नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

हरि कोर्काली :

उनी आउँछिन्
मुसुक्क मुस्कुराउँछिन्
सुटुक्क दराजमा पसेर
मखमली आसनमा
टुसुक्क बस्छिन् ।

लाग्छ,
उनी यसरी नै आइरहुन्
आँखामा आँखा मिलाएर
मुस्कुराइरहुन्
र, मखमली आसनमै
स्थिर भएर बसिरहुन् ।

तर, के गर्नु ?
साह्रै चनमती छन्,
बिहान भैसक्न पाएकै हुन्न
पसल पसल चहारेर
चामलको धोक्रै समाउँछिन्
घिउतेलका पोकै उठाउँछिन्
ग्याँसको सिलिण्डर मगाउँछिन्
गाईगोठमा पुगेर खातामा टिक मार्क लगाउँछिन्
मोबायलको खित्रिक्क हुँदै
बिद्युत प्राधिकरणको खातामा पुग्छिन्
दूरसञ्चारको पातामा छिर्छिन्
हजामको कैंची बजाउन पुग्छिन्
दाल, चिनी र चियापत्तिलाई
भान्सामा हाँजिर गराउँछिन्
स्कुलको फि बनेर दौडिन्छिन्
बाथरुम र ड्रेसिङ् टेबलका
मागफरामहरू स्वीकृत गर्छिन्

अड्डा अड्डाको सुशासनमा
दस्तुरी माथिको कस्तुरी बन्न पनि
आफै पुग्छिन्
डाक्टर चाहिए आफै कुद्छिन्
नम्तिो मान्न पनि आफै पुग्छिन्
मठमन्दिर आफै ढाक्छिन्
घरमा मेलम्ची आफै डाक्छिन्
कर, कुटुम्ब र समाज पनि आफै हाँक्छिन् ।

तर के गर्नु !
साह्रै खिनौटी छन्
कुद्दाकुद्दै खिएर बिचरी
मुखमा चक्लेट झैं बिलाउँछिन्
र, बिलाउँदा बिलाउँदै पनि
मेरै चिन्तामा डुबेर
धेरै दिनलाई होइन
मात्र केही दिनलाई हो
दुख नमान
म फेरि आइहाल्छु भन्दै
आश्वासनले भरिएका हात हल्लाउँदै हुन्छिन् ।

भन्नेले त्यसै भनेको होइन रहेछ
पेन्सन नो टेन्सन भनेर ।

०००