नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

रामकृष्ण ढकाल :

ओइ बाघ ! छिटो छिटो भाग । ओ गैंडा ! भागेर छिटो जोगा तेरो खाग । एक्कासि वनभित्र चर्को चर्को कराएको सुनियो । सबै जन्तुहरू आफ्नो आफ्नो ज्यान बचाउने कोशिसमा लागे । कोहि भने अटेरी बने । भागेका जन्तुहरू अल्लि परको थुम्कोमाथि पुगे । हैन के भएर यस्तो हल्ला गरेको ? श्यालले सोध्यो । खरायोले भन्यो त्यो बीचको तलाउको पानी एक्कासी उम्लेर वरपर फैलिएको छ । त्यसको फैलिने गति मेरो दौडाई जस्तै छ । सबैले कुरा बुझे र खरायोलाई धन्यवाद दिए ।

कछुवा हात्ती लगायत केही जन्तुहरू देखिएनन् । त्रासदी मत्थर भएपछि जन्तुहरू वास्तविक स्थिति बुझ्नतिर लागे । हात्तिका बथान पानीमा डुबेर सोत्तर भएछन् । कछुवा कतै इन्तु न चिन्तु भएको भेटियो । न्याउरी मूसा मृग बँदेल पनि शरीरमात्रले रहेछन् । बाघको गुफा पानीले भरिएको थियो । भालूको तालु भाग्दाभाग्दै कतै ठोकिएर आलुजस्तो भएको थियो ।

तलाउ नजिकका जन्तुहरूका सबैजसो बासस्थानका नामोनिसान थिएन । कोहि उद्धारतिर लागे । कोहि खोज तलासतिर । जंगली कुकुरले मरेको हात्तिको रौं र दाह्रा तान्दै रहेछ । देख्नेले भने ओइ पाङ्ग्रे ! तँ जनावरको इतिहासमा कलङ्क रहेछस् । तँ त मान्छे भएर जन्मनुपर्ने कसरी जन्तु भइस हँ ? एक त त्यस्तो अर्काको ज्यान धनको कहिल्यै लोभ गर्नु खोस्नु दाउ हेर्नू हड्प्नु हुँदैहुन्न त्यसमाथि पनि यस्तो आपतको बेलामा के भाको तेरो बुद्धि ? हैन तैंले पनि कतै मनुवाहरूको सङ्गतमा परेर ढुङ्गेयुगदेखि चन्द्रलोकसम्मको यात्रा त गरिनस् ?!

०००
१८ भदौ २०८३
चितवन ।