स्कुल पुग्नै भ्याइँदैन, पुगे पढाउनै पाइँदैन
वि.सं.२०८०
चूडामणि वशिष्ठ : ल, गर्दै भन्दै जाँदा आज पनि स्कुल जान नभ्याइने भो । तानतुन गरेर
पुरा पढ्नुहाेस्
सकेँ भने कुनै दिन लेखौँला
वि.सं.२०८०
चूडामणि वशिष्ठ : एउटा साहित्यिक पत्रिका प्रकाशन गर्ने अरे । साथीहरूले एउटा लेख पठाइदिनू भनेर तारन्तार
पुरा पढ्नुहाेस्
लेखेर के पो हुन्छ र !
वि.सं.२०८०
चूडामणि वशिष्ठ : लेख्न त लेख्नु, खै के पो लेख्नु र ? लेखेर के हुन्छ ?
पुरा पढ्नुहाेस्कार्यालयको पीपल
वि.सं.२०८०
चूडामणि वशिष्ठ : एकादेशको एउटा जिल्ला सदरमुकामको एउटा कार्यालयका हाकिम बस्ने क्वाटरमा पीपलको बिरुवा हुर्किएर ठुलै
पुरा पढ्नुहाेस्अहिले हाँस्नलाई बौलाउनुपर्छ
वि.सं.२०८०
चूडामणि वशिष्ठ : एउटा जौडे हास्यव्यङ्ग्य निबन्ध लेख्नुपर्ने भो । आउँदाे अङ्क हास्यव्यङ्ग्य विशेषाङ्क निकाल्ने निधो
पुरा पढ्नुहाेस्केही नभए दुक्की फ्याँक्नू
वि.सं.२०८०
चूडामणि वशिष्ठ : के लेख्ने भन्ने विषय नजुराई लेख्न बसेछ । कुनै नयाँ सिर्जना कल्पनाले मस्तिष्कमा
पुरा पढ्नुहाेस्पैसावालाले किन पढ्नु ?
वि.सं.२०८०
चूडामणि वशिष्ठ : धनीमानी, वैभवशाली, सम्भ्रान्त भनिने, पैसाकै सिराने लाएर सुत्ने, धनाढ्य, नवधनाढ्य परिवारका मान्छेले आफ्ना
पुरा पढ्नुहाेस्
