नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

लीलाराज दाहाल :

अफिसमा बसेर कर्मचारीहरु ईर्ष्याको पिङ खेल्दैथिए !
“होइन, खरदार लक्ष्मणको कहिल्यै सरुवा हुँदैन त ! हामीलाई त दुई वर्ष नहुँदै डाँडो कटाउँछन् !” सहकर्मी बिदुरले भने ।

“म पनि छक्क परेको छु । ऊ काम पनि केही गर्दैन तैपनि हाकिमको प्यारो छ !” अर्का सहकर्मी उमेशले थपे ।
“उसको ठूलै पावर छ जस्तो लाग्छ ! एउटै कार्यालयमा “यस्तो मालदार अफिसमा कोही टिक्छ यत्रो वर्ष ?
छब्बीस-छब्बीस वर्ष एउटै कार्यालयमा टिक्नु मजाक हो र ! ऊ यत्रो बर्ष के गरेर टिकेको होला ?’’ उमेशले पुनः सवालको मुक्का चलाए ।

कार्यालयमा चिया पिउने समयको अतिरिक्त अरु समयमा पनि लक्ष्मणप्रसादको बिषयमै गफ हुँदैथियो ! अचानक मन्त्रालयका सचिव सहितको हाकिमहरुको टोली कार्यालयको निरीक्षण गर्न आइपुग्यो । सबैजना सतर्क भए !

सचिवले सबैको अनुहार नियालेर सोधे, “खोइ त लक्ष्मन् खरदार ? मैले कतै पनि देखिँन उनलाई ! उनी नभए त म आउनुको के अर्थ भो र !”

लक्ष्मणको खोजीमा दुई तीन जना कार्यालय सहयोगीहरुलाई चारैतिर दौडाइयो । आधा घण्टापछि लक्ष्मणप्रसाद आफैं आइपुगे ।

एकपटक धनुष्टंकार दण्डवत गरेर उनी के हराएका थिए, कोसेलीको पोको सचिवको बिलासी जीपको डिकीमा थन्क्याएर हत्केलामा खैनी माँड्दै हाकिमहरुको सामुन्ने खडा भए । लक्ष्मणले बनाएको खैनी आफ्नो ओठभित्र घुसारेर सचिवले आफ्ना सहकर्मी हाकिमहरुलाई हेर्दै भने, “खैनीको त उस्ताद हो लक्ष्मणप्रसाद ! यस्तो इमान्दार कर्मचारी पाउन गाह्रो छ । यस वर्षको उत्कृष्ट निजामती पुरस्कार यिनैलाई दिनुपर्छ !”

०००
बागमती ११, कर्मैया, सर्लाही