नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

मुन पौडेल :

तपाईंकी कस्ती छिन् ? मोटी छिन् कि छरिती ? भच्याक छिन् कि सुकसुकाउँदी ? डणाँक छिन् कि लुरी ? डरलाग्दी छिन् कि माया लाग्दी, भयानक छिन् कि कलकुलाउँदी ? एक क्विन्टलकी छिन् कि एक मुट्ठी कि ? कराईजस्ती काली छिन् कि हिउँजस्ती गोरी ? चार हात कि छिन् कि एक बित्ता कि ? भकुण्डी छिन् कि ख्याउटी ? चेप्टी छिन् कि लाम्ची ? सुन्तली छिन् कि टर्री ? कस्ती छिन् तपाईंकी प्राण पियारी अर्थात् श्रीमती ? मेरी त लुखुरी छन् ।

काठमान्डूमा स्नातकको अन्तिम परीक्षाको तयारी गरिरहेको थिएँ, अचानक पहाडबाट बुबा सिकिस्त बिरामीको खबर आएर कुदाकुद गर्दै गाउँ पुगेको त बूढा त टाठा, धाईधुई गरेर गाई पो दुहिरहेका । काठमान्डूमा एक्लै बस्दा बिग्रिन्छ रे भनेर केटीसेटी ठीकठाक पारेर बिहे गर्न पो बोलाएका रहेछन् । केटाकेटीमै बूढाले आफ्नो एउटा साथीलाई उनको छोरीलाई बुहारी बनाएर ल्याउने वचन दिएका रहेछन् मलाई च्याप्प पारेर इज्जतसिज्जतको कुरा गरेर स्वास्नी भिडाइदिहाले । मलाई केटीसेटी पनि देखाएनन । बिहे गरेको भोलिपल्टै पठाई बिग्रेला रे भनेर । दुलही अगाडि लगाई मलाई काठमान्डू धपाई पनि दिए । मलाई बूढाले सोच्ने, केही भन्ने कुनै मौका दिएनन् । म लुरुलुरु गुन्टा र दुलही अगाडि लगाउँदै काठमान्डू आइपुगेँ ।

काठमान्डू आएपछि पो मैले विचार गरेर श्रीमतीलाई हेरेँ । बूढाले त मलाई खुत्रुक्कै पारेका रहेछन् । मेरी श्रीमती त फिस्टी चरीजस्ती पो रहिछन्, फु गर्दा ढल्लिनजस्ती । म आफू पाँच फिट दस इन्च अग्लो मान्छेकी दुलही साडेचार फिटकी । कम्मर त जम्मा जम्मी एक मुट्ठीको । मसँग हिँड्दा केटाकेटी हिँडेकोजस्तो । परेन फसाद ! बूढाले घाँडो भिराइदिहाले । अब के गर्नु । बाउको विरुद्ध जाने न संस्कार नै थियो न आँट । सुनमा सुगन्ध भनेकोजस्तो मेरी लुखुरीको अर्कै महान् विशेषता थियो, निस्पट्ट, निरक्षर। म बहुलाउन मात्र सकिनँ ।

नयाँ बिहे गरेको, साथीभाइहरूले खान बोलाउन थाले । धेरैलाई टारेँ तर एउटा भोजमा नगई भएन । लुखुरीलाई पनि लिएर गएँ । मनमनै डर लागिरहेको थियो, के चर्तिकला देखाउने हो यसले आज भनेर । काठमान्डूको भोजभत्तेर कहिले देखेको भए पो । त्यसैले एउटा साथीकी दुलहीलाई जिम्मा लगाइदिएँ र ढुक्कको सास लिए। सब खाइरहेका थिए, उनी पनि हातमा प्लेट लिएर खाइरहेकी थिइन्, जसोतसो गरेर । अचानक हलको पल्लो कुनाबाट उनी “हजुर हजुर” भनेर चिच्याउन थालिन् । सबैको ध्यान उनीतिरै आकृष्ट भयो । मेरो मुटुचाहिँ अब के उपद्रो गर्न थालिन् यिनले भनेर जोडजोडले धड्किन थाल्यो ।

मैले के भो भनेर उनीतिर हेरें, हेर्नैपर्‍यो । उनको हातमा थियो न्यापकिन । त्यहीँ न्यापकिन बेस्सन हल्लाएर उनी सोधिरहेकी थिइन् “हजुर ! यो के गर्ने ? यो पनि खाने हो ?” उनको कुरा सुनेर सारा गलल्ल हाँसे, मलाई चाहिँ कता लुक्न जाऊँजस्तो भयो । पछि घरमा आएर सम्झाएँ, वाह्वा रुन थालिन् ।

मेरी लुखुरी मैयाँले अरू क्यै नजाने पनि पकाउन, ख्वाउन र घरधन्धा गर्न भने मज्जाले जानेकी थिइन् । त्यसैले होला, मेरो जीउ भने लाग्न थाल्यो । त्यो सम्म त ठिकै थियो तर बेलाबखत विचित्र-विचित्रको उपद्रोले भने मलाई लाजमर्दो पार्न चाहिँ छोड्दिनथिन् ।

अब एक दिनको कुरा सुन्नुस् । एक दिन लुखुरी मैयाँलाई पनि काठमान्डू घुमाइदिनुपर्‍यो भनेर घुमाउन हिँडेँ । मोटरले किच्ला भनेर समातीसमाती घुमाएँ । पछि भोक लाग्यो होला बिचरीलाई भनेर एउटा राम्रै रेस्टुरेन्टमा लगेँ । नाना भाँतिका खानेकुराहरू पिजा, बर्गर भएको ठाउँमा के खान्छेऊ भनेर सोधेको त समोसा जिल्फी पो भनिछन् । त्यतिबेला जिल्फी के पाउनु, समोसै ल्याऊ भनेर अर्डर गरेँ । समोसा आयो, म काँटा चम्चाको सहयोगले खान थालेँ । उनले पनि मैलेजस्तै गरेर समोसालाई चम्चाले काटेर खान खोजेकी, समोसा त बुद्रुक्क उफ्रेर अगाडिको टेबुलमा बसेको भलाद्मीको नाकैमा लाग्यो । बिचरो भलाद्मी यो के अचम्म भयो भनेर जिल्लिँदै थियो, मेरै लुखुरी दगुर्दै गएर टेबुलमाथि झरेको समोसा टिपेर आफ्नो टेबुलमा फर्किन्, केही नभएकोजस्तो गरेर । उता भलाद्मी रिसले जुरुक्क उठिसकेको थियो । म हत्त न पत्त उसको टेबुलनेर गएर क्षमायाचना गर्दै थामथाम थुमथुम पारेर आफ्नो टेबुलमा फर्के र लुखुरीलाई घिसार्दै लिएर हिँडेँ । डेरामा फर्केपछि लुखुरी एक माना च्युरा र नुन खुर्सानी लिएर रुदै खान थालिन् । मैले त एउटा समोसा खान भ्याएको थिएँ, उनी त भोकै थिइन् ।

लुखुरीको चर्तिकला कति बयान गरूँ । एक पटक एउटी दिदी पर्नेले बुहारीलाई लिएर आइज कि आइज भनेर साह्रै कराउनु भो जति टारे पनि टार्न सकिनँ । “आज दिदीकहाँ जानुपर्छ, कोरीबाटी लुगा फेरेर बस्नु” भनेर अराएर हिँडे । पछि जाने बेलामा डेरामा आउँछु त लुखुरी त राम्रैसँग सिङ्गारपटार पारेर पो बसेकी रहिछन् । ठ्याम्मै मधेशतिर लोग्नेमान्छे आइमाई बनेर नाच्ने नटुवाजस्ती । मुख सेताम्मै, कमेरो दलेकोजस्तो । गालामा के दलेको हो, राताम्मै । ओठभरि त लिपिस्टिक लाएको हो कि के हो, जताततै पोतरेकोजस्तो । कपालमा हालेको तेल कन्चटमा चुहिरहेको थियो । त्यसमाथि बनारसी साडी । लुखुरी त सिङ्गारपटार गरेकी बाँदर्नीजस्ती देखिरहेकी थिई । त्यसमाथि मोटो न मोटो कोस तानेर लाएको गाजलले त झन् बौसीजस्तै लागिरहेकी थिई मेरी लुखुरी । म त तिनको रूप देखेर न हाँस्नै सकें न रुनै । उल्टो बरू आफ्नो कान समातेँ र तिनको आधुनिक भयङ्कर मेकअप पखाल्न लगाएर घरमै थच्चिएँ, दिदीकहाँ गइनँ ।

अब मेरी लखुरीको पहिलो तीजको कथा सुन्नुस् । तीजको दिन निराहार पानीसमेत नखाएर वर्त बस्थिन् । ए बाबा, एक मुट्ठीको ज्यान छ, जल विनियोजन होला, पानी चाहिँ खाऊ भन्दा मरे मानिनन् । दिउँसो पशुपति लग्दे भनेर जिद्दी गरिन्, लग्दिनै पर्‍यो । एक्लै आउ भनूँ हराउलिन् भन्ने पीर । पशुपतिमा उनी पङ्क्तिमा लागिन् आफू के गर्नु । आइमाइको नाच हेर्न थालेँ । कति हेर्नु नाच । पाँच घण्टा कुर्नुपर्‍यो । लाइनमै ढलिन् कि भन्ने पीर उतिकै । बल्ल तल्ल असिनपसिन हुँदै आइपुगिन्, थकित मुद्रामा । म नाच हेरिरहेको थिएँ, उनलाई पुगियो । उनी पनि नाच्न थालिन् । जे होस् लुखुरी नाच्न चाहिँ गजब नाच्दी रहिछन् । जीउमा तागत छैन, अब ढल्लिन् तब ढल्लिन् जस्ती भइसकिन् न नाच्न छाड्छन्, न घर हिँड्छिन् । आजित भएर जर्बजस्ती समातेर नाचबाट निकालेँ र एउटा ट्याक्सीमा चढाएँ । ट्याक्सीमा चढाएँ पनि, लुखुरी त लत्र्याकलुत्रुक परेर बेहोसै पो भइन । मारेन । त्यहाँबाट डेरा जानुसाटो अस्पताल पुर्‍याएँ, रातभरि त पानी चढाएपछि बल्ल तङ्ग्रिन र बिहान डेरा पुगेँ ।

जब मैले स्नातकोत्तर प्रथम श्रेणीमा उत्तीर्ण गरेँ, लुखुरी साहै दङ्ग परिन् । मन्दिर गइन्, भाकलको लड्डु चढाइन् र मलाई लड्डु खवाउँदै बिस्तारै भनिन् “मैले पनि पढ्न पाए हुन्थ्यो” म दङ्ग परेँ ।

आज मेरी लुखुरी मेरो साम्राज्यकी एकाधिकार माल्किन, दुई छोराछोरीको सजग अभिभावक एउटा बुटिक चलाउँछिन् र मलाई आफ्नो इशारामा नचाउँछिन् र म सगर्व उनकै वरिपरि नाच्छु रमाउँछु ।

०००
‘भुसुक्कै’ (२०८०)