नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

माणिकरत्न शाक्य :

त्यस्तै १२/१३ वर्षको उमेरमा काहिलो मामाको स्कुटर सिफल चौरमा पहिलोपटक चलाउने मौका पाएँ । साइकल जान्नेलाई त स्कुटर केही होइन र छ भन्ने ज्ञान पनि त्यही दिन पाएँ । एकपटक साथी महेश्वरले मलाई मोटरसाइकल चलाउँछस् भनेर सोधे, चलाउँछु भनेपछि चढ्न दिए र मज्जाले चढें । तर उनले अगाडि बढाउन सिकाए घटाउन सिकाएनन । सिफल चौरबाट जयवागेश्वरी जाने मुखैमा उताबाट आएको कारसँग ठोक्किन खोजेपछि मैले झ्याप्प ब्रेक हानें र कारको अगाडि नै लड्न पुगें । धन्य कारवालाले ब्रेक लगाएर मलाई बचाए ।

२०४९ सालमा हाम्रो बिहे भयो । बिहेपश्चात् ससुरालीमा जाँदा बसमा कोच्चिएर ऐया आत्थु गरेर सकसले पुगिन्थ्यो । अहिलेको जस्तो त्यो बेला बसको राम्रो सुविधा थिएन । २०५० सालमा सालीको बिहे भयो । त्यसपछि सालीका बूढा अर्थात मेरो साढुभाइसँग उनैको मोटरसाइकलमा बसेर ससुराली जान थालें । त्यही क्रममा एक पटक साढुभाइको मोटरसाइकल मैले चलाइन भनेर कम्ता रिसाएका होइनन् । मैले पनि उनको सेखी झार्न एअरपोर्टबाट बनेपासम्म चलाएर देखाइदिएँ ।

हास्यव्यङ्ग्यकार लक्ष्मण गाम्नागेले भेटेपिच्छे मोटरसाइकल किनेर चढेन भनेर कम्ता मुख छोडेको हो र ! त्यो कुरा यो छातीमा अझै छँदैछ । आफूसँग साधन नहुँदा चट्याङ मास्टर र लक्ष्मण गाम्नागेको मोटरसाइकलका पछाडि धेरै चढें । ’स्कुटर किन्न जम्मा डेढ लाख मात्र । तिमीले एक लाख हाल, म बाँकी पचास हजार राखौँला’ भनेर एक साँझ गृह मन्त्राणीलाई फकाएँ । तिम्रो र मेरो बीचमा नमिलेको पचास हजार किस्ताबन्दीमा म विस्तारै तिरौंला है भनेर मनाएँ, उनी पनि सहमतिमा आइन् । गाम्नागेले पटकपटक मुख छोडेको रिसले २०६८/०६/०२ गतेका दिन मैले स्कुटर किनिछाडें । त्यसदिन दशैँको फूलपाती परेको थियो । अरूले फूलपाती भित्र्याए मैले स्कुटर । मोटरसाइकल जान्नेलाई साथी लिएर जाऊँ न भन्दा कोही के कोही के परेर आएनन् । मेरो पालो दोकानबाट स्कुटर निकालेर चलाउँदै घर लिएर गएँ । बच्चामा बूढो साइकल र स्कुटर चलाएको सीप आज काम लाग्यो ।

मोटरसाइकल डेढ लाख तिरेर घर ल्याइपुयाएँ । जब रात पर्दै गयो । डेढ लाख त बाहिर छ, केही हुन्छ कि भनेर मेरो मन उतै दौडिरह्यो । हुने मात्र भए स्कुटरलाई आफैँ सुत्ने ओछ्यानमा लगेर सुताऊँ र च्यापेर निदाउँ जस्तो हुन्थ्यो । धेरै दिनसम्म रातमा धेरैचोटि बिउँझिँदै स्कुटर हेर्थें, अनि सुत्थेँ । यसै क्रममा एकदिन बिहानीपख घर बाहिर केही घर्‍याकघुरुक गरेको आवाज आयो । म के भएछ भनेर बाहिर निस्किएँ । यसो हेर्दा त चोरले स्कुटर घिच्याउँदै रहेछ । त्यो देखेर म चोर चोर भनेर जोड जोडले कराएँ । ‘के भयो बूढा ?’ भनेर बूढीले अँठ्याएर सोधेपछि पो म त झसङ्ग भएँ। म त सपनामा पो रहेछु । त्यस्तो प्यारो भयो स्कुटर ।

स्कुटर किने लगत्तै आएको दशैँको निम्तोमा मामा ससुराली गएँ । मामाका छोराहरूले भिनाजुले भर्खर भर्खर मोटरसाइकल किन्तु भा’छ, अप्ठ्यारो होला बेलैमा खाएर जानुस् भनेर बस्न पनि दिएनन् । यसो र उसो भनेर रामायण पढाउन थाले । उनीहरूकी दिदीलाई पनि बाटोमा लडाउला र दुर्घटनामा पार्ला भनेर होला मसँग पठाएनन् । उनीहरूले जे भने पनि टाउको हल्लाएर हो हो भनें । अनि त्यहाँबाट आफ्नो बाटो लागें । मैं जस्ता अरू ज्वाईंहरू खाँदै, भुँडी फुलाएर गफ दिंदै बसिरहे । म भेटरान साइकलबाज हुँ ! स्कुटर चलाउनु मेरा लागि देब्रे हातको खेला हो भन्ने कुरा तिनीहरूलाई के थाहा ।

कतै बाहिर गएको बेलामा बाटोमा मान्छे आएको देख्यो कि पछाडि बसेकी बूढी भन्न थालिहाल्छिन्- मान्छे आयो ! मान्छे आयो ! हरन बजाऊ, हरन बजाऊ ! मैले भनें- ड्राइभर तिमी कि म ! उनले भनिन्- अहिलेको ड्राइभर तपाईं, तपाईंको जिन्दगीको ड्राइभर मै त हो नि । केही भैहाल्यो भने मामाघरसम्म तातो तातो भात कसले पुर्‍याउन जान्छ नि ! मैले बोल्ने ठाउँ नै पाइनँ, चुपचाप बसिरहें ।

मैले बूढीलाई स्कुटर सिक, सजिलो हुन्छ भनेर धेरै पटक भनिसकें ज्यान जाला सिकेको होइन । उनी भन्छिन्- बनेपामा मोटर कारखाना बनेपछि कार चढ्ने नि, कहाँ मोटरसाइकल चढ्नु ! यो भन्नुको मतलब आँट नभएर हजार बहाना बनाएकी होलिन् । त्यही गुण उनकी छोरीहरूमा पनि परेको छ । स्कुटर सिक भनेर बिहानपख छोरीहरूलाई सिकाउँछु, बेलुका एक सय दुईको ज्वरो निकाल्छन् । यसलाई के भा’ भन्नु खोई ! मैले त बुझ्नै सकिनँ ।

आफैँले पैसा हालेर किनेको स्कुटरमा अप्ठ्यारो नपरी, नचढी नहुने बेलामा बाहेक मेरी घरकीले चढ्दै चढिनन् । नातागोता, छिमेकी, कार्यालयका दुवै खाले साथीभाइहरू स्कुटरको सहयोग माग्छन्, चढ्छन् । गन्तव्यमा पुग्छन् । मेरो स्कुटर त आफ्नी बूढीले भन्दा बढी अर्काकी बूढीले चढेर खत्तमखलास पारिसके ।

०००

२०७०/०४/२६
‘झ्याइँकुटी झ्याइँ झ्याइँ’ (२०७८)