नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

जब म
यी भोकमा डुबेका चोकहरूमा
यी वैलाएका कलिजस्ता गल्लीहरूमा
हेर्छु एक-दुई दिन बसेर बास
तब मलाई गलत लाग्छ
मेरो देशको इतिहास

यो बाटोको बीचमा माटो खनेर
बसेका देवताहरू
यो बुझेर पनि लाटो बनेर
बसेका मानिसहरू
यो भूकम्पपीडित मन्दिर
र
ढल्केका गजूरहरू
यी सालिक बनेर दोबाटोमा
उभिएका हजूरहरू
जब देख्छु म यी सबलाई
सधैं त्यही- सधैं उस्तै र
सधैं एकनास
तब मलाई गलत लाग्छ
मेरो हुरीको इतिहास

जब म
असङ्ख्य सीताहरूलाई सधैं
बाटो-दोबाटोमा,
गल्ली-गल्लीमा,
बजार- बजारमा,
देश-विदेशमा,
यूक्लिप्टसका रुखझैं नङ्ग्याइएको देख्छु
अनि जब देख्छु असङ्ख्य भीमसेन थापाहरूलाई
निस्पन्द, निश्चल, शिथिल चूपचाप उभिएका
आफ्नो आत्माको गीत झारेर
कल्कीका बोटझैं
दुवै हात तल झारेर
तब मलाई गरुँ-गरुँ झैं लाग्छ
आफ्नै रगतको उपहास

जब म
यी भोकमा डुबेका चोकहरूमा
यी वैलाएका कलिजस्ता गल्लीहरूमा
हेर्छु एक-दुई दिन बसेर बास
तब मलाई गलत लाग्छ
मेरो देशको इतिहास
सुन्छु : अमरसिंह काँगडासम्म बढेको कुरा
सुन्छु : तेन्जिङले सगरमाथा चढेको कुरा
सुन्छु : बुद्धले धरामा शान्तिको बीउ छरेको कुरा
सुन्छु : अरनिकोको कलाले विश्व-मन हरेको कुरा
सुन्छु : सधैं सुन्छु र केवल सुन्छु
तर मलाई हुँदैन विश्वास

जब म
यी भोकमा डुबेका चोकहरूमा
यी वैलाएका कलिजस्ता गल्लीहरूमा
हेर्छु एक-दुई दिन बसेर बास
तब मलाई गलत लाग्छ
मेरो देशको इतिहास
यो मेरो सत्य इतिहास ।

०००
‘घुम्ने मेचमाथि अन्धो मान्छे’