नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

नरेन्द्रराज पौडेल :

लामो डारडुर र छोटो छलफलपछि बनकालीका बानरहरूले पनि आखिर गणतन्त्रमा जाने जो निधो गरेछन् । थरीथरी लुते ढेडुका कुशासन र सामन्ती सत्ताको पछाडि कहिले हुत्तिँदै र कहिले झुत्ती खेल्दै आएको वानरवृन्द एकाएक के कुराले जागा भएछ कुन्नि ? मान्छेको समाज त गणतन्त्रमा गयो भने हामीमात्र किन बाँकी रहने ? कति दिन परम्पराको उझिन्डोमा उभिण्डो परेर भीरको कुविण्डो झैं अल्झिने ?

उनीहरूको तर्क थियो । यसको लागि उनीहरूले अलि बलिया अधवैंसे र ढेडुबाट विशेष सताई आएका जमात भेला गरेर नयाँ खेला खेल्ने प्रस्ताव गरे, शासन फेर्ने खेला ! खेलाडी जमात जमजमाएर आन्दोलनमा उत्रियो । ढेडुकालीन कुशासनको बहिस्कार र नयाँ प्रशासन आसनमा परिस्कार उनीहरूको नारा थियो । परम्परादेखि मान्दैपुज्दै आएको ढेडुलाई बेदखल गरी सिपाघाटतिर लखेट्ने र उसको भोगचलनमा रहेका पाटी, देवल, छाना,वृक्षविरुवा र खेतीका बालीनालीआदि सबैखाले सम्पत्तिको सामूहिक भोगाधिकार कित्तामा दरपीठ गर्ने निधोसमेत गरेछन् ।

सरक्क छोडीजाने खालका ढेडु बाबा थिएनन् तर जति नै परम्परागत शक्ति र धूर्त कूटनीतिको प्रयोग गर्दा पनि पार लागेन । भिजिलान्ते उर्बौला ठीटा लगाएर दंगाफसाद गर्दा पनि आफ्नो दैया नचल्ने देखेपछि धूर्त ढेडु पनि लुरुक्क बाटो लागेछ । खुरुक्क हातमा सत्ताशक्ति आइलागेको देख्दा कहिल्यै नसोचेको उपलब्धिले बानरे जमात पनि एकाएक खुसियालीले मक्ख ! नपाउनेले केरा पाएर बोक्रैसमेत चपाएको नेपाली उखानलाई व्यवहारमा उतार्न सरिक भएछ । यसैको फलस्वरूप पात्तिएको शैलीमा बनकालीको शासनसत्ताको बागडोर आआफै बल गरेर चुँडाल्न थालेछ । मान्छेले भए बागडोर सम्हाल्ने बहादुर खडा गर्ने थिए तर यो वर्ग नै परेछ यस्तै । बानरको काम भनेकै हल्लाउने थर्काउने चुँडाल्ने भत्काउने हो भन्ने उनीहरूको संस्कार र सुझबुझ थियो ।

नेपाली गणतन्त्रको नयाँ सरकारले राष्ट्रिय नीति तयार पारेको देखेपछि बानरवृन्दमात्रै किन चुप लागेर बस्न सक्थ्यो ? उसले पनि राष्ट्रिय नीतिको सट्टा राष्ट्रिय फजिती तयार गरेछ, जसअन्तर्गत स्वयम्भू, नागार्जॅन, बाराही, चाँगु आदि क्षेत्रमा फैलिएको बानरबस्तीलाई पूणर् स्वच्छन्दताको अधिकारसहितको लथालिङ्ग राज्यमा रूपान्तरण गर्ने । यस्ता लथालिङ्ग प्रदेशहरूमा भताभुङ्ग अभियान तुरून्त सञ्चालन गरी इतिहास परम्परा र पुख्र्यौली बहादुरीको धज्जी उडाउने र जुँगा सल्काउने अनि त्यही न्यानो घुर तापेर आपसमा राहत आदनप्रदान गर्ने । बानरवर्गले साझा रूपमा बेहोरिआएको साकाहारीको अवहेलना र लाञ्छनालाई धोइपखाली कीरा गँगटामात्र होइन चिल गिद्दलगायतका उड्दा चरामाथि समेत आक्रमण गर्ने कार्यलाई प्राथमिकता दिने । अबदेखि कसैले पनि हाम्रो वर्गलाई शाकाहारी पिलन्धरे जमात भनेर न हेपून् !

नेपालका भौगालिक अखण्डतालाई खण्ड खण्ड भागबण्डा गरीखाने पाखण्ड पण्डित शेयरसरदारहरूकै सिको गरेर अनर्थनीतिको तयारीमा विशेष जोड दिने । जसअन्तर्गत लिखा टिप्ने जुम्रा मार्ने पाहारमा चलेर बस्ने जस्ता घरेलु व्यवसायबाट एकाएक छलांग मार्दै हिलोका गँगटा, भ्यागुतादेखि धुलोका अरिँगाल सम्मको सिकार साहसको प्रशिक्षण दिने । बाघ चितुवा देखेपछि हल्ला गर्दै जमजमाएर धुरिने काम छाडीदिने बरु आचारको साटो व्यभिचार संहिता तयार गरी जातजाति प्रदेश लिङ्गको भेदभावको तुरून्तै अन्त्य गर्ने र सामूहिक सहबास संस्कृतिलाई उचाइमा पुर्‍याउने । यसको लागि बगालवर्गको भेदभाव नगरी रैथानेदेखि बेथितिका बथानसम्मको वंशवृद्धि प्रक्रियालाई क्रियात्मक रूप दिन एकले अर्कोलाई सघाउने ।

राष्ट्रिय पोसाकका रूपमा नेक टाइ र व्याक टाइलाई बरोबर प्राथमिकतामा राख्ने । देशविदेशका भक्तजन र भोजभतेरबाट प्राप्त हुने जुठोपुरो जिप्टयाएपछि अपत्तो भएर माथिबाट उम्लिने क्रियालाई नेक टाइ कसेर नियन्त्रण गर्ने र ब्याक टाइले तलबाट फुस्कने पदार्थको रोकथाम गर्नसक्ने उपयोगिताको समस्त बानर समुदायमा भलीभाँती दुष्प्रचार गर्ने । कसैले यस्तो पोसाकको विरोध गरे तुरुन्त बिजुली गारत प्रयोग गरी कान र कञ्चट छुट्याउने । बसोबास सम्बन्धमा नयाँ क्रान्तिकारी नीति लागू गर्दै अहिले कायम रहेका मन्दिर, पाटी, सत्तल जतिलाई ध्वस्त बनाएर पाताल पुर्‍याउने अनि रुख बुट्यान झाडी सबैतिर आगो लगाएर ऊर्जा विकास कार्यक्रम सञ्चालन गर्ने । साथै त्यही ऊर्जाको मुस्लोबाट आफूले टेकेको धर्ती डढाएर खरानीमा उडाउन प्रयत्नशील रहने । बस यस्तै यस्तै ।

०००
नयाँ वानेश्वर, काठमाडौं