नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

अप्सरा सुनार :

सामान्यतः शरीरको घाँटीदेखि माथिको मुख्य अङ्गलाई टाउको भनिन्छ । यसलाई शिर, माथ, मुन्टो आदि नाउँले पनि पुकार्ने गरिएको छ । यही टाउकोले हरेक प्राणीलाई उसको जात अनुरुप परिचित गराउने कार्य गर्दै आएको छ । टाउको हरेक प्राणीको अस्तित्व नै छैन भन्दा हुन्छ । यही टाउकोभित्र अचम्मको शक्तिशाली अदृश्य पदार्थ हुन्छ जसलाई मस्तिष्क भन्छन् सबैले । मस्तिष्ककै कार्यकुशलताका कारण मानिस अन्य प्राणी भन्दा पृथक अनि सर्वश्रेष्ठ बन्न पुगेको हो । टाउको कस्तो छ भन्ने कुरा तेहि मस्तिष्कले निर्धारण गर्छ ।

बजारमा मानव टाउकाहरूको किनबेच त गरिँदैन तर मूल्य भने तोकिए जस्तै अनुभव गर्न सकिन्छ । जीवनकालमा व्यक्तिले गरेको कार्यको आधारमा केही टाउकाहरूले शरीरको मृत्यु पश्चात् पनि अरबौंको मूल्यमा सजिएर बसेका छन् । भने कति टाउकाहरू जिउँदै कसैले खाइरहेका हुन्छन् । “कति टाउको खान्छौ ? टाउको खाने कुरा नगर” भन्ने जस्ता कुरा हामीले सुन्दै आएका छौँ ।

केही टाउकाहरू छन् जो करोडौंं अरबौंको मूल्य तोकिएर सङ्ग्रहालय सजिएका छन् । आज जिउँदा मानिसका टाउकाहरू यति मूल्यहिन बनेका छन् कि जसभित्र चिन्ता, तनाब, फिक्री, नराम्रा कुराहरूले भरिएको छ । विश्वव्यापी रुपमा अनुसन्धान गरि हेर्ने हो भने हरेक घरमा मानसिक रोगीहरूको उत्पादन भइरहेको छ । टाउकाहरू रोगले भरिएका छन् । मूल्यहीन टाउकाहरू उत्पादन हुनुका पनि थुप्रै कारणहरू छन् । विश्वका शक्तिशाली राष्ट्रलाई हेर्ने हो भने कामको चापले गर्दा गिदीको भित्र काममात्र थुप्रो हुँदा टाउकाले बोझ थाम्न नसक्ने हुँदा मूल्य भएर पनि मूल्यहीन बनेका छन् टाउकाहरू।

आजको विश्व परिस्थिति र नेपाली टाउको मूल्यहीन हुनुमा आकाश पातालको फरक छ । यहा जन्मेसँगै टाउकालाई मूल्यहीन बनाउने तत्वहरू सलबलाइरहेका हुन्छन् । यहाँ धनी टाउको, गरिब टाउको, अपराधी टाउको, निर्दोष टाउको आदि छन् । यहाँ टाउको पनि इतिहाससँग जोडिएको छ । गिज्याइरहेछ इतिहासले । खित्का छाडेर हाँस्दैछ । नहाँसोस पनि कसरी ? इतिहासको पाना पल्टाएर नयाँ नेपालको सुन्दर सपना बोकेको समय अनि टाउकाहरूले न भेटायो नयाँ नेपाल न पुरानो नेपालको सौन्दर्यमा नै मोहित हुन पायो । परिस्थिति यति भयावह बनेको छ कि हरेक टाउकालाई डरलाग्दो परिस्थितिले कब्जा गरेको छ ।

एक जमाना थियोे नेपालीको पहिचान एकताको, स्वाधीनताको, अनि स्वाभिमानको शिर नझुकाउने नेपाली साहसी, वीर गोर्खाली, परनिर्भर नबन्ने आत्मनिर्भरतामा जिउने नेपाली । गर्व गर्ने धेरै कारण थियोे । बाँच्ने आधारहरू धेरै थिए । इतिहासको पाना पल्टिएसँगै लेख्ने हातहरू नभएजस्तै नेपालीको जीवनयापनले दिनदिनै टाउकामा मृत्यु सलबलाएर दिनहँु आफैंलाई हत्या गर्नेहरूको सङ्ख्या बढ्दो छ । देशको लागि मर्छु भन्दाभन्दै देशको हालतले आफ्नै टाउको सम्हाल्न नसक्दा दिनहुँ मूल्यहीन
बनेका छन् हजारौंं टाउहरू ।

दिनहुँ ताडना र कस्ट सहेर नस्ट भइरहेका छन टाउकाहरू । टाउकोको प्रयोग सहि रुपमा नहुँदा या टाउकालाइ सहि तरिकाले चलाउन नसक्दा खान र लाउनैको लागि पनि सङ्घर्ष, ऋणले टाउको नस्ट पारेकोले आज नेपाली जनहरूमा आत्महत्याको सङ्ख्या बढ्दै छ साथै चिन्ता फिक्रिले टाउकोमा घर गरेको छ ।

टाउको सहि ढङ्गले परिचालित हुँदा मानिसले ब्रह्माण्ड चलाउन सक्छ । चलाइरहेको छ । यही टाउको सहि ढङ्गले चलाउनेहरू उन्नति र प्रगतिको शिखर चढिरहेका छन् । आज विज्ञानले जुन चमत्कार गरिरहेको छ त्यो टाउकाकै परिणाम हो । आकाशमा उड्ने जहाज, पानीमा पौडने पानीजहाजदेखि धर्तीमा गुड्ने हर संंशाधन, ब्रह्माण्ड भ्रमण गर्ने रकेट, मानिसले भन्दा बढ्ता कुशलतापूर्वक काम गर्ने मानव निर्मित रोबोट पनि मानिसकै टाउकाले बनाएको हो । तर मेरो देशका हरेक टाउकोले खान लाउन बाँच्नको लागि गर्नुपर्ने संघर्ष बाहेक अरु सोच्न पाएकै छैन किन ? यहाँ त टाउका चपाउने टाउकाहरू छन् । टाउकामा फोहर भरेर अरुको टाउको फोर्ने र चपाउने कथित राजनीतिमा चुर्लुम्मै डुबेका छन् टाउकाहरू ।

यिनै टाउकाहरूका कारण हजारौँ लाखौँ फूलहरू फुल्न नपाएर मुर्झाएका छन् । मानिसको चितामाथि पनि राजनीति लाद्ने यी टाउकाहरूले नै तपाइँ हाम्रा टाउकाहरुलाइ श्रीहीन र मूल्यहीन बनाइरहेका छन् । कठै ! सयकडौँ मूल्यहीन टाउकाहरू !!

०००
केवलपुर, धादिङ । हाल- जापान