नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

डिल्लीराज अर्याल :

चौतारी, वन, वाटिका, सडकमा आवाज चर्का उठे
नारा, भाषण, मागमा जुलुसमा आवाज घन्के उठे।
संस्था, टोल, समाज बोल्छ अहिले चर्को समस्या भयो
सुन्ने शक्ति रहेन, आज किन खै ! यो देश बूढो भयो ?

बस्ती शून्य उराठ झैं छ अहिले मान्छे हराए कता ?
अत्याचार, अशान्ति लूट छ यहाँ, हेर्ने हराए कता ?
हत्याकै छ जताततै बिगबिगी मान्छे मरे के भयो ?
देख्ने शक्ति भएछ क्षीण अहिले यो देश बूढो भयो ?

पीडा, शोक बढेछ आज मुटुमा, भक्कानिई रुन्छु म
पिट्दा दुःख र कष्ट भोग्न नसकी छाती, सधै हेर्छु म
जेजे भो ल यसो गरौं अब भनी भन्ने न कोही भयो,
बक्यै फुट्नसमेत मुश्किल अहो यो देश बूढो भयो ?

बढ्ने साहस, आँट खै अघि सरी यस्सै बसी हुन्छ र ?
गर्ने जाँगर, सीप, शक्ति नभए बन्लान् त हाम्रा घर ?
भो भो रुग्ण शरीरको किन कुरो गर्ने भयो जे भयो
चल्ने शक्ति समेत छैन अहिले यो देश बूढो भयो ?

यस्तै चाल रह्यो भने त कसरी के पार लाग्ला र खै ?
सुन्नै, बोल्न र हेर्न, चल्न नसके के काम लाग्ला र खै ?
या केही उपचार गर्नु अहिले पर्ने भयो देशको
साँच्चै व्यर्थ छ आश गर्नु अब ता यो देश बूढो भयो ?

कोही सर्वसमर्थ छन् छ तिनको चर्चा तथा गौरव
यो बोल्नै असमर्थ, पाइन विना लाचार झैं बन्दछ।
चल्ने पाइन,आँट,साहस गयो, के गर्न सक्ला र यो ?
पक्कै बोल्न र सुन्न मुश्किल भए यो देश बूढो भयो !

खोज्दैछन् दिन आयु बढ्दछ भनी पर्याप्त सञ्जीवनी
खै द्रोणाचल जान्न आज हनुमान् तैयार आफै बनी
बाटामा छ छली बनेर तपसी यो कालनेमी पनि
बाँच्नै मुश्किल हुन्छ सत्य नमिले पर्याप्त सञ्जीवनी ।

०००
काठमाडाैं