साइबर अपराध सम्बन्धी सचेतना सामग्री

विज्ञापनमा बिक्दै नारी

ऊ तिम्रा पाउमा लागेका धर्मपाल सू कम्पनीका जुत्तामा लोभिएकी हो । सुन्दरीले आँखामा हेर्नुको अर्थ आँखा जुधाएको हैन । उसले त ‘नेसनल अप्टिसियन्स’को चस्मासित आँखा जुधाएको हुन सक्छ ।

Nepal Telecom ad

हरिशंकर परसाई :

व्यङ्ग्यानुवाद :: रमेश समर्थन

म समाचारपत्रमा भविष्यफल र विज्ञापन अवश्य पढ्छु । जसको कुनै भविष्य छैन, उनीहरूले पनि भविष्यफल पढ्नुपर्छ । कहिलेकाहीँ फलबाटै भविष्य निस्किन्छ जसरी अनिकाल पर्दा राहतकार्यमा संलग्न अधिकारीहरूका भवनहरू निस्किन्छन् । मेरो राशिका अगाडि लेखिएको हुन्छ, ‘यो साता आर्थिक अभाव रहनेछ तर पैसाको व्यवस्था पनि हुनेछ ।’ मेरा तथा भारत सरकारका ग्रहहरू एकै किसिमका छन् । त्यसको भविष्यफल पनि यही हो – आर्थिक समस्या रहनेछ तर पैसाको व्यवस्था हुनेछ । म आफूसँग भएको पैसा खर्च गर्न निस्किन्छु । अभाव भए न पैसाको व्यवस्था हुने हो भनेर ज्योतिषीहरू भन्छन् । अभाव नै नभएपछि ग्रहहरूले कसरी प्रबन्ध गरून् त ! भारत सरकारले अभाव सिर्जना गर्छ अनि ग्रहहरूले कतै अमेरिकाको, कतै रुसको त कतै विश्वबैंकको पछि लागेर पैसाको प्रबन्ध गरिदिन्छन् ।

त्यस दिन भविष्यफल पढ्नासाथ म अभाव सिर्जना गर्न निस्किएँ । साथमा अलिकति रुपैयाँ थियो । यदि यो रुपैयाँ रहिरह्यो भने ग्रहहरूले कतैबाट पनि पैसा दिलाउन्नन् भनेर मैले एउटा पङ्खा किनेर भए पनि अभाव सिर्जना गर्नुपर्छ भन्ने ठानें । मैले अखबारमा पङ्खाका विज्ञापनहरू हेरें । हरेक पङ्खाका अगाडि एउटी नारी थिइन् । एउटा पङ्खाले उनको साडी उडाइरहेको छ त अर्काले उनको कपाल उडाइरहेको छ । एउटा विज्ञापनमा त सुन्दरी पङ्खाका पातामा नै बसेकी थिइन् । म भने कसैले स्विच थिचिदिने हो कि भनेर डराइरहें । अचेल यस्ता उट्पट्याङ कामहरू हुने गरेका छन् । म ती सुन्दरीका निम्ति निकै चिन्तित भएँ । पोहोरको मेरो एक महिना त यस्तै चिन्तामा बितेको थियो । एउटा पत्रिकाले मुखपृष्ठको सजावटका लागि एउटा चित्र छोपेको थियो जसमा घरको तेस्रो तलामा एउटी महिला झोंक्रिएर बसेकी थिइन् । कतै हावाको झोंक्का आयो भने त यी नारी धडाम्म तल खस्छिन् भनेर म दिक्क परें । रातिमा पनि एक्कासि निँदले छोड्थ्यो र म सोच्न थाल्थें, ती नारीको के भयो होला भनेर । खस्न त खसिनन् ? अर्को अङ्कमा ती महिला ओर्लिएको देखेपछि मात्र म ढुक्क भएँ ।

सोचें, यही पङ्खा किन्नुपर्ला । ती महिलालाई उतारिदिऊँ, घर पुर्‍याइदिऊँ र भनूँ, ‘बहिनी, यसरी पङ्खामा बस्नु हुँदैन नि ! पङ्खा त बिकिहाल्लान् तर तिमी तिनका निम्ति किन आफ्नो ज्यान जोखिममा पार्छ्याै ?’
मैले धेरै पङ्खाहरू हेरें । कुनै पङ्खाका अगाडि कुनै पुरुष बसेर हावा खाइरहेको भने देखिनँ । अनि कुनै पङ्खाले गर्दा कुनै सुन्दरीको साडी उडिरहेको छ भन्दैमा त्यो पङ्खा पुरुषले किन किन्नु त ? यदि त्यसको कुनै असर पुरुषमाथि भएन भने त धोका हुन्छ नि !

तर धेरथोर सबै वस्तुको यही अवस्था छ । टुथपेस्टका यति धेरै विज्ञापनहरू छन् तर हरेकमा महिलाले नै ‘उज्याला दाँत’ देखाइरहेकी हुन्छिन् । बजारमा एउटा पनि यस्तो मन्जन छैन जसले पुरुषका दाँत सफा गरोस् । अथवा कतै यस देशको कुनै पुरुषले मुखै सफा नगर्ने त होइन ? जसले आफ्नो मुख पनि सफा गर्दैनन् त्यस्ताहरूका बिचमा पो बसेको रहेंछु भनेर निकै घिन लाग्यो ।

यस विज्ञापनमा केटाले एउटा विशेष साइकल किनेको छ । नजिकै केटी उभिएकी छे । उसलाई हेरेर निकै मायाले मुस्कुराइरहेकी छे । यदि केटाले अर्को कम्पनीको साइकल किनेको भए उसले भन्ने थिई, ‘उँह, जाऊ उता । म त तिमीसित बोल्दिनँ । तिमीले फलानो साइकल किनेनौ !’

एउटी अर्की केटी छे जो प्रेमीलाई कुनै विशिष्ट चुरोट खुवाउँदै छे । उसले चुरोट तानिरहेको छ र यसले बडो मुग्ध भावले उसलाई हेरिरहेकी छे र मानौं भन्दै छे, ‘म तिम्रो रूप र गुणमा लट्ठिइकी भन्ने ठानेका हौला तर त्यस्तो केही होइन । मैले त तिमीलाई तिमीले त्यही चुरोट तानेको देखेर मात्रै माया गरेकी हुँ ।’
यी चारपाँचवटी सुन्दरीहरू त्यस युवकलाई टक्टकी लगाएर हेर्दै छन् ।

‘ए सुन्दरी हो ! तिमीहरू त्यस केटामा किन त्यसरी लोभिएका छौ ? के त्यो राम्रो छ भनेर ?’
‘हैन, उसले फलानो मिलमा बनेको लुगा लगाएको छ नि, त्यसैले । यदि उसले अर्को मिलको कपडा लगाएको भए त हामीले छड्के आँखाले पनि हेर्ने थिएनौं उसलाई । हामीलाई मिलका तर्फबाट मोहित हुने काममा खटाइएको हो ।’

सुन्दरीलाई ट्रक र टायरसित कुनै लिनुदिनु हुँदैन तर एउटा विज्ञापनमा ट्रक छ, ट्रकका मालिक सरदारजी छन्, एउटा टायर राखिएको छ र सुन्दरीले सरदारजीलाई त्यही टायर लगाउनुस् भनेर इसारा गरिरहेकी छन् । यो कुरो भने सहनुको हदै हो । पेस्ट, चुरोट र कपडामा उनीहरूको हस्तक्षेप चल्न सक्छ तर ट्रकको कुरो भने डरलाग्दो छ । ट्रकले अमृतसरबाट गहुँ लिएर बम्बईसम्म लैजानु छ । यदि सुन्दरीको भनाइमा लागेर नराम्रो टायर ट्रकमा लगाइयो र त्यसले कतै बिच जङ्गलमा धोका दियो भने बिचरा सरदारजीको के हालत होला ? यसको जिम्मेवारी कसको ?

मैले कुनै पनि यस्तो विज्ञापन देखेको छैनँ जसमा पुरुषले महिलालाई यो कम्पनीको साडी र स्नो किन भनेर सुझाव दिइरहेको होस् । आफ्ना चिज उनीहरू त आफैं किन्छन् तर पुरुषको भने चुरोटदेखि टायरसम्ममा हस्तक्षेप गर्छन् ।

सम्पूर्ण अर्थव्यवस्थालाई नै नारीले आफ्नो कब्जामा लिएकोजस्तो लाग्छ ।
यस्ता विज्ञापनहरूमा रहेको आफ्नो भूमिकाका सम्बन्धमा उनीहरू के सोच्छन् होला भन्ने त मलाई थाहा भएन तर यिनबाट भने यस्तो निष्कर्ष निकाल्न सकिन्छ –
१. यस देशका सबै राम्रा नारीहरू कुनै न कुनै कम्पनीका नोकर्नीहरू हुन् र उनीहरूको काम कम्पनीका तर्फबाट पुरुषलाई लोभ्याउनु हो ।
२. राम्रा नारीहरूको जीवनको महान् उद्देश्य भनेको कुनै उद्योगको उत्पादन बिकाउनु हो ।
३. सौन्दर्यको परिभाषा : सौन्दर्य नारीको त्यो विश्वविमोही शक्ति हो जसको वशीभूत भएर पुरुषले रद्दी सामान पनि किन्छ ।
४. यस देशको पुरुष हरिलट्ठक छ । उसलाई कुनै वस्तुको गुणस्तर नै थाहा छैन । अनि उसमा सुरुचिको पनि अभाव छ ।
५. नारीहरू चुरोट र टायरका विषयमा पनि विशेषज्ञ हुन्छन् ।
६. यस देशको पुरुष नारीको दास हो । नारीले जुन वस्तु किन्न भन्छे उसले त्यही किन्नुपर्छ ।
७. नारीहरू आफ्नो उपयोगको कुनै पनि वस्तुमा पुरुषलाई हस्तक्षेप गर्न दिन्नन् । उनीहरू आफ्नो साडी आफ्नो इच्छाले नै किन्छन् तर पुरुषलाई भने टायर पनि आफूखुसी किन्न दिँदैनन् ।
८. कुनै पनि राम्री नारीले कुनै पनि पुरुषलाई साँचो प्रेम गर्दैनन् । उनीहरू त्यसै पुरुषलाई मात्र प्रेम गर्छन् जसले उसले रोजेको कम्पनीको सामान किन्छ ।
९. साँचो प्रेम त केवल नराम्रा महिलाहरूले मात्र गर्छन् किनभने उनीहरूले कुनै कम्पनीको माल बिकाउन्न् ।

अब भने नराम्रा महिलाहरू मात्र विश्वास गर्नलायक बचेका छन् । राम्राको त कुनै विश्वास छैन । कुनै नारी यदि मलाई हेरेर मुग्ध भइरहेकी छे भने मैले बुझ्नुपर्छ मैले उसले मन पराएको कम्पनीको जुत्ता लगाएको छु र उसले सम्बन्धित कम्पनीका तर्फबाट मुग्ध हुने ड्युटी गरिरहेकी छे । यदि कुनै राम्री नारी कुनै पुरुषसित टाँसिएकी छे भने पनि ऊ उससित टाँसिएको भन्ने भ्रममा पर्नु हुँदैन । हुनसक्छ ऊ कुनै रामप्रसाद मिल्सको कपडासित टाँसिएकी होस् । यदि कुनै नारीले तिम्रा पाउतिर आँखा लगाएकी छे भने पनि ऊ कुनै ‘सत्ययुगी समर्पिता’ नारी होइन जसका बारेमा भनिएको छ – तनमनवचन र जीवन छायाँ, धर्म र व्रत सब पतिपद मायाँ । (एकहि धर्म एक व्रत नेमा, काय वचन, मन पति पद प्रेमा) । ऊ तिम्रा पाउमा लागेका धर्मपाल सू कम्पनीका जुत्तामा लोभिएकी हो । सुन्दरीले आँखामा हेर्नुको अर्थ आँखा जुधाएको हैन । उसले त ‘नेसनल अप्टिसियन्स’को चस्मासित आँखा जुधाएको हुन सक्छ । प्रेम तथा सौन्दर्यको सबै स्टक कम्पनीहरूले किनेका छन् र अब त यी कुरा पाइए पनि उनकै मार्फत पाइन्छन् ।

०००
(यो लेख हिन्दी साहित्यका प्रखर व्यङ्ग्यकार हरिशंकर परसाईको परसाई रचनावली भाग ३ को विज्ञापन में बिकती नारी’ शीर्षकको लेखबाट अनुवाद गरिएको हो । अनुवादक )

Subscribe
Notify of
guest

0 Comments
Oldest
Newest Most Voted
Nepal Telecom ad
दुई लघुव्यङ्ग्य

दुई लघुव्यङ्ग्य

हरिशंकर परसाईं
दुई लघु व्यङ्ग्य

दुई लघु व्यङ्ग्य

हरिशंकर परसाईं
नहुषको निष्काशन

नहुषको निष्काशन

हरिशंकर परसाईं
केही लघुव्यङ्ग्यहरू

केही लघुव्यङ्ग्यहरू

हरिशंकर परसाईं
दुई लघुव्यङ्ग्य

दुई लघुव्यङ्ग्य

हरिशंकर परसाईं
दुई लघु व्यङ्ग्य

दुई लघु व्यङ्ग्य

हरिशंकर परसाईं
नहुषको निष्काशन

नहुषको निष्काशन

हरिशंकर परसाईं
केही लघुव्यङ्ग्यहरू

केही लघुव्यङ्ग्यहरू

हरिशंकर परसाईं
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x