नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

गोपेन्द्रप्रसाद रिजाल :

हिन्दु धर्ममा तेत्तीस कोटि देवी देउता छन् भन्ने कुरा धर्मको बोल बढाबढमा परेर गेरु वस्त्र धारी तर सर्वहारी बाजे र बोजुहरू बाट सुन्नमा आएको हो तर मुखले एक दुई भन्दै औँला भाँच्दै गर्नु हो भने तेत्तीस कोटि त के तेत्तीस मात्र पुर्‍याउन पनि तिनै बाजे बोजुको पसिना छुट्छ होला । सोध्दैन कसैले पनि र मात्रै ।

फेरि कलि युगमा धर्म भनेको राजनैतिक दाउपेचमा प्रयोग गर्ने अचुक अस्त्र मात्र साबित बनेको कुरा डोकाभित्र लुकेर खेलेको कुक्कु खेल जस्तो हो । लुके जस्तो पनि छ सबै देखिएको पनि छ । अर्को थरीलाई गरि खाने भन्दा पनि ठगी लाने सुन पक्ताउली भाँडो भनेको छ । गेरु धारण, निधारमा चन्दन, कमण्डलु, चिम्टा, तुलसी माला आदिको जोरजाम गरेर गाइको खुर जत्रो टुपी पालेर निस्कियो भने जय बाबा जी भन्दै पाउ लागि गर्न थाली हाल्छन् मान्छे । प्रहरी पोशाक जस्तै परिचय हो यो । त्यति देखिए पछि त्रिकाल दर्शी फर्सीहरूको बोलवाला चल्छ । एकपटक पशुपति गएको थिएँ । एकजना चिम्टे बाबाले नानाओलि फलाक्दै तेरो सर्वानाशको घडी आयो जय शम्भो ! भन्दै टाउकामा हात राखी दिए । तेरो पैसा यो नागलाइ छुवाएर लगिस भने टर्छ सम्म भन्न भ्याए । प्लास्टिकको सापलाइ छुवाउँदैमा सबै दशा टर्छ भने त छुवाउनु पर्‍यो भनेर पैसा छुवाएँ । बाबाले पैसा तानेर आफ्नै टाउका वरिपरि पो घुमाउन थाले त गाँठे ! मेरो पैसा देउ बाबा भनेको त नाग राजाको स्राप लाग्छ लानु हुन्न बालक भनेर गोजिमा हाल्न तरखर गरे । म जङ्गलिले बन्दुक देखाउँदा त नडराएको मान्छे यो चिम्टे बाबासँग के डराउनु भनेर पैसा तानेर टाप कसेँ ।

अर्का थरिका हुन्छन् – फेरि विश्वको मात्र होइन सारा ब्रह्माण्डको नक्सा आफ्नै गिदिमा कोरेको जस्तो गरेर बसेका ज्योतिषी नामका भुजारीहरू । उनीहरूलाई अर्थोक केही चाहिन्न- अलिकती फुल, एउटा दियो, एउटा कलश र आजकल त ल्यापटप पनि । यति भए व्यापार राम्ररी चल्छ । उनीहरूको तीन पुस्ता बन्छ । उनीहरूको अस्त्र भनेको कालसर्प योग, उल्का, भ्रामरी, पिङ्गला र सूर्यदेखि शुक्रसम्मका ग्रहहरूको नाम । तपाईंको औकात अनुसारको दशा तपाइकै लवाइ खवाइ, बोली चालिले निर्धारण गर्छ । त्यसो भए पछि एउटा न एउटा ग्रह दशाको डर देखाएर हरि ॐ तत्सतको सङ्कल्पमा तिलानी जल समाउन लाए पछि ग्रह दशापीडित मान्छे जहाँ गए पनि हुन्छ । मानौ ज्योतिषीको गोजीभरि ग्रहहरू आइ बसेका छन् । उनले जे भन्यो त्यही मान्छन् । आफ्नै घरमा आफैँ मासु भात खुवाएर पालेको कुकुर जस्तो । कति ग्रह दोष हटाउने भन्ने कुरा चै तपाइले टक्र्याउनु भएको भेटिले निर्धारण गर्छ ।

एक पटक एकजना ज्योतिषीले एकजना नाम हो कि दुर्नाम चलेका; आफुले ठान्ने नेता अरुले अरुले ठान्ने खलनेतालाई सोम ग्रह पन्सायो र पिङ्गला नारीलाई दोबाटोमा मन्छायो भने छ चोटीसम्म नेपाल देशको प्रधानमन्त्री बनेर देशको देशको ढिकुटि सोहोर्ने हसुर्ने योग छ भनेछ । खुसी भएर उनको पालो मिसिन डिटेक्टरले छुन नसकेको काँचो सुन पाँच किलो टक्र्याएछन् । ज्योतिष विद्याको कमाल हेर्नू होस त ! ऊ प्रधानमन्त्री बन्नै सकेनन तर ज्योतिषीले उनकै घर छेउमा उनैलाई छतबाट तलको छतमा हेर्ने गरि घरचैँ ठड्याएछ । अब कहिले बन्ने हो प्रधानमन्त्री भनेर सोधु न भने अर्को ग्रहले छोपी सकेको छ फेरि पन्साउनु पर्छ भन्छन्, ज्योतिषीले भनेर सोधेन छन् । यस्को मतलब पाँच किलो सुन जोगाएछन् ।

यी देउता त साना- ठुला, तेरो-मेरो नहुनु पर्ने होइन र ? तर देवताले नै मान्छे छानी छानी यो तेरो यो मेरो भनेर छुट्याए जस्तो लाग्ने । विश्वमा अल्लाहका, जिससका, शिवका, कृष्णका, नानकका, बुद्धका, आ- आफ्ना मान्छे छन् । एउटा देवताको मान्छे अर्को देवताकोमा गयो भने देवताका अख्तियारी पाएकालाई रण चण्डि चढिहाल्छ । यो पार्टी खोल्ने चलन पनि देवताकै पाला देखि चलेको रहेछ । कुनै मान्छे कुनै देवताको भागमा परेन भने मार्क्स लेनिन तिर धकेल्दिए हुन्छ । त्यहा गएपछी अरु देवता पुकार्नै पर्दैन । अरु देवताले चलाएको रिति थिती, न्वारान, किरिया केही गर्नु पर्दैन । एउटा मुठ्ठी उठायो बस पुग्छ ।

अहिले पो देवताको विखण्डीकरण भएको छ र तेरो मेरो भन्दै मारामार गर्न पाइएको छ । कुनै दिन नेपालका पार्टीले जस्तो स्वर्गका देवताहरूले गठबन्धन गरे भने के गर्नु ? रुख छोडेर हँसियामा सुर्य छोडेर हलोमा स्वस्तिक छाप ठोके जस्तो शिवका कारिन्दाले बुर्का, अल्लाहका कारवारिले चन्दन, जिससका कार्यकर्ताले पगरी लाउनु पर्ला कि ?
जहाँ जहाँ जो जो मान्छे परे पनि फुल चढाए पनि, वाइन तुर्क्याए पनि देवताका ठेकेदारहरूले आफूले केटी र घरकिलाई भेटी पारेरै छोड्छन् । त्यसो भएर होला पशुपतिका पूजारीहरूले एक एक थान केटी उतैबाट लिएर आउँदा रहेछन् ।

बिसाउनिमा, मन्दिरका पुजारिले भेटिमा आँखा नलाउनु, चर्च र चलचित्रका पुजारिले केटीमा आँखा नलाउनु, कर्मचारीले घुसमा, किसानले अर्काको कान्लाको धुसमा, व्यापारीले कालो बजारीमा आँखा नलाउनु हो भने देवता खुब खुसी हुन्थे होला ।

तर सक्दै नसकिने ज्याद्रो नेतृत्वले जनताको कसम खाएर देशको ढुकुटी भष्मिभुत पार्न छोड्ने होइनन् नै । उनीहरूलाई कुम्भिपाकमा जाक्ने त्यही एउटा चुनाव हो । तर के गर्नु ? पाँच वर्ष कुम्ल्याएको भेटीले तपाईं हामी जस्तालाई बाँदर बनाउँछन् र उनीहरू मदारी बन्छन् । कि कसो ??
जदौ!!!

०००
मैतिदेवी, काठमाडौं