नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

डा.सीता सुवेदी पन्थी :

म देख्छु ननिको म सुन्छु ननिको
छ वृद्ध पल यो म गुन्छु ननिको
सुभाव मनको नबुझ्छ जनले
उजाड भव भो न रोक्छ तनले ।

उठेर जगमा सुगन्ध म छरूँ
उजाड मनमा सुवास म भरूँ
भनेर जहिले सुमार्ग खनियो
सहिन्न किन हो भएछ ननिको ।

उडेर मन यो धुवाँसरि भयो
अभाव भरियो सुप्रेम हरियो
स्वयम् छु भ्रममा अचेत बनियो
म सुन्छु अहिले छ नाद ननिको ।

पवित्र म नदी छु उर्वर भनी
बगेर तट त्यो सिँगार म गरी
लगाब सब त्यो उमेरभरको
सुकर्म घरको बनेछ डर यो ।

रहेन गृहको सुनाम, महिमा
छु हेय सबको हटेर गरिमा
समाजबिचमा नखुल्नु भनियो
दबाब मनमा रहन्छ ननिको ।

गरेर रचना सजाउन धरा
फुलाउन भनी स्वदेश गजरा
छ त्याग तर त्यो बिकाम भनियो
रहस्य अहिले बुझिन्न ननिका ।

०००
भक्तपुर