नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

अप्सरा सुनार :

गुमनाम भए गोबरे गुइँठो खै के जोगाउने कचकच मात्र
हाँडीले भुल्नेछ मकै भुट्न हराउँछ्न् प्रत्येक पुराना पात्र ।

सय वर्ष पहिलेका बाजेबजैले गरेका प्रगतिको आडमा सत्ताको भत्ता लुट्ने एक थान शरीरको बिटो थन्किने बेला अझै भएको छैन र ? बमरूपी ग्यासको निर्यात गरि गोबर, गुइँठा र चिर्पट दाउरा विस्थापित गर्ने मेरो देश, भारती बास्मति चामलको मगमग बासनामा हराउँदै आली लगाएर हली-बाउसे अनि रोपारेलाई विस्थापित हुन बाध्य बनाउने एक हुल मलसाँप्रा । अब कुला-कुलेसा भत्काउँदै बुझाउदैछन् सयौँ मुरि धान फल्ने गैरी खेतहरू, हराउँदै गए धारिला धार निकाल्ने रेतहरू ।

देश नयाँ बन्यो । बनाए नयाँ नेपाल ! खै हराए सबै पुरानो देश ! पुरानो सस्कार ! पुरानो भेष ! अझै नेपाललाई नयाँ बनाउने अभियान चलाऊ है चलाऊ, यहि हो बेला । थौरै बचेखुचेका आरनहरू भत्काइदिउँ अनि घाँस काट्ने हँसियादेखि कोदालो, कराइ, फलामे कामीका सिपहरूलाई सुनपानीले छर्कदै विस्थापित गरौँ आरनहरू । अनि विदेशबाट ऋण र सपटी लिऔँ । अरबौँ धारिला सामान उतैबाट मगाऔँ अनि पो देश धनी बन्छ । च्यात्नु पर्छ पराले गुन्द्री, म्याटको जमाना आयो । चोलो फरिया अनि कमीज सरुवाल लगाउने त पाखे हुन् । कसले एकमुठी चामलमा लुगाफाटो सिलाउने प्रचलन विस्थापित गरिसक्यौँ । टुक्राटुक्रा पारौँ लुगाफाटो सिलाउने मेसिनहरू, बन्द गर्‍यौँ जुत्ता कारखाना देशले काम छुनु हुँदैन ।

नयाँ नेपालका नयाँ मान्छे श्रमलाई पर सारेर आफैलाई नयाँ बनाउने अभियानमा लम्किनु पर्छ । अझै फ्याँक्नु पर्छ सडकभरी पसिना पोखेर फलाएको तरकारी ! कति भुँडी मात्रै भरियोस्- कहिलेकाहीँ सडक भरिनुपर्छ । नेपाली आफैन श्रम र सिपमा पसिना मिसाएर उत्पादित सामान सबैमाथि रोक लगाऔँ ! फूलदेखि झुलसम्म, दियोदेखि सियोसम्म देशले फलाउनु हुन्न, ल्याउनुपर्छ सबै बाहिरबाटै ।

नयाँ बनाउने होडबाजीले पुरानो झन् पुरानो, खोक्रो गुदी बिनाको बोक्रो बन्दैछ देश । समयलाई पर सारेर आफू मात्रै नयाँ बन्न खोज्दा देश पछि धकेलिएको हो । हरेक कुराको समय हुन्छ । रोप्ने एउटा समय र गोडमेल गर्ने समय छ, कटनी गर्ने समय छ, हरेक कुरा आफ्नो समयमा पूरा हुनुपर्ने नियम प्रकृतिले पनि सिकाएको छ । घाम झुल्कने समय, घाम डुब्ने समय, पानी पर्ने समय, जाडो हुने समय, हरेक कुराको समय छ । हरेक कुरा समयमा हुनुपर्छ तर हामी मुखमा एउटा समय झुन्ड्याएर व्यवहारमा अर्को समय चलाउँछौँ । हामी उल्टो गतितर्फ एकोहोरिएका छौँ ।

एकैछिन गन्थन गरौँ समय र नेपाली परिवेशको । सडकदेखि संसदसम्म जुनसुकै कार्यक्रम परियोजनाका योजना एक किसिमले बनाइन्छ, समय तोकिन्छ तर समयमा कुनै पनि योजना सम्पन्न हुँदैनन्, भएकै छैनन् । आज लाखौं युवा बेरोजगार बन्नुमा पनि देश समयअनुसार चल्न नसक्नु हो । देश बनाउने समय भ्रष्टाचारमै खर्चेपछि निस्कने परिणाम यही त हो । कमिसनको पोको गुटमुट्याउन व्यस्त भएपछि युवालाई कसरी कुन समयमा कहाँ परिचालन गर्ने भन्ने योजना बन्छ कसरी ? अनि अलपत्र पर्दै भविष्य खोज्न परदेश पलायन हुनु युवाको रहर हो कि बाध्यता ?

आज शैक्षिक प्रमाणपत्र थन्क्याएर भविष्य खोज्न ठेलमठेल गर्दै विदेश पसिरहेछ युवाशक्ति । सायद देशमै त्यो अवसर कहाँ छ खै ? नेतृत्व गण कसरी सत्ता जोगाउने कसरी, भत्ता लुट्ने कसरी ? चिन्तन यहाँभन्दा माथि कहाँ उठ्न सक्यौ र ? समयलाई मुठ्ठीमा पारेर आफ्नो थैलो भर्नुमै निर्लिप्त भएर लागेपछि देश अधोगतिमा नगए के जान्छ त ?

एक जापानी मित्र भन्दै थिए- “जापनमा काम, प्रसस्तै कामबाट छुट्टै आनन्द आउँछ । काम खोज्दै आफ्नो देश र घर छाड्नु परेको छैन ।” यो सुनेर काम खोज्दै परदेशिएको मन एकचोटि कटक्क हुन्छ । कठै मेरै देशका युवाले यस्तै भन्ने दिन खै कहिले आउँछ ? आफ्नै देशमा आजीविका गरेर नागरिकले बाँच्न पाउने दिन कहिले आउला ? यतातिर खर्चनु पर्ने अर्थतन्त्र मातिसथ भ्रष्टहरूको मूलमन्त्र भएपछि भुइँजनता लुटिने हो, न्याय खोज्दा कुटिने हो, अनि भविष्य खोज्दाखोज्दै मरुभूमिको चर्को घाममा पर्परी भुटिने हो । बेरोजगारको चपेटाले मेरो समयलाई लुट्यो, आम नागरिकको कर्म फुट्यो, परिवार छुट्यो । परिवर्तनको चर्का नारा लाउँदै उही थोत्रा भाषण चुट्यो । बस् यसै गरी बन्छ नयाँ नेपाल, समृद्ध नेपाल !

अब त सगरमाथा बेचिदिउँ, आँ तरी तरी माग्दैछ छिमेकीले कोसी बेचिदिउँ, मेची बेचिदिउँ । भएभरका युवालाई देश छोड्न बाध्य गराउँ । कृषि गर्ने हत्केलाका जाँगर हराउनु पर्छ । फ्याँक्नु पर्छ अन्न फलफूल सडकभरी, गर्नुपर्छ भ्रष्ट आचरणले मनपरी । हिंसा, बलात्कार, आत्महत्यालाई प्रोत्साहन गर्नु पर्छ, सफलताको उकाली चढ्नु हुँदैन- तलतल झर्नु पर्छ । हो हजुर, अनि पो देश धनी बन्छ ।

०००
केवलपुर, धादिङ
हाल- जापान