यो देश बूढो भयो ?
वि.सं.२०८१
डिल्लीराज अर्याल : चौतारी, वन, वाटिका, सडकमा आवाज चर्का उठे नारा, भाषण, मागमा जुलुसमा आवाज घन्के
पुरा पढ्नुहाेस्नयाँ नेपाल बन्ने भयो
वि.सं.२०८१
डिल्लीराज अर्याल : ब्यर्थै खल्बलमा परी समय यो खेरा गएकै थियो मान्छेले मनमा अमूर्त सपना देख्ने
पुरा पढ्नुहाेस्मान भएका सबैलाई मान्छु
वि.सं.२०८१
डिल्लीराज अर्याल : चाहे जो सुकैले जेसुकै भनोस्, मेरो विचारमा बहुदलीय व्यवस्था स्थापना भए यताका दिनमा
पुरा पढ्नुहाेस्लोकतन्त्र कि भोकतन्त्र ?
वि.सं.२०८१
डिल्लीराज अर्याल : बिरामी, ओखती खोज्छु खती भोग्छु सधैं अति नसप्रे मति मान्छेको सप्रला कसरी गति
पुरा पढ्नुहाेस्वासांसि जीर्णानि यथा विहाय
वि.सं.२०८१
डिल्लीराज अर्याल : यो मेरो देश, जहाँ मेरा करीब सात दशक बितेका छन् । जहाँ मैले
पुरा पढ्नुहाेस्म त हाँसेको हाँस्यै
वि.सं.२०८१
डिल्लीराज अर्याल : म शिक्षण मात्र होइन, खेतीपाती पनि गर्ने चाहना भएको मान्छे । लेखन र
पुरा पढ्नुहाेस्
किसान मृत्यु-ओखति
वि.सं.२०८०
डिल्लीराज अर्याल : मान्छे अधमरा जस्ता धर्ती चिरा, अनुर्वरा, धमिरा पल्किए खान विश्वासका बुटा, जरा बोल्छन्
पुरा पढ्नुहाेस्
ज्येष्ठ नागरिकहरूको भेला
वि.सं.२०८०
काठमाडाैं, पौष ११ गते, मनोहर वस्ती, पुरानो सिनामङ्गल स्थित न्हाकटी मन्दिरमा राधा भट्टको संयोजन तथा गीता
पुरा पढ्नुहाेस्
अब सम्धीहरूको पालो
वि.सं.२०८०
डिल्लीराज अर्याल : बेलाबेलामा हरेक मान्छेको, संस्था, दल, समय आदिको पालो फेरिन्छ । फेरिने क्रममै कसैको
पुरा पढ्नुहाेस्फैलिएको छ त्रासदी
वि.सं.२०८०
डिल्लीराज अर्याल : आमाबाबु हिँडेका छन् बुढ्यौतीका बजारमा छोराछोरी गुडेका छन् कोरियामा, कतारमा जो यहाँ छन्
पुरा पढ्नुहाेस्
