नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

हरिशंकर परसाई :

व्यङ्ग्यानुवाद रमेश समर्थन

१. मिठाइकाे माखाे (मिठाई की मक्खी)

बिहानैदेखि हिँड्दा हिँड्दा हामी थाकेका थियौँ । अगाडिकाे एउटा मिठाइकाे पसलमा पस्याैँ । निकै गह्राैँ बाेर्ड लागेकाे थियाे जसमा मिठाइका गुणहरू लेखिएको थियाे र तिनमा कैयाैँका बारेमा मलाई पनि कुनै त्यतिबेलासम्म मलाई थिएन ।

“दुई पलेट रसभरी” मैले अर्डर गरेँ । नाेकरले रिकापी उठायाे अनि फुर्तीसाथ दुवैमा रसभरी राखेर ल्यायाे ।
मैले खान भनेर रसभरी उठाउन के भ्याएकाे थिएँ त्यसमा बसेकाे एउटाे माखाे देखिहालेँ । मैले रसभरी जहाँकाे त्यहीँ राखिदिएँ अनि मालिकलाई भनेँ, ” कस्ताे फाेहर हाे हँ तपाईंकोमा त ? हेर्नुस् त मिठाइमा माखाे छ !”

अनि पसलेले नाेकरलाई हप्कायाे, “के हाे हँ ? मैले तलाई कति पटक भनेँ दिनमा तीनचार पटक मिठाइबाट माखा टिपेर फाल्ने गर् भनेर ? तर तँ त एउटा कानबाट सुनेर अर्काे कानबाट निकाल्छस् ।”
०

२. हाकिम र पिउन (साहब और चपरासी)

अस्ति सडक हुँदै जाँदै थिएँ । अगाडिबाट एउटा रेक्सा आउँदै थियाे । हेरेकाे त त्यसमा मेरा चिनजानका तहसिलदार साहेब र उनकाे पिउन बसेका थिए । तपाईं याे देखिस् त के देखिस् भनेर भन्न सक्नुहुन्छ ।

अरू पनि देखेँ – तहसिलदार साहेब त माथि सिटमा बसेका थिए भने पिउन भने तल खुट्टा राख्ने ठाउँमा बसेकाे थियाे अर्थात् साहेबका जुत्ताकाे बराबरीमा ।

साहेबलाई हतार भएरै रेक्सा गरे हाेलान् । तहसिलदार साहेब एकदमै दुब्ला थिए र आधा सिट पनि बढी थियाे भने सिट दुईवटा थिए । ठाउँ पुरै खाली थियाे तर पिउन त्यस खाली ठाउँमा बस्न पाउन्नथ्याे किनभने ऊ पिउन थियाे । यसले साहेबकाे प्रतिष्ठामा धक्का लाग्न सक्थ्यो । जुन मान्छे रातदिन उसैसँग बस्छ र जससँग स्नेह पनि भइसकेको हुन्छ त्यही बाटाघाटामा बराबरीमा बस्याे भने मेराे इज्जत धुलामा मिल्छ । मानिसहरूले पनि कस्ताे तहसिलदार रहेछ, पिउनलाई पनि बराबरीमा बसाल्दाे रहेछ भनेर भन्लान् ।

तर तहसिलदार साहेबकाे ध्वाँसे चेतनामा मान्छेसँग मान्छे बसेकाे देखेर कसैलाई अचम्म लाग्दैन भन्ने कुराे पस्न सकेन ।

०००
यी दुवै रचनाहरू “परसाई रचनावली -२” बाट अनुवाद गरिएका हुन् ।