्जा ।