नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

कुच्चेको गाग्री काँधमा बोकेँ
कचेरा मिच्दै पँधेरा पुगेँ
पानीलाई पालो एक घण्टा कुरेँ
भत्केको धारो नजिकै पुग्दा
फोहोरी पानी झरेको देखेँ
धिक्कार छ भन्दै तरक्क तर्कें
लिई रित्तो गाग्री फरक्क फर्कें
कोशीको पानी लिन जाउँ भने हुतीले धानेन
धाराको पानी ल्याउनु त हुन्थ्यो, मनैले मानेन ।

कृषकको पूजा खेत बारी मेला
श्रमका साक्षी हातैका ठेला
थाकेको ज्यान भोकाको भुँडी
मेलालाई सकी फर्किंदा हुँदी
थकान मेट्न चौतारो पुग्दा
चौतारो हैन भट्टी पो देखेँ
धत्तेरी ! भन्दै त्यहाँबाट हिँडे
जँड्यहा धपाइ सितल ताप्न यो ज्यानले जानेन
लफङ्गा छेउमा थचक्क बस्न मनैले मानेन ।

फुर्सतको बेला गाउँघरको चासो
के गरे बच्ला पुर्खाको नासो
पाटी र पौवा चौतारो धारो
जोगाउन हाम्लाई किन भा गाह्रो
केही त सुन्लान् गण्य र मान्य
भनेर धेरै ठालुकाँ धाएँ
के हुन्थ्यो ठालु फटाहा पाएँ
यी फटाहाले बनाउलान् गाउँ चित्तैले ठानेन
ती बेकुफहरूलाई बिन्तिभाउ गर्न मनैले मानेन ।

दिक्दारी मान्दै बेल्का घर पुगेँ
किस्नेकी आमालाई एकैछिन कुरें
आएसी उन्लाई सबैथोक भनेँ
बेथिती रोक्न के गर्ने सोधेँ
चिन्तामा चिन्ता मिसाउँदै भनिन्
फापर छर्यौं उब्जियो काउसो
यो छाडातन्त्र हामीलाई भाउँतो
कुन बारी खन्दा फल्नेछ अन्न म भन्छु त्यै खनुँ
दुःखले आर्ज्या लोकतन्त्र बारी मासौं पो के भनुँ ?

२०७० चैत्र ११
काठमाडौं ।