नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

हेम अधिकारी :

ऐलान थियो बैठग बस्ने । “सबै समयमै कम्मर कसेर, मुटु दरो र बोली खरो पारेर तेतीबजे खुरुक्क आउनू ।”
सबैका कानेगुजी फततत खसेकै थिए । भित्रैसम्म उर्दी पुग्यो ।

सबै तोकेका समयभन्दा अलिअलि छिटो आए । आखिर युरोपतिरका चिल्ला राम्रा गाडी न परे हररर ल्याइहाले । चिटिक्क परेका झिँगा बस्ता पुर्लुक्कै लड्ने लुगा धडेका, जतिसुकै बेला जुत्तामै ऐना हेर्नमिल्ने जुत्ताले सजेका र अनुहारमा के के को तिर्खाले हुरुक्कै भएका झल्काउने महानुभावको बैठग जम्ने नै भयो भनेर लिखुरे र तिखुरे पनि चाउरी परेका गाला र मैला दाँत देखाउँदै काखीमा हात च्यापेर सपना देख्न थाले ।

सबै सबै ऋषि,ऋषिनी आ–आफ्ना तोकिएका कुर्सीमा बसेर मुखामुख गरेर मस्कामस्की गरे । मस्कामस्की पनि झस्काझस्की हुने नै थियो । अनि मुबाइल झिकेर हेर्न थाले । घाँटी फतक्कै गल्ने बेला भएपछि छाती फुलाएर हात हल्लाउँदै मुस्कानसाथ महर्षि उपस्थित भए । अरु बडाऋषिहरु पनि गड्गडाहट गर्दै भित्रिए ।

कसको बैठग भनेर नारदकुल पनि बिलखबन्दै थिए बल्ल थाहा पाए ऋषिमुनिको बैठग । अनि क्यामेरा मुबाइल तेर्स्याउँदै तम्तयार भए । कसका फुटा कसरी मिलाउने र कसका भनाइ कसरी सोज्याउने कि बङ्ग्याउने भनेर जिब्रो रसाउँदै, तनमन बसाउँदै तयार भए ।

महर्षि : अब बडाऋषि र ऋषिहरु यहाँ हामेरको बैठग सुरु हुँदैछ । नारद सन्तति तपाईँहरुले हामेरको सोजो मात्रै गर्नु बाङ्गो गरेमा सोज्याउँनु पर्ला नि ।
ऋषिहरु  : पालि पररर ताली ।

महर्षि : अब यहाँ मैले भनेको मान्ने निर्लय गर्नु पर्च नत्र नपर्ने ठाउँमा पर्नुपर्च ।
परररररररररर ।

एक बडाऋषि : मेरो नि ठाउँ हुन पर्च । अस्तिदेखुन् मजैले सघाको छु । मेरा चेलाचपेटाले जे गरे नि कार्बाईमा चैँ पर्नु हुन्न । भाग पनि मिलाउनु पर्च । नत्र……
पररररररर (केहीले)

अर्का बडाऋषि : मेरा भक्कु बिरोधीका धक्कु ठेगान लाउनु पर्च नत्र म फेरि के के गर्चु भन्ने कुरा बुझिहाल्नु पर्च ।
परररररर (केहीले)

केही ऋषिहरु : (उठेर जम्लाहात गर्दै) हुजुर हाम्रा नि केही कुरा छन् । भन्न पाम् ।

महर्षि : अब टाइम अफ, कामकुरो साफ, उसो गरे हुँदैन माफ, यसो गरे सयखत राफसाफ ।

बैठग खतम उता मिल्के रेष्टुरेन्टमा गएर इच्छा हजम । चाहिएको बेला फेरि बैठग बोलाम् ।
लक्ष्मीदेव्यै नमः

०००
दमक, झापा